MiR Ra
Z rdzeniowania wyraźnie widać podział na dwa rdzenie, w tym jeden prardzeń Ra, oznaczający czynienie/robienie. W prardzeniu tym występuje samogloska „a”, co wskazuje, że cale słowo jest dość młode. Uprawnia to do przyjęcia MiR za rdzeń (powstały z prardzenia Ro” i również starego Mo”) znaczący to samo, co oznacza nadal w językach słowiańskich, czyli pokój/świat.
Zatem
MiR Ra,
to czynić pokój, tworzyć świat.
Z pewnością pochodzenie tego słowa nie jest „semickie”.
Za prasłowiańskim rodowodem świadczyć może również podobieństwo do
MiTRa
Mi To Ra – mi całe robi.
Sens słowa właściwie ten sam. Skojarzenie też podobne.
Do języków semickich mirra mogła dostać się z języków (pra)słowiańskich, lub pozostać w nich z bazowego języka aglutacyjnego. Obecność samogłoski „a” wskazuje na pierwszą możliwość. Przyjmując, że akanie rozpoczęło się przed dotarciem Ariów do Indii (bo występuje i w sanskrycie i w ruskim) należy przyjąć, że zapożyczenie mirry do języków semickich nastąpiło od strony północno-wschodniej, wschodniej lub północnej. Przy czym kierunek północny wydaje się najmniej a północno-wschodni najbardziej prawdopodobny.

Jeśli w moim rozumowaniu są błędy, to proszę o uświadomienie mnie.