Jestem w trakcie intensywnego pisania Księgi Tanów, czyli obrzędów. Także w Tanie Swaćby/Swadźby czyli ślubu słowiańskiego zachowało się bardzo dużo i może on mieć różne warianty. Już wtedy w 1972 korzystaliśmy z wiedzy zarówno osób bliskich z rodzinnych kręgów i mojego i mojej żony (piszę o tym gdzie indziej – też w dziale Klan oraz w artykule https://bialczynski.pl/2009/10/01/szczep-rogate-serce-swiete-kolo-czcicieli-swiatowida-ich-poprzednicy-i-nastepcy/), ale też z tego co można było już wtedy przeczytać w różnych opracowaniach na temat Słowiańszczyzny. Mam nadzieję, że teraz odtworzę Tan Swadźby dużo pełniej niż to do czego mieliśmy dostęp wtedy.

Jestem z moją żoną 47 lat, bo ten artykuł ma już 10 lat, a pani Pani Joanno ma 45 wszystkiego. Jeśli ktoś jest ciekaw czy byliśmy sobie całkowicie wierni przez te lata to powiem, że i nie i tak; bo miewaliśmy w życiu różne przygody, a nawet miłości, ale jedna z nich jest tylko tak trwała – prawdziwa miłość przetrwa wszystko i tylko się hartuje, bo jest też prawdziwą przyjaźnią. A w prawdziwiej przyjaźni nigdy nie muszą się ludzie okłamywać ani nic udawać – w żadnym momencie się nie okłamywaliśmy.

To co najważniejsze i najciekawsze, i najwspanialsze naprawdę jest dopiero przed panią. Świetnie będzie jak te wspaniałe chłopaki wyrosną i będzie pani mogła z przyjemnością obserwować jak ruszają na łow, w dorosłość, w małżeństwa, we własne ambitne cele. Z kobietami z którymi coś mnie kiedyś związało głębiej lub płycej do dzisiaj się przyjaźnię. Tak samo ma moja żona – wolna kobieta to naprawdę kobieta przewspaniała – ale prawdziwie wolna, z całą kobieca mądrością wolna, a nie idiotycznie feministycznie zakręcona.

Dlatego wolność kobiet w kwestii posiadania potomstwa i opiekę wspólną narodu nad kobietami posiadającymi dzieci – co trochę się powoli jakby realizuje w Polsce obecnie, ale bardzo nieśmiało i nie zawsze we właściwą stronę – uważam za podstawowy warunek, który jako społeczeństwo musimy spełnić, żeby móc powiedzieć o sobie samych, że jesteśmy Społecznością Wolnych Ludzi, prawdziwie ludzką wspólnotą.
Teraz z pewnością jest pani ciężko, wiem dużo na temat samotnych matek z bardzo bliska, żadnej nie jest lekko mimo wszelkich zmian na lepsze, które da się zaobserwować od lat kilku, najdalej 10.

Moja najbliższa przyjaciółka w zeszłym roku wyszła za mąż (to jej pierwsze małżeństwo sformalizowane ślubem cywilnym) w wieku 57 lat i wreszcie jest szczęśliwa w miłości, jej syn którego wychowała samiusieńka, ma teraz 16, i jest genialnym matematykiem i informatykiem, laureatem obydwu olimpiad ogólnopolskich.

Przy takim wychowaniu jakie pani prowadzi w stosunku do synów i przy tym wysiłku jaki pani w ich DOBRO wkłada, co widać z daleka, z mojej perspektywy, może być pani spokojna, że doskonale sobie poradzą i naprawdę osiągną co tylko im się zamarzy w życiu. Przy tym będą żyć naprawdę mądrze.

Pozdrawiam serdecznie Panią i wszystkich bliskich pani sercu.

Tak jest nie wszystkie miejsca pachna,pachna te z bogata roslinnoscia i wilgocia atym samym ziemia na ktorej zyja ktora je karmi ,na przyklad doswiadczylam Santa Monika pachnie jesienia drzewami eukaliptusowymi ale tylko noca,w SLO sa wiatry po czternastej te przynosza z zimnem informacje o zmianie sezonu,poza tym nie ma zapachow ziemi…Dobra obserwacja z Naszego Pieknego Kraju wszystkie pory roku niosa swoj odrebny watek rozwijajacej sie sezonowo Natury.Pozdrawiam

Witam Pana

Cieszę się,że pan się odezwał, bo choć się nie widzieliśmy osobiście to mam pana cały czas za bardzo dobrego znajomego. Oczywiście że pamiętam. I powiem panu, że z mojego świeżego porównania z Nowej Zelandii wynika, że rzeczywiście nigdzie na świecie nie ma lepszego chleba niż w Polsce. Powiem więcej, w ogóle nie ma lepszego jedzenia niż nasze polskie. Nigdzie też nie pachnie tak jak w Polsce – nawet zimą Polska pachnie, a Nowa Zelandia jest zapachowo martwa w środku lata. Pamiętam też że na wiosnę Holandia i Francja także nie pachniały – tak jak Polska pachnie bzem, kwiatem jabłoni i dosłownie każdym łąkowym ziółkiem. Serdecznie pana pozdrawiam.

Moja żona po powrocie z Wellington rzuciła się na zwyczajny chleb i bułki jak opętana.