Dziękuję i pozdrawiam serdecznie!

Z uklonami – Wladyslaw

Ale tutaj zachodzi zapis rzymski, przekształcenie głosek jakich nie znali z „ł” w
„ue”

Or – Oriel/Orzeł – Or-ać – Or-zech/Oriech – Jądro – O-nd-RO – Indra (ang. cORe, bośń. jezgRO, błr. jadRO), k-ORień – korzeń, a przede wszystkim oro – ara – hara – gora – góra, czyli szczyt, szpic – przestawione w wyrazie ROg – róg, itp,itd. Słowiańskie rdzenie Or i Ro można mnożyć i zawsze oznaczają rudymentarny pierwiastek świetlisty – Czynne Światło Świata.

Słońce znijaczało, ale miało rodzaj męski Souo-Rożyc SouRogicz, SouROg i znów mamy i Sou i Rog (sounce, Sołowiej – ros.). Sou – znaczy jaskrawy i wilgotny (rzeka Soła – bo mokra a tez odkryta, słoneczna). Sawa – Soua – War-Sawa/WarSoua.

Rosyjskie zołoto – pierwotne souoto – Soua to, czyli Sołrożyca, stąd Sół – kretyńska ortografia Suł i moi krewniacy z ogrodów królewskich z Łobzowa Sułkowscy (pierwsza żona mojego dziadka Władysława Białczyńskiego – gdzie Sou/Soł-kow-ski – wskazuje pierwotnie na Kowala Słonecznego a nie na ogrodnika ).

Łuń/łouń/łoń, jak miasto prasłowiańskie Sołuń, (onecnie Saloniki), to również miejsce kobiece, intymne, z którego pochodzi człowiek. To więc miejsce życiodajne, jak słońce. Tu znajdujemy jego wspólnotę duchową, emocjonalną, wyjaśniającą sens tego terminu.

W języku polskim, 'słońce’, jest rzeczownikiem obarczonym nijakością, obiektywne. Nie jest męskie (ten/an), ani żeńskie (ta/ana). Jest pozornie niejakie; to/ono. Termin odnoszący się do dziecięcości; 'ono’ w swej nazwie ukrywa wyciętą głoskę „ł” z przodu, czyli „łono”. Tak miękkie początki wyrazów, często ulegały skracaniu, pomijaniu głosek. Łączy on dwa rdzenie; ło ; czyli 'to’ + no; nicość, pustka. Jak w wyrazie noc; no-c, czy pochodnym od niej no-s. Ta końcówka 'c’ lub ,s, to dawne ,ś, czyli ,ś-wiat-ło: jasność/blask/biel – wiedzie/prowadzi – to”. Łono, to więc miejsce puste, lecz życiodajne. W dodatku się zaokrągla. I tą drugą cechę, ważniejszą, ma Słońce. Od niego jest „łuna/łuń”, czyli światłość. O nich nasz Wo-łyń. Miejsce narodzin, kolebka, jakiegoś ważnego ludu, pewnie cywilazcji Arjowej. Skoro tak je nazwali Presłowianie. I zapewne nie przypadkiem, przeszliśmy w nim, masowe mordy dokonywane na Lachach, celowe ich wyniszczenie biologiczne. Jak na Lachach nad Łabą, Odrą i Wisła, tak i tutaj, w dorzeczu Bugu i Dniestru. W centrum Arjii ciągnącej się pasem od Kujaw, po Kaukaz.

Ciekawa jest głoska „ń” widoczna tak w naszym „słońce” (na wsiach długo jako „słuńce”), jak i naszym „słoń” jak i „Sołuń” i „łuń” po rusińsku. Ona wyraźnie zmiękcza, wskazuje na rodzaj nie 'nijaki’ (ono), ale dawny acz zmiękczony jakby dzieckiem, świeżymi narodzinami, męski; ań/uń.

Dochodzę do wniosku, że termin słońce pochodzi więc od kobiecego łona, jego życiodajnej i odnawialnej, odradzającej się mocy. A dalej, termin światłość; łuna.
Łono > Sołńce/Słońce > Łuna. Pewnie takie były koleje tych słów, ich etymologia.

