A kiedy umrę,
zanieście mnie wysoko,
ku obłokom,
tam w góry mgliste hen!
Połóżcie na hali,
wśród szumiących smreków
i polnych traw.
By znowu do mnie gadali,
moi rodzice, deszcz i wiatr.
Tam z owieckami
i pieskiem mym,
za młodu chadzał,
z myślami sam.
Chcę znowu z góry
patrzeć na Świat,
z jego zła
sobie kpić.
Zakopcie mnie,
przy strumyku wartkim,
skąd zbójniki wodę pili,
z dziewczynami tańcowali,
przy ognisku się bawili.
Teraz ja,
jak ten zbójnik wolny duch,
z ich duchami będę pił,
i na zawsze z męki życia,
smutków, troski sobie drwił.
Bawił się i śmiał,
nieśmiertelną przyjaźń ich,
za zbójnicką miłość mą,
obok siebie wiecznie miał.
Hej!
RAFAŁ KOPKO – ORLICKI
Wa-wa, 2019.03.21