Obszerniejszy fragment w linku powyżej. Podpowiedź dla Pana Radka jak ma szukać co jest a czego niema.
Zastanawiająca jest działalność Pana Patlewicza na przestrzeni ostatnich lata polega ona na tworzeniu wszelkiego rodzaju list. Poczynając od Historii Politycznej Polski tom 1 i tom 2. Gdzie jest ukazana 1000 letnia historia Polski z punktu widzenia autora czyli pod swój wybrany punkt widzenia. Nadmienić należy że obie książki posiadają bardzo ubogą bibliografię . Niepodawane są źródła informacji jakie są zawarte w tekstach książki. Czytelnik czytając te książki nie wie czy są one z wikipedii (gdzie są podawane źródła) czy z opracowań którychś z epok czy może z tekstu źródłowego, lub co gorsza jakieś Widzimisię, Wydajemisię. Z względu na to że autor nie był naocznym świadkiem wydarzeń brak przypisów lub bibliografii powoduje że książki są bez wartości historycznej i jak nie patrząc ocierają się o fałszerstwo. Można śmiało powiedzieć że „jest to jakaś historyjka opowiedziana prze Pana Patlewicza Radosława o historii polski”. Haniebnym faktem jest to że recenzowali je prof. Jan Żaryn oraz Grzegorz Braun i nie zauważyli takiego knota gdzie praca licencjacka bez przepisu jest wysyłana na „białe niedźwiedzie”. (I znowu krąg Żaryn, Muszyński ach i znowu ten zbieg okoliczności).
Następne pozycje to „Wielka Księga Zdrajców Polski” oraz „Mała Księga Bohaterów Polski”. Tych obu pozycji nie czytałem więc nie wiem co w nich jest. Ale jak nie patrząc są kolejne listy. Tym razem kto jest dobry a kto zły. Czyli „Maćkowe oko pana sędziego Radosława Patlewicza mówi co jest be a co cacy. Andrieja Wyszyński cieszy się że ktoś stosuje jego stalinowską metodę.
Gdzieś tu czuć sterowanie stereotypem bohatera tylko kto jest obiektem sterującym.
Autor Grzegorz Boruc (zidangb87).

Do tego potrzebna jest zdolność widzenia aury, którą trzeba wyćwiczyć, ale większość i tak ulega tylko autosugestii. W takiej sytuacji działanie z aurą może być projekcją naszych uprzedzeń, czyli jak ktoś Alka nie lubi to na pewno zobaczy ciemnienie.
IMHO akurat ten człowiek jest po prostu kimś, kto próbuje to wszystko jakoś pojąć, zrozumieć i dzieli się własnymi wnioskami z obserwacji. Warto ich słuchać, ale to nie znaczy, że jego rozwiązania są dla wszystkich. Z kroczeniem Drogą jest tak, że każdy ma własną i każdy musi nią przejść sam. Możemy i powinniśmy się dzielić swymi doświadczeniami, bo mogą one zainspirować innych lub im podpowiedzieć sposób na poradzenie sobie z własną, obecną blokadą, ale nie powinno się narzucać innym własnej Drogi ani tym bardziej brać cudzą za własną. Serce jest tym, czego należy słuchać, a Umysł ma być do jego, serca, dyspozycji. „Mieć Boga w sobie” czyli Serce – Duch rodzi myśli w Ojcu-Umyśle i z ich związku rodzi się Syn – Działanie płynące z brzucha (Hara). „Być Bogiem” to Umysł – Bóg Ojciec rodzi uczucia w Sercu – Duchu i z ich związku rodzi się Syn – Działanie. „Być Bogiem” to dość wulgarna manifestacja, sataniczna w pewnym sensie, ale jak najbardziej właściwa (nie ma niewłaściwych Dróg). Problem polega na tym, że większość ma wewnętrzny chaos czyli Umysł jedno, Serce drugie, czyny jeszcze zupełnie gdzieś indziej, a jak ktoś ma chaos w swym Wnętrzu to świat Zewnętrzny odpowiada na to i generuje podobny chaos, a ten co ten chaos wytworzył najczęściej „zagospodarowuje” owoce ich pracy do własnych celów. Mechanizm jest prosty, każdy wybiera swą ścieżkę.

Atom, a później hel – 3, jeszcze na jakiś sposób geotermia. Reszta, to tylko do gospodarstw.