@alexandros
Kłamie pan i manipuluje. Odpowiedziałam na pana pytania. Zadałam pytanie, z czym konkretnie się pan nie zgadza. Nie uzyskałam na nie odpowiedzi. Na jakiej podstawie stwierdza pan, że na moim blogu dyskusja jest nie możliwa, skoro w ogóle nie próbował się tam wpisywać?

Biedny chłopiec, ”
” otrzymałem zlew popłuczyn i inwektyw, gratuluję widać na nic innego was nie stać.” – to jak na czarnych zbiorowiskach w miejscach uprawiania wampiryzmu i kanibalizmu – ładne słowa przysłaniają intencje żercy.
Jesteś żercą Boleć – i to cie zabolało – definicja – udowodnij że jeden to jeden!

Panie Alexandros pana wypowiedź znowu ma charakter prowokacji, jest bowiem czystą manipulacją i rozgrywką w jezuickim stylu. To oni zdaje się wymyślili tę formę dialogu w którym mówi się swoje pomijając to co istotne w wypowiedziach innych. Także mieszanie w tej wypowiedzi dwóch wątków – raz zwraca się pan do mnie raz do pani Dragomiry jest kontynuacja praktyki jakiej nikt dyskutujący w dobrej wierze raczej by nie zastosował , zwłaszcza po uwagach jakie poczyniłem.

Jeżeli pan tutaj na tym blogu zadaje mnie pytania to jest oczywiste, że odpowiadam. Autorka tekstu linkowanego nie ma obowiązku tutaj bywać i wielu autorów artykułów rzadko tutaj bywa, bo mają swoje artykuły u siebie i tam spodziewają się społecznego odzewu a co za tym idzie są gotowi na dyskusję w każdej chwili.

Puszczam ten pana komentarz, choć wypowiada się pan tutaj na temat Pani Dragomiry pisząc do nas wszystkich, że okazała się ona „taka i owaka także na swoim blogu”.

Nie wiem jaka się okazała i nie wiem co wniknęło z państwa „dialogu” na Imperium Lechitów, bo go zwyczajnie nie śledziłem. Natomiast nie zdziwiłbym się gdyby pani Dragomira potraktowała pana ostro i obcesowo. Cóż to bowiem jest za stanowisko, że nie każdy ma prawo pisać co mu się żywnie podoba i na poziomie jaki uznaje za stosowne?

To ma być jakaś nowa cenzura Tajemnego Areopagu Rodzimowierczego czy może jezuickiego? I to tutaj, u mnie?

Ja publikuję co uważam, pani Dragomira pisze i publikuje co uważa, każdy ma swój krąg odbiorców i jak powiedziałem niedawno oburzonemu na frekwencję na filmie Kler WincentemuK, jedyna ocena czy coś do kogoś przemawia i czy coś jest akceptowane to oglądalność i mierzalne czytelnictwo, wejścia na blogi i wejściówki do kina, albo głosy w wyborach.

Jeżeli tonem autorytatywnym zarzuca się komuś miałkość intelektualną, lub co gorsza brak podstawowej wiedzy z zakresu liceum oraz brak podstawowej logiki, to potem trudno spodziewać się kulturalnego dialogu. Bywa, że i mnie puszczają nerwy, kiedy mam do czynienia z delikatnie mówiąc np. ANONIMOWYMI impertynentami, typu pan MA.

Jak dla mnie każda odpowiedź pani Dragomiry, także w stylu ekspresyjnym (jak łysy o beton), jest w takim wypadku usprawiedliwiona.

Pani Dragomira pisze rzeczy słuszne i wiem, że ma licznych młodych odbiorców, do których to trafia. To nie są teksty dla pana, lecz edukacja młodzieży i pani Dragomira robi to bardzo dobrze.

Może stąd taki atak i irytacja z Państwa strony, która to irytacja żywcem przypomina mi jednak połajanki kleru i kojarzy się z atakiem spadochroniarzy na tyły 'wroga”. To rozpoznanie pani Dragomiry wydaje się być trafne. Nie o dialog tutaj chodzi, lecz o atak na plecy z zasadzki.

Wracając do meritum, na pytanie skierowane do mnie otrzymał pan wyczerpującą odpowiedź.

