Jeśli chodzi o poruszoną kwestię uprawy żyta , to w filmie nikt tam nie wspomina o tym , że Celtowie mieliby uczyć jego uprawy Słowian ! Tam jest narracja w stylu „ten kraj”…

Skoro Celtowie nauczyli nas uprawy żyta według niego, to znaczy że wykonany został na jego uniwersytecie znaczący postęp od czasów kiedy tam uważano, że Słowianie przybyli do Europy w VI wieku n.e. i wszystkiego nauczyli się od Niemców, po tym jak zagarnęli odwiecznie niemieckie ziemie nad Łabą.

Nie widziałem filmu, wystarczyła mi zapowiedź. Po co sobie szarpać nerwy. Może kolejnym reżyserom uda się zrobić coś z sensem. Zobaczymy, najbliższa przyszłość pokaże.

Film sprawny warsztatowo, jak u tego reżysera. Merytorycznie porażka. Utkwiło mi w pamięci spostrzeżenie przeczytane przez lektora, że „przodków Polaków trudno ustalić”. Do tego ciągłe opowiadanie występujących naukowców, że wszystkie innowacje przynieśli nam obcy. Np. jakiś profesor (sic!) bredzący, że Celtowie nauczyli nas uprawy żyta, kiedy wiadomo od lat o Dzielnicy na Śląsku z najstarszym świadectwem uprawy tego zboża w Europie na północ od Alp i Karpat z V tys. p.n.e. Takich „kwiatków” jest tam więcej. Osobiście nie zamierzam zajmować się tym wytworem, by nie propagować go w Sieci. Dla mnie to „propaganda wstydu” za pieniądze polskiego podatnika. Kilka słów prof. Piontka na zakończenie tego „dzieła” nie zmienia zaplanowanego przekazu filmu.

W filmie wypowiadają się moi ulubieńcy m.in. Michał Parczewski, Andrzej Kokowski, Aleksander Bursche czy nawet Michał Milewski. Nazwisko tego ostatniego szczególnie zainteresować powinno Sławka, bo wiele razy z nim dyskutował na różnych forach.
Ja na profilu reżysera Cozaca napisałem swoje krytyczne uwagi do tego filmu. Pan Cozac mi odpisał, ale merytorycznie do uwag się nie odniósł. Dopisałem jeszcze to i owo i chyba już nie będę się na profilu Cozaca udzielał. Co sądzicie o tym filmie? Oglądaliście go?

http://xn--c1acc6aafa1c.xn--p1ai/?page_id=6491

dostępna również na stronie Stanisława Pietrzaka:

http://www.tropie.tarnow.opoka.org.pl/polacy_korzenie.htm

Jeżeli ktoś chciałby poczytać więcej o dryfie bałtosłowiańskim, to proponuję skorzystać z wyszukiwarki na stronach Dawida Wesołowskiego:

http://eurogenes.blogspot.com/
http://polishgenes.blogspot.com/

Natomiast fakt gremialnego pojawienia się dryfu bałtosłowiańskiego w Pribałtyce, w epoce brązu, wynika z pracy Mittnik, z 2018 roku:

https://www.nature.com/articles/s41467-018-02825-9

No więc trzeba być precyzyjnym, osobnik ze składnikiem „I” obok innych w puli genowej (mieszaniec) , to nie to samo, co osobnik z czystą haplogrupą I – czyli łowca.

→ sławomir
Bardzo dziękuję, na podstawie jakich badań genetycznych to ustalono, jaka jest literatura i czy na podstawie haplogrup, czy autosomalnego DNA?

Mezolityczną Europę zamieszkiwali łowcy-zbieracze. Ponieważ różnili się oni od siebie genetycznie, dlatego genetycy dzielą ich na trzy zasadnicze grupy – zachodnich, wschodnich i skandynawskich łowców-zbieraczy. Ale północną część Europy Środkowej zamieszkiwała grupa bałtyckich łowców-zbieraczy, odróżniająca się genetycznie od trzech pozostałych. W neolicie przybyli do Europy i przynieśli tu swoje geny anatolijscy rolnicy, a w chalkolicie – stepowi pasterze, zamykając tym samym europejską pulę genową. Później w Europie miała już miejsce tylko homogenizacja tej puli genowej, czyli mieszanie się genów łowców-zbieraczy, rolników i pasterzy. Proces ten przebiegał nierównomiernie względem proporcji genów i czasu się ich mieszania, w różnych regionach naszego kontynentu. Wprawdzie więc geny bałtyckich łowców zbieraczy pojawiają się w próbkach archeologicznych już w epoce miedzi na Kujawach, to jednak gremialne ich włączanie do genomów starożytnych populacji ma miejsce dopiero w epoce brązu, z największym natężeniem w Pribałtyce. W epoce brązu geny bałtyckich łowców-zbieraczy pojawiają się też w populacjach Węgier i Pomorza Przedniego tamtych czasów. Natomiast zasadnicze rozszerzenie się ich zasięgu ma miejsce w epoce żelaza.

Mówiąc więc krótko: dryf bałtosłowiański to geny bałtyckich łowców-zbieraczy, znajdowane dzisiaj w różnych proporcjach, głównie w genomach współczesnych nacji bałtyckich i słowiańskich.