Orsola/Orsula/Orszula/Urszula, jeśli są imieniem pochodzącym od Słońca, to zrozumiałym jest w nim rdzeń sol/sul/szul – je oznaczający. Jednak co z pierwszym rdzeniem; or/ur ? Tylko w językach francuskim (or) , hiszpańskim (oro), fińskim (kulta, jak 'kult’?), grecki (chrysos, jak Chrystos?), bułgarskim (aur), łacińskim (aurum), albańskim (flori), baskijskim (urre), bretoński (aour), w tym zwykle od celtyckich, mamy niekiedy te rdzenie. Oznaczają one kolor żółty, a konkretnie złoto. Czyli dokładnie ten, jakie posiada Słońce!
W nieco innych układach, rdzenie te, oznaczały niekiedy glebę, coś wykopywanego, sypkiego (urinae, urna, itp). Ale to słowo i jego rdzeń, może również pochodzić od nas, z mowy Słowian, jak „orka/orać/racica/ryć/norka”.

W odległych językach, również mamy pochodne pochodzenie od słowiano – scytyjskiego „słoto”, co świadczy o historii. O wywodzeniu się Słowian od Scytów, którzy tam daleko sięgali, po Chiny i Indie panowali nad tamtymi obszarami. I naszej z nimi wspólnej mowie. Dam przykłady:
turkmeński: (z)altyn,
uzbecki: (z)oltin
turecki: (z)altın
karaczajsko-bałkarski: (z)ałtyn
kazachski: (z)ałtyn
kirgiski: (z)ałtyn
krymskotatarski: (z/s)altın
W nawiasach wpisałem głoskę przedrostkową, jaka im wypadła z tych presłowiańskich terminów. Brzmią one jak żółtyj/żółty, lecz to kolor niemal tożsamy ze złotym.

Czyżby Orsula w swoim pierwotnym sensie, znaczyło; „wydobyte/odkryty – światło/słońce/blask”? Będąc słowiańskim wyrazem, musiałoby być bardzo starym mianem, z okresu wnikania w mowę zachodnich plemion (Keltów). I świadczyłoby to miano o silnym wpływie na jej kształtowanie na zachodzie.

Może o tym świadczyć termin „złoto” w języku;
1) asturyjskim (oru). To dawna mowa z Helwetii czyli Hel – Weneti (górnej Wenedi), obecnie Szwajcaria, obszar Bazylei. A więc jakaś odmiana, pozostałość z lokalnego dialektu Wenedyjskiego.
2) dalmatyńskim (jaur). Dalmacja – to część dawnej Panonii, krainy Lechickiej. Sarmackiej. Do tego słowa (jaur), pasuje mi pierwszym rdzeniem nasz słowiański termin „jantar” (bo bursztyn to po części od niemiecki). Jaur może pochodzić od jo – ur ; jest/to (z) ziemi. jantar; ja – an – tar ; jest on tari/ari (pólnocy/Arii).

Przy okazji, termin „złoto”, ma pierwotnie inne znaczenie. Po tysiącleciach zabijania się o ten minerał, kupowania za niego ludzi w niewolę, od niego właśnie zyskaliśmy znaczenie „zło”. Lecz pierwotne „złoto” znaczyło zapewne tylko tyle, co; „z łońi ati” (i skrutowo brzmiało nieco inaczej, np.; słońti (zupełnie jak Słóńce), oznaczając coś błyszczącego, jak Słońce. Nie miało w sobie żadnej wspólnoty ze Złem.

Jak bardzo wyraz słońce i wspólny z nim, od niego pochodny, czyli złoto, są etymologicznie pochodne od Presłowian, najstarszej cywilizacji europejskiej, arjowej, świadczy termin „złoto” w innym, odległym języku: w ind. hiranja-, awest. zaranja. Terminy te, mają wyraźnie pochodne od słowiańskiego „zaranie/poranek”, gdy światło słońca przybiera złocistą, żółtawą barwę.

W językach germańsko-anglosaskich, mamy splot dwóch rdzeni w terminie złoto (gold); god (Bóg) i old (stary). Świetnie oddaje on naturę złota u tych ludów, bo to ich stary bożek.