Wracając do meritum, czyli rzeczonej wymiany zdań, to Pani Dragomira po raz kolejny udowodniła (zarówno na tym blogu jak i swoim autorskim), że w kwestii merytorycznej nie ma nic do powiedzenia, jedynie czym w wymianie zdań dysponuje to zwykłe połajanki. I Istotnie droga Pani reprezentujemy dwa zgoła odmienne światy, z tym, że według mojej oceny linia tego podziału nie ma charakteru religijnego czy doktrynalnego, lecz przede wszystkim poziomu kultury osobistej, której Pani po prostu brakuje. I chyba to tyle w temacie dyskusji, do której w sumie nie doszło (dyskusja to wymiana argumentów a nie obelg) i dojść jak się okazuje nie miało.

Racja. To jest ostatni raz, kiedy odpowiadam na komentarze, odnośnie mojego artykułu, na cudzym blogu. Na cudzych blogach, będę dyskutować wyłącznie o cudzych artykułach, o moich dyskutuję na moim.

Życie na koszt wiernych, to życie na koszt wiernych. Nieważne, czy datek jest dobrowolny, czy nie jest.
W wierzeniach słowiańskich nie ma żadnych skomplikowanych rytuałów, do których są niezbędni wykwalifikowani kapłani po studiach. Komplikacje to cecha religii.
Fragment „własne poglądy może mieć i głosić węższe grono” odnosił się do religii, nie do wiary.
W wierzeniach nie ma tajemnicy. Nie każdy wszystko wie, ale ten „oświecony” zamiast się zasłaniać „tajemnicą wiary”, próbuje mniej oświeconemu wyjaśnić, przekazać swoją wiedzę. Z różnym skutkiem oczywiście, bo ludzie są na różnych poziomach rozwoju duchowego, mają też różny iloraz inteligencji. Mitologia jest taką ubaśniowioną wersją wiedzy o świecie, przeznaczoną dla słabszych umysłów, aby łatwiej im było zapamiętać.
Przykłady religii? Przecież napisałam. Trzy religie abrachamowe posiadają wszystkie cechy religii.
Definicja dogmatu? Dogmatu, według której religii?
Przykłady wierzeń w historii: Wiara Przyrody: wierzenia: słowiańskie, celtyckie, skandynawskie, greckie, rzymskie, indiańskie, afrykańskie, eskimoskie, mongolskie, chińskie, japońskie, aborygeńskie itd. itp.

Jaki cel maja moje subiektywne deklaracje?
Lubie sobie popisać. Wystarczy? Myślę, że wystarczy to za odpowiedz. Podobno to wolny kraj. Jeśli ktoś nie ma ochoty tego czytać, to przecież nikt go do tego nie zmusza. Zmuszał ktoś Pana do czytania moich subiektywnych poglądów?
Założyciel, choćby legendarny, to cecha religii. Wydawało mi się, że napisałam to wyrażnie.
Jeśli system wierzeń ma założyciela, a nie ma księgi objawionej, to posiada cechy zarówno religii, jak i wiary. Jest wtedy trudny do zdefiniowania, zaszufladkowania.

Czy taka decyzja, będzie formą dogmatu, czy nie?
Patrz wyżej. Po toku rozumowania, od razu widać, kim Pan jest. Dogmat to cecha religii. W wierzeniach Słowian i innych kultach pogańskich (w wiarach) nie ma dla niego miejsca. Taki tok rozumowania to cecha niewolników. Przynajmniej niewolników mentalnych.
Nie jestem papieżem i nie ogłaszam dogmatów. Ktoś, kto twierdzi, że jest rodzimowiercą słowiańskim, i próbuje wprowadzać jakieś dogmaty, od razu się dyskredytuje. Pokazuje, że próbuje robić z Wiary Przyrody religię na modłę chrześcijańską, jakieś nowe „słowiańskie chrześcijaństwo”. Takie próby były i są. Jak na razie nieudane i mam nadzieję, że tak zostanie. Jeśli ktoś potrzebuje chrześcijaństwa, to kilka odłamów jednego już jest, wystarczy.

To co napisałam, cechy wiary i cechy religii, które podałam, są przejrzyste i czytelne. Przynajmniej tak mi się wydawało. Najwyrazniej, nie dla wszystkich, więc spróbuję wyjaśnić.
Kto decyduje, czy dany system jest wiarą, czy religią?
Decyduje? Widać, że ma Pan umysł przyