No żeby nie było, że narusza się hebrajski kalendarz 5500 skoro Nasz ma 7500lat. Sie Dziwisz Lehu. jest jeszcze mnóstwo takich J-skrytych dziwnych objawień, podporządkowujących sobie Naszą Starożytność pustynnym omamom.

W tym wypadku ktoś się pomylił i za dzisiejszymi trendami rozdmuchał artykuł. Nic nowego, częsta praktyka w dobie parówko portali.

Tak. Te bzdury sieje pudło i szmatławce. Zaczynają się tak: „amerykańscy naukowcy…”. Niebezpieczeństwo polega na tym, że gdy uwierzymy w te bzdury, to zaczynają się one wtedy przejawiać się na planie materii. To ta puszka Pandory.

to klasyczny przejaw polskiej murzyńskości, bo bzdura w języku obcym brzmi lepiej niż sensowna informacja po polsku 😉

Od dawna pisuję tutaj, że słowiański wyraz PIWO, zawiera ten sam rdzeń; PI co wiele innych terminów jakie można przypisać pochodzeniu od „mokre”. Np.; pić, pieścić (głaskać, gładzić jak woda) i inne. Wiele z nich, prawdopodobnie nawiązuje do praterminu azjo – euro – indyjskiego oznaczającego (pie, stąd francuskie ple – deszcz) coś mokrego i chłodnego. Nie każdą wodę! Stąd pisanka to pi – sadź/sać ; mokre – kłaść. Od picia obiema dłońmi, zapewne wziął się termin „pi-ić/pi-jać”, jak i pięść ; pi – jeść (mokre jeść), za pomocą zaginania dłoni, spajania. Zaś od niego termin „pięść”, zaś od tego, cyfra „pięć”.
Piwo, to więc nic innego jak „mokre/wodniste – to”. Tak bogaty zestaw wyrazów w mowie słowiańskiej, odnoszący się do tego związku, świadczył od dawna o starożytności terminu „piwo”.
Ciekawym aspektem jest nieznanego (podobno), pochodzenia wyraz starożytny, gór zajmowanych w czasach najdawniejszych opisanych historycznie, przez Enedów, Wenedów, za Herodota, czyli Alpy. Ich dawna nazwa to Alpi zmieniona w Alpie z romańska. Jak twierdzę, rdzenie morfemiczne zawierające podkreślającą wielkość, głoskę A , takie jak; al, ar, as, An (on – mężczyzna, P-an), oznaczają coś znaczącego, dużego fizycznie lub społecznie. Dlatego, w połączeniu z Pi mamy tutaj znaczenie; wysokie (góry) – mokre (bo pełne śniegu, lodowców, strumieni, mgieł, rzek, wodospadów). To nazwa gór moim zdaniem nadana przez Wenedów, nawiązująca do wspólnoty z naszą mową słowiańską. Przykład, że mowa presłowiańska jest bardzo stara, starożytna, bliska jak nie tożsama wenedyjskiej. Nazwa tych gór, zaciekłe walki o ich zachowanie toczone przez sarmacko – scytyjskich Lachów, (rzeka Lech, Lechowe Pole, Langobradzi), bliskość do Panonii gdzie mieli swoje centrum kulturowe bliskie kulturze Vincza i Lendzielskiej, jest dowodem ich korzeni rodowych. Słowiańskich.