Gałązki – jedna z Jesionu
A druga z pięknego klonu –
Rzucone jakąś przygodą,
Płynęły wodą.
Dalekie od swej rodziny,
Przez obce błądząc krainy,
W silniejszym coraz wód brzegu
Chybiały brzegu.
Na próżno stan ich sierocy
W złej toni szukał pomocy:
Z twardych skał a głuchej kniei
Nie masz nadziei!
Z posłusznym one milczeniem
Szły za mruczącym strumieniem:
Pędził je coraz wart chyży
Dalej a niżej.
Przemijały się czas długi,
Nie wiedząc jedna o drugiej,
Aż jakoś zbliżył nurt wąski
Obie Gałązki.
Szczęśliwy komu dozwoli
Bóg towarzysza w złej doli!
Płynących obok Gałązek
Ujął mnie związek.
Alić coś wodę zamąci
Jedna z nich drugą potrąci:
Poszły od siebie zwrócone
W przeciwną stronę.
Żar mnie ogarnął niemały,
Gdy się z osobna puszczały
Na podróż rzeki szeroką
I toń głęboką.
Z smutkiem zdały się obracać
I niby z gniewem odwracać:
To bliżej siebie, to dalej
Szły podług fali
Wtem Zefir sprawca pogody,
Jął głaskać błękitne wody
I tchem łagodnym ku sobie
Nakłaniać obie.
Gdy na to tkliwie patrzyłem:
„Złączcie się ze sobą mówiłem,
Póki dma wieje życzliwa
I was przyzywa!”
Aż tu kamień wśrzód powodzi
Spółce Gałązek przeszkodzi:
Znów je do siebie z daleka
Uniesie rzeka.
Na koniec jedna przy lasku
Druga zostanie na piasku:
Ta uschła, a tamtą marnie
Splątały tarnie.