Jeszcze dodam – może ktoś z Państwa doradzi – jakoś nie umiem całkowicie puścić się programu. Co oznacza, że staram się swoje podejście „Wcisnąć” między i tak napięty grafik, co jest dla mnie źródłem frustracji. Ot choćby kwestie mitów czy podań słowiańskich – po szeroko omówionej mitologii greckiej i biblijnej uczniowie mają dość i gubią się w kolejnej znów porcji wiedzy i bogów. Nie wiem, jak to uprościć… Jakaś książka sensownie i przystępnie wyjaśniająca temat? Bo to, co jest w podręcznikach różni się „nieco” od tego, co tu, na stronie 😀

Rzeczywiście tak jest, że uczę trochę po swojemu. Ale też z racji systemu i obowiązków, a chyba przede wszystkim zdrowia, które przypomniało o sobie, wiele odpuszczam. Staram się po prostu pokazać, że język polski jest nie trudny, jak to wszyscy wokół mówią, a bogaty – tak bogaty, żebyśmy mogli powiedzieć wszystko, co chcemy 🙂 Wprowadzam ćwiczenia na lekcji, robię wyjścia z ławek, czasem uczniowie pracują na podłodze – ot, co się da.

Natomiast nieodmiennie irytuje mnie, złości, gniewa – ale też chyba uczy cierpliwości i odpuszczania – jak mierzę się ze skutkami współczesnych czasów – na które nie mam wpływu. Naprawdę reformę szkolnictwa zaczęłabym od prostego dania wyboru dzieciom co do przedmiotów czy poziomu materiału. Wtedy idę w terapię lub nauczanie.

Bardzo zaciekawiła mnie wypowiedź pana Wojciecha Fabina. Akurat jestem z pokolenia, które znalazło się pomiędzy PRL-em a tym czymś, co mamy dziś. Szkoła, późne dzieciństwo, okres nastoletni przypadły na lata 90-te. Notabene ukochane przeze mnie, bo już bez biedy, ale jeszcze z umiarem wszelakim. Tego, o czym pan pisze, – doświadczyliśmy na sobie – mnóstwo osób na studiach, które straciły swoją jakość i wartość, przeważająca część humanistów, różne kierunki, plany i działania, po których większość moich koleżanek i tak znalazła się w … urzędzie jakimbądź. Zanim przyszłam do szkoły, pracowałam w ośrodku kultury, gdzie obserwowałam podobny dramat – papierologia, biurokracja, układy itp.

Co ciekawe – być może tylko ja tego doświadczam, ale w życiu dość trudno wychodzą mi dyskusje z osobami, które roku 89 doświadczyły jako osoby dorosłe, czyli z pokoleniem moich rodziców plus minus. Dla nich jest dobrze, bo nie jest to PRL. U nauczycieli znów – kiedyś było lepiej, owszem widzą różnicę pomiędzy szkołą dawną a obecną, ale pragną powrotu dawnego ordnungu, jakby kompletnie nie przystającego do psychiki współczesnych rozlatanych dzieci, naładowanych czymsięda. Sama mam sześciolatka, staram się jak mogę zadbać o to co się da – ale widzę przecież, że to już kompletnie inne pokolenie z innym podejściem do życia.

Naprawdę mam wrażenie, że część nauczycieli śpi – i z wielką radością witam osoby, które na edukację patrzą głębiej niż … bo te dzieci, bo rodzice, bo wszyscy roszczeniowi. Choć tak, owszem, mnie też irytują dzieci, które nie słuchają i się wykłócają.

Co gorsza – jestem przekonana, że to co się dzieje jest swoistym batem ukręconym przez nauczycieli właśnie na własną… ekhm sytuację ;). Karma jakoś właśnie wróciła i lata, lecia pruskiego drylu zrobiły swoje. Zostaliśmy zrzuceni z piedestału nie bez przyczyny, z jakiegoś powodu i myślę, że ten moment ma być przyczynkiem do zmiany. Choć nie sądzę, żeby to nastąpiło szybko. I tu leży chyba kolejny pogrzebany pies – tak musi być masa krytyczna p. Joanno, ale jest coraz mniej chętnych do zawodu, i – coraz więcej n-li odchodzi. Krążą nawet dowcipy, że wkrótce będą nas uczyć goście zza wschodniej granicy. Może tak ma być?

krótko — to nie jest takie proste.
Wiem, co mi autorka dokładnie napisała poza artykułem, o wątpliwościach, o tym czy rzucać szkołę, już? czy później? czy wcale… Wiem, że na poziomie pojedyńczego nauczyciela, indywidualnie, jej uczenie jest inne niż większości. Ja też tak robiłam. Tak się zaczyna działanie anty-systemowe.

