Wymienione etapy mogą zachodzić po kolei, jak również nachodzić na siebie. Mogą być dłuższe lub krótsze, zależy to od człowieka, jego wcześniejszego przygotowania i wiedzy jaką posiadał.
1. Zdumienie i niedowierzanie – trudno uwierzyć, że takiej wiedzy nie otrzymaliśmy wcześniej, więc jest podejrzenie o to, że nie jest prawdziwa. Pojawia się potrzeba sprawdzenia, weryfikacji, a więc przejścia do etapu drugiego.
2. Chłonięcie wiedzy – ten etap może trwać długo, bo informacji do zapoznania się jest bardzo dużo: historia, genetyka, archeologia, językoznawstwo.
W szkole nie lubiłam historii, więc sama nie wierzę, że teraz w wolnym czasie przeznaczonym na odpoczynek czytam opracowania historyczne, książki, a nawet źródła, których podejrzewam, że nigdy nie chciałoby mi się nawet oglądać, gdyby nie pojawiła się potrzeba weryfikacji. Uczenie się o epokach archeologicznych i śledzenie nowych odkryć, odwiedzanie ciekawych historycznych miejsc, zwiedzanie muzeów archeologicznych – wiele ułatwiają strony internetowe osób, które są już na czwartym etapie tworzenia. Jednak ich również trzeba sprawdzać. Przebrnięcie przez genetykę i językoznawstwo wymaga sporo czasu, nie dla wszystkich będzie to zrozumiałe. Ten etap nigdy się nie kończy. Jednak w pewnym momencie możemy, kontynuując zdobywanie wiedzy przejść na etap 3.
3. Bunt – po pozytywnej weryfikacji, ułożeniu puzli i zobaczeniu pięknego obrazu jaki się z tego wyłania, pojawia się poczucie krzywdy, niesprawiedliwości, niechęci do osób o przeciwnych poglądach. Pojawia się też chęć natychmiastowej zmiany stanu obecnego, jak np. nowy podręcznik do historii dla dzieci i wprowadzenie go do szkół. Jednak sam taki apel nie wystarcza, gdyż nikomu przy władzy na tym nie zależy, a nawet wprost przeciwnie. Po zetknięciu się z murem systemu, zdajemy sobie sprawę, że to samo nie nastąpi, nikt tego za nas nie zrobi. Łatwo nie będzie, bo przeciwnik ma władzę, pieniądze, narzędzia. Do tego pojawia się stygmatyzacja i ośmieszanie, ostracyzm. Etap czwarty jest dla odważnych, którzy nie ulegną systemowi. Czują potrzebę działania.
4. Tworzenie – każdy na miarę swojego talentu i umiejętności, a więc artykuły, publikacje, książki, strony internetowe, filmy, organizacje spotkań, imprez, konferencji, muzyka, malarstwo, poezja, słowiańskie bajki dla dzieci, a nawet walka w Internecie z trollami, pisanie komentarzy, gimnastyka słowiańska. Pole do działania jest bardzo szerokie. Dużo ludzi w chwili obecnej przejęło iskrę i działa. Ogień płonie. Podtrzymujmy go serdecznością i wspieraniem twórców, bo tworzenie nie jest łatwe. Nie musimy się zawsze zgadzać. Prowadzenie badań naukowych na uczelniach pojawi się dopiero po odgórnej dyrektywie. Kropla drąży skałę, mur systemu przełamie się, gdy będzie nas więcej, więcej aktywnych.
Marzy mi się szkoła podstawowa i średnia o profilu słowiańskim, z realizacją oprócz podstawy programowej, działań szerzących wiedzę i umiłowanie słowiańszczyzny.
Pan Marian podjął próbę Uniwersytetu – bardzo dobrze, nie można się zrażać trudnościami, taka inicjatywa jest słuszna. Wydaje mi się, że w chwili obecnej prywatna szkoła średnia mogłaby się udać. Czy znaleźli by się w Polsce ludzie, chcący oddać swoje dzieci do internatu i płacić za szkołę, żeby dziecko otrzymywało taką wiedzę? Tak, ale musi to mieć jeszcze wymiar praktyczny, przydatny dzieciom w ich przyszłym życiu zawodowym.
Można zaczynać od drobniejszych działań w szkołach – profil słowiański, kółko zainteresowań słowiańskie – tylko władze placówki musiałyby być temu przychylne.
Kropla drąży skałę systemu, każdy pożar zaczyna się od iskry. A więc płońmy i płyńmy, zmieniajmy świat.