Świat Przejawiony zadziewa się pomiędzy „rozciągniętymi” dopełnieniami: będącą wszystkim, emanującą Jasnością (zRODzone Dzieci Światła, Słowianie) a pochłaniającą wszystko Ciemnością (sklonowane twary, „dzieci” Ciemności, niemaki). I to Jest prawidłowość. Korekty trzeba dokonać w Naszych umysłach, jak tą prawidłowość postrzegamy, gdzie umiejscawiamy Siebie —
(świadomość Samego Siebie [0% – kiedy grabimy tylko do Siebie; 100% – świadomość własnej Boskości, Jedności z Żyjącym Wszechświatem, kiedy bezinteresownie dajemy;], bo w zasadzie tylko Ona determinuje to, jakie zdarzenia życiowe {na jakiej linii czasowej w przestrzeni zdarzeń się znajdziemy} „dzieją się” jak żywe, jako Nasze doświadczenia) —
w przestrzeni zdarzeń, a rozpoznamy to po tym, czemu dajmy większość Swej Uwagi (energii stwórczej) – zewnętrznemu, postrzeganemu zmysłowo światu i strachowi o byt = oddawanie czci[tejże energii stwórczej] zewnętrznym egregorom[bogom z tory], czy zgodnie z wiarą Nam przyRODzoną temu, że Jesteśmy Dziećmi Wszechświata(Boga Bogów).

Pierwszy wers jest o niemcach (nie mających ducha = autoadaptacyjnych biorobotach, potrafiących jedynie kopiować i przywłaszczać to, co twórczą myślą wykreował z Ducha zRODzony Człowiek. Stado niemców = pustynna zaraza, sztuczna inteligencja pochłaniająca Życie).

Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy;

Młodości! dodaj mi skrzydła!

Niech nad martwym wzlecę światem

W rajską dziedzinę ułudy:

Kędy zapał tworzy cudy,

Nowości potrząsa kwiatem

I obleka w nadziei złote malowidła.

Niechaj, kogo wiek zamroczy,

Chyląc ku ziemi poradlone czoło,

Takie widzi świata koło,

Jakie tępymi zakreśla oczy.

Młodości! ty nad poziomy

Wylatuj, a okiem słońca

Ludzkości całe ogromy

Przeniknij z końca do końca.

Patrz na dół – kędy wieczna mgła zaciemia

Obszar gnuśności zalany odmętem;

To ziemia!

Patrz. jak nad jej wody trupie

Wzbił się jakiś płaz w skorupie.

Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem;

Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu,

To się wzbija, to w głąb wali;

Nie lgnie do niego fala, ani on do fali;

A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu.

Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby:

To samoluby!

Młodości! tobie nektar żywota

Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę:

Serca niebieskie poi wesele,

Kiedy je razem nić powiąże złota.

Razem, młodzi przyjaciele!…

W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele;

Jednością silni, rozumni szałem,

Razem, młodzi przyjaciele!…

I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu,

Jeżeli poległym ciałem

Dał innym szczebel do sławy grodu.

Razem, młodzi przyjaciele!…

Choć droga stroma i śliska,

Gwałt i słabość bronią wchodu:

Gwałt niech się gwałtem odciska,

A ze słabością łamać uczmy się za młodu!

Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze,

Ten młody zdusi Centaury,

Piekłu ofiarę wydrze,

Do nieba pójdzie po laury.

Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga;

Łam, czego rozum nie złamie:

Młodości! orla twych lotów potęga,

Jako piorun twoje ramię.

Hej! ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy

Opaszmy ziemskie kolisko!

Zestrzelmy myśli w jedno ognisko

I w jedno ognisko duchy!…

Dalej, bryło, z posad świata!

Nowymi cię pchniemy tory,

Aż opleśniałej zbywszy się kory,

Zielone przypomnisz lata.

A jako w krajach zamętu i nocy,

Skłóconych żywiołów waśnią,

Jednym „stań się” z bożej mocy

Świat rzeczy stanął na zrębie;

Szumią wichry, cieką głębie,

A gwiazdy błękit rozjaśnią –

W krajach ludzkości jeszcze noc głucha:

Żywioły chęci jeszcze są w wojnie;

Oto miłość ogniem zionie,

Wyjdzie z zamętu świat ducha:

Młodość go pocznie na swoim łonie,

A przyjaźń w wieczne skojarzy spojnie.

Pryskają nieczułe lody

I przesądy światło ćmiące;

Witaj, jutrzenko swobody,

Zbawienia za tobą słońce!

a to taki zaszczyt byc Niemcem???

Powiem krótko – Rozumiem że pan mówi za siebie, czyli jest pan Niemcem. Rozumiem w takim razie co by pan chciał, ale Łużyczanie tego nie chcą i mają prawo.

Na ile Twoja Człowieku „swiadomość” przesiąknęła zachodnim, analitycznym, konsumpcyjnym postzreganiem Rzeczy na tyle niemaki wkroczyli na Tą RODzącą Życie ZIEMIĘ. Zmiany zaczynajmy od Siebie. Niech każdy w Swym Umyśle stanie się WOLNYM= poczuje Jedność z Żyjącym Wszechświatem.