Komentarze do: Okiem Vrana: Radagast – Ragasus – Rhodagaisus (Archiwum 2013)

Autor: Unicorn

Unicorn — Sat, 07 Mar 2020 18:01:24 +0000

Jeśli przyjąć , że Światowit był bóstwem pierwszego rzędu , to nie dziwi, że nazwany był Svęt – w znaczeniu podawanym przez Zaroffa. Stąd tłumaczenie Svętowitz jako sacrum lumen jest w pełni uzasadnione – ponad Svętem nie było już nic bardziej boskiego. Koresponduje to z nazwą góry/miejsca, na której miał być pierwotnie ustawiony Światowid zbruczański – Bohod/Bogit.
Tymczasem bóstwa niższego rzędu miały już swoje nazwy rodzajowe Rujevit/Rujewicz/rujański , Rugievit/Rugiewicz/rugiański itd.

Autor: Ina

Ina — Fri, 06 Mar 2020 12:58:35 +0000

Nareszcie wiem co tu jest grane z tą końcówką vice. Świętochowice, Polanowice, Osobowice, Katowice.
A jeszcze takie rozważania nad słowem. Może to już było. Słowo – Slovo – S – lov – o. Lov. Sol. Solec. /historia i patrzcie na herb/. O Solle mijo – to mi zaśpiewali jak tam weszłam. Tyczy mojego odkrywania historii. Ciekawa strona już pewnie znana: swastyka.cba.pl

Autor: Unicorn

Unicorn — Thu, 05 Mar 2020 19:57:06 +0000

W odpowiedzi do ARIA.

Tak sądziłem , że bez mamutów się nie obędzie …
Na marginesie w linkowany tekście wprost pisze , iż Swantowitz w języku wenedyjskim oznacza „światło świętości” „sacrum lumen” . Zatem „SUA TO WID”, czyli nazwa o znaczeniu światło -światło jest bez sensu /szczególnie , iż zapis w postaci „vid” chyba pochodzi z ostatniej połowy ubiegłego wieku/

Autor: ARIA

ARIA — Thu, 05 Mar 2020 03:35:35 +0000

W odpowiedzi do Unicorn.

SUA TO WID – dalej, SUA DO BIeDa – tak jak u indian SKŁO to dziewczyna , tak u Nas SUA oznacza przybyłą do Łowców, są dwa determinanty – członu – KultuRa — Ku Li CIu -Cieleniu – syn opuszczał szczep, plemie, osadę, wioskę lub córka Wędrująca z Rodzicami pozostała w miejscu jako Kniagina, Sniaginia, BieliCia – czy za mąż pójście.
Jakby nie patrzeć – RoDy – to związek Kobieta – Mężczyzna – Lech i Ja – zmieniało się tylko tyle, kto do kogo zawędrował i jaki nowy rod założył.

cofając się w czasie to mamy wspólny ZSCALONY przez lód – Ląd – okres gwałtownego chłodu ok. 12700 lat temu, resztka ludzi zaczeła wędrować w poszukiwaniu zasobów białka, tłuszczu, z mamutów przerzucono się na foki, wieloryby, morświny i ryby. Stąd SUA RGa – czerwona i niebieska, potem symbol w kulturze rolników opisany jako symbol UPRAWIANEGO POLA! Czyli Ra Cia ch.

łacina dużo zniekształciła.