Inna strona jest taka, że spojrzenie kobiece jest inne niż męskie. Kobiety są bardziej uwikłane — myślenie typu – jak ja moge zostawić te dzieci, tę klasę? co a moim własnym dzieckiem? czy ja się spełnię w edukacji domowej? czy mnie stać na szkołe demokratyczną? Czy to ma sens? Co jest lepsze dla mnie, dla rodziny mojej, dla szkoły gdzie jeszcze uczę?
Kobiety myślą bardzo… przyziemnie! W ogromnie podniosłym sensie, są blisko Ziemi, esencji.
Idee, i owszem, ale nigdy moim zdaniem nie odrywają się na zawsze od ziemi, i od ludzi
To oznacza, że widzą sens w byciu w danej szkole, w zgniłym systemie, tak długo jak widzą bezpośrednie efekty swojej pracy w postaci chętnych do nauki uczniów. Ja długo widzą blysk w ich oku i zaciekawienie. Tak długo, jak są tą osobą, która jakoś neutralizuje ból systemu i dzwonków
JEdnocześnie wiedzą, że relacje ich z dyrektorami będą sensowne (bedą mogły robić to co chcą w klasie) jak dyrektora też usatysfakcjonują tymi głupimi stażami, dyplomami, papierami..
Dlatego więcej w szkole kobiet, bo kobiety potrafią się odnależć w skomplikowanej gamie relacji, i jak mówi PEterson o psychologii kobiet, a ja się zgadzam, są bardziej „zgodliwe” dążą do zgody i dobrych relacji ze wszystkimi. Taka natura kobieca.

Oczywiście, bycie taką osobą to ogromne poświęcenie i wypalanie się. Bo za dużo frustracji i braku integralności (robisz za dużo niezgodnie ze sobą)
Zwykle każdy nauczyciel, co kiedyś mówiłam — albo wypala się i cynicznieje i gnuśnieje staje się urzednikiem
albo … odchodzi. Ja odeszłam, ta Pani myśli by odejść…
A z drugiej strony jest też takie coś jak Budząca się szkoła, i taki pan sir Ken Robinson, czy PEterson czy Chomsky działają cały czas WEWNĄTRZ zgniłego systemu, Agnieszka Stein psycholog pisząca o wolnej szkole, także współpracuje ze szkołami, i … ich działanie ma sens i efekt
więc.. cóż, to kwestia powołania i drogi życia.
Ja bym tak nie upraszczała.
Zrobiłam ostatnio film uproszczony o historii szkolnictwa wolnego i obowiazkowego,
i będę robić wiecej i dokładniej
oraz zrobiłam relację z książki JT Gatto o indoktrynacji w szkołach publicznych w USA
To by odnosiło się do tego co Pan napisał o UE i zawodówek, choć w Polsce nieco inna sytuacja
Absolutnie się zgadzam z tym tematem. Zniszczono całe szkolnictwo zawodowe, zawodówki i technika, zniszczono już w komunizmie, były w opłakanym stanie pod względem wyposażenia pod koniec komunizmu, zresztą w pewnym momencie zaczał sie trend odpływu tzw inteligenckich dzieci z techników, które straciły rację bytu, wszyscy szli do LO i potem na studia, co oczywiście nie miało sensu. I nie ma. Teraz jest odbudowa zawodówek i techników, ale środków nie ma. Bo to droga impreza wyposażyć i odkręcić całą indoktrynację na ten temat.
Komunizm powiedział że każdy może iść do LO i na studia, i takie teraz jest przekonanie..
Fakt, nie ma dobrych nadal techników, po których na studia możnaby się dostać, cała sprawa jest bardzo złożona. A w ogóle nasze uniwersytety stoją na coraz gorszym poziomie. Wszystko wymaga wielkiej zmiany w każdym sensie
…..
Ja wiem ,że są osoby radykalne, np Mark PAssio (USA) czy mnóstwo u nas w Polsce, które uważają, że nie wolno być w systemie w jakikolwiek sposób, policja – zwolnić się, wojskowi – zwolnić się, każdy pozwolenie na broń i broni się sam.. Tyle że to trochę nierealne i chyba niesłuszne
PAssio i inni twierdzą, że nikt nie powinien być żołnierzem bo wykonuje rozkazy góry… Cóż, ja cenię wojsko i żołnierzy, mam ich wielu w rodzinie. To sa wszystko oficerowie, piloci, także osławionej KASY , itd.. Nie wiem dlaczego mieliby przeczyć swojemu powołaniu
Oficerowie żołnierze to była kiedyś, i śmiem twierdzić nadal jakoś jest, inteligencja, śmietanka, naszego narodu
Tak samo jak Nauczyciele.
Tylko.. oczywiście zostało to zniszczone przez komunizm, trzeba to odbudować, oczyścić szeregi szkolne, wojsskowe z tych, którzy nie są tam powołani
Ale nie jestem przeciw systemowi jako takiemu
Jestem za systemem który daje wolność jak w prasłowiańszczyźnie, jak choćby w USA za pierwszych prezydentów
………..
Natomiast z tym SIĘ NIE ZGADZAM w pełni
„Dlatego według mnie nauczyciel to najważniejszy zawód. Nie doceniany, źle opłacany, wykorzystany sam przez sobie równych. To nauczyciele kształcą nasze dzieci, ich psychikę, zainteresowania, przygotowują do przyszłego zajęcia miejsca w komórce społecznego organizmu. To na nauczycielach ciąży obowiązek i największa odpowiedzialność za twórcze kształcenie ludzi. ”

