Bardzo dziękuję za dedykację. 🙂
Nie interesuję się agentami wrogiej kobietom i generalnie naszemu dziedzictwu kulturowemu pazernej religii. A powinnam coś wiedzieć na temat tego księdza? Omijać go z daleka, albo na odwrót? Lublin jest dosyć duży, więc mogę zmienić trasy przemieszczania się ;).
Pozdrawiam

Ma Pani ponoć ogród.
Proszę więc posadzić obok siebie róże i lilie (obydwa cudowne i wspaniałe) i zaobserwować, co się stanie.
Sielanka to tylko nasze naiwne wyobrażenie czegoś, co nie jest widoczne naszym romantycznym oczom oraz dawania wiary temu, co opowiadały panie „pszeczkolanki”. Vide: durne jeżyki z jabłkiem na grzbiecie wiszące jesienią na każdej ścianie dowolnego przedszkola.
Pozdrawiam

O, tu ma Pani rację, zdecydowana większość ludzi snuje się przeważnie po takich miejscach. Nazywają to rozwojem osobistym oraz poszukiwaniem własnego ja. Nierzadko też niestety i chleba.
Własne korzenie wynosi się zaś ze swojego domu, który daje podstawę, do tego, kim się jest naprawdę, a nie tym, kim chciałoby się być/czuć, bo ma się akurat tego dnia takie widzimisię, a kolejnego inne. Trzeba też do takiego czegoś dojrzeć. Jednym to zajmuje chwilę, innym całe życie szarpania się pomiędzy głębią a powierzchnią z własnymi, własnoręcznie tym sposobem powołanymi do życia demonami.
Najlepiej to widać na podanym przez Panią przykładzie osób, które przebywają poza ojczyzną.
W sytuacji traumatycznej automatycznie zwracamy się do tego, co choć trochę uśmierza nasze poczucie wyobcowania.
A i zaczynamy sobie cenić to, do czego nie mamy dostępu.
Przez porównanie, którego będąc tu na miejscu nie mamy. Stara, jeszcze Arystotelesowa prawda, pięknie ujęta przez Mickiewicza w „Panu Tadeuszu”.
Pozdrawiam