Autor: Unicorn

Unicorn — Wed, 04 Mar 2020 18:52:39 +0000

O! materiał, który mnie trochę zainspirował
poniżej mój wpis , który pewnie wielu czytelnikom tego bloga zburzy sielskie wyobrażenie na temat Światowita,
” Svętovit – Twój sąsiad”
W aktualnym wydaniu rocznika Studia Mythologica Slavica ukazał się artykuł „Rugian Slavic God Sventovit – One More Time”/ http://sms.zrc-sazu.si/pdf/22/SMS_22_2_Zaroff.pdf /
którego autor Roman Zaroff podjął polemikę z tezą, którą Michał Łuczyński , zawarł w artykule “Staropołabskie teonimy *Svętovitъ, *Jarovitъ, *Rujevitъ,*Borovitъ: deadiectiva czy composita?”
Nie wdając się w zawiłe szczegóły , które zawarte są w obu artykułach, sprowadzę sprawę do meritum , czyli tego, czy nazwa tego bóstwa to: Svęt/ovit (Łuczyński), czy też Svęto/vit (Zaroff).
Łuczyński dokonuje np. odczytu nazwy Rujevit jako rujański itd. Przychylam się do tezy Łuczyńskiego , ale poczynię drobne odstępstwo i w tym miejscu posłużę się fragmentem z tej pracy https://bialczynski.pl/wp-content/uploads/2020/02/sacrumlumen.png
Jak widać podana tam nazwa to Swantowitz . Zwracam uwagę na końcówkę „tz” . Tak to prawda , jest to dzieło dopiero z 1715 r. , ale sam Helmold podaje następujące nazwy: Szuentevi, Suantevit, Zuantevith. Również w jego zapisach wyraźnie widać zaburzenie w zapisie końcówki poprzez dodanie „h”. Jest sprawą oczywistą , że średniowieczni skrybowie mieli problem z przeniesieniem na grunt łaciny nazwy słowiańskiej , stąd te kombinacje z zapisem. Wróćmy na chwilę do sporu pomiędzy Łuczyńskim i Zaroffem i zastanówmy się ilu spośród naszych znajomych nosi nazwisko z przyrostkiem „vit” – pewnie nie znamy nikogo takiego. Czy to nie wydaje się być dziwne, skoro przyrostek „vit” ma mieć takie ważne znaczenie! Sprawa wygląda jednak inaczej , gdy rozważymy tezę Łuczyńskiego . Rujański brzmi znajomo, jednak ni w cholerę nie pasuje do zapisu Rujevit. I tu kryje się zagwozdka, jednak do momentu , gdy pomyślimy o tej nazwie jako patronimicznej , a wtedy otrzymamy Rujewicz . Czy zatem zapisu Swantowitz nie należy odczytać jako Swantowic(z)?
, wszak tak napisał już Helmold – Zuantevith . Pewnie jeszcze tego nie dostrzegacie … ale pomału a dojdziemy do sedna: Svętovitъ / w języku niemieckim „S” czytamy jak polskie „Z” – a Helmold znał podobno język słowiański, stąd zapewne pojawia się wymienność S=Z , ale sprawa się komplikuje bo niemieckie „Z” wymawiały jako „C” jak w słowie „Zuker”, czyli cukier. Straszny galimatias , ale jak zapisać rdzeń Svęt po łacinie/niemiecku, skoro nie dysponujemy odpowiednim
narzędziem słownikowym , biedny skryba musiał namotać coś, co w odczycie zabrzmi jak Svęt. To jednak w tej chwili sprawa drugorzędna, bo nas tak naprawdę interesuje sama końcówka „tz”, ale tu jesteśmy w domu, bo sami Niemcy wyciągają do nas pomocną dłoń – Kattowitz , czyli Katowic/e. Stąd już wiemy , że Swantowitz to tak naprawdę Svantovic, czyli nasz Svętowicz. A ludzi z nazwiskiem , które kończy się na „wicz” jest u nas od groma. Pamiętajmy , że cały czas mamy do czynienia z nazwą słowiańską, ale połabską. Więc z całą pewnością bliżej jej było do tego co teraz znaleźć można w języku serbskim, ale i tam nazwisk z końcówką „vić” tez jest od groma.
Przestańmy więc traktować Świętowita ( bo jeszcze nie tak dawno tak zapisywano tę nazwę) jako coś ” nie z tego świata” , a zacznijmy o nim myśleć jak o kumplu o nazwisku Swętowicz.
Pausa, punctum, finis …