NIE, prawdziwy obowiązek to ciąży na rodzicach. To rodzice muszą być świadomi przede wszystkim, to oni muszą poszukać odpowiedniej szkoły dla dziecka, to oni muszą znaleźć tego rodzynka, nauczyciela dobrego wśród wielu niedobrych i oddać dziecko do jego klasy wychowawczej (jeśli dziecko idzie do szkoły), lub to rodzice muszą zdecydować się na edu domową. A właściwie to zaczyna się od urodzenia, przedszkola dobrze wybranego lub nauki domowej.
Nauczyciel jest tylko albo aż – kontynuatorem dzieła rodzica, i z nim powienien współpracowac, po stronie dziecka, nie dyrektora i systemu
Problem RZECZYWISTY MOIM ZDANIEM W SZKOLE jest taki, że właściwie to jest tyle samo chcących zmiany nauczycieli ile chcących zmiany rodziców. Tyle że nie koniecznie oni na siebie trafiają w danej klasie. Jak trafią to są duże zmiany. Bo dochodzi do współpracy tego frontu przeciw systemowej szkole.. Wtedy szkoły zaczynają się zmieniać. Moim zdaniem to kwestia czasu, masy krytycznej.
= Musi być więcej nauczycieli poza szkołą (byłych nauczycieli) tworzących wolną szkołę, mówiących o wolnej szkole,
=musi być więcej nauczycieli obudzonych wewnątrz szkół ,
=musi być więcej świadomych rodziców (buntujących się przeciw nalepkom adhd, buntujących się przeciw mobbingowi, inicjiujących spotkania z psychologami itd.. ) ,
= musi być więcej NAWET uczniów którzy wskutek zmian rodzinnych poszli po edu domowej do szkoły i zrobili tam ferment (znam wiele przypadków) tzn nie zachowywali się jak inne dzieci, nie wchodziły w układy, prowokowały środowisko do zmiany..
I na koniec, i dyrektorzy tez muszą być lepsi, a i tacy bywają.. ci właśnie pozwalają na działanie psychologów skuteczne , wymagają od nich działania a nie siedzenia na cieplych posadkach, i rozliczają ich z działani,a dyrektorzy którzy rozsądnie budują klasy, tak by się integrowały a nie rozpadały.. dyrektor ma mnóstwo zadań, musi być nauczycielem, psychologiem, strategiem…
No .. wszystko będzie moim zdaniem. Kwestia masy krytycznej.
Ale każdy ma własną drogę życia, nie można mówić o kimś nie będac w jego butach

Aha.. no i myślę że nawiązanie o hitlerowcach jest nieadekwatne i krzywdzące, teraźniejsi nauczyciele , jak zresztą i lekarze (bo mam też takich znajomych) jeśli są świadomi, to też działają na zasadzie tajnych kompletów, pracy w szkołach pod zaborami, dywersji, niesubordynacji.. tak, by ich nikt z pracy nie wyrzucił, ale jednak by robili swoje.. Ja robiłam tak od początku. To pewna strategia, robisz tak żeby cię kochali rodzice i dzieci, i nie podpadasz dyrektorowi za bardzo, i innym nauczycielom.. PRzykład robi swoje.
W końcu popatrzmy – z tego co wiem, pan Dębek jest nauczycielem historii… Jak sądzimy, jak on uczy? No uczy tak jak ja uczę swoje dzieci — to musisz zaznaczyć na teście pisemnym, ale na ustnym powiedz jak jest naprawdę.. Zresztą testy sprawdzają fakty, na ustnych można mówić PRAWDĘ, podobnie jak w wypracowaniu
Jest indoktrynacja, ale ostatecznie mamy wolnośc słowa w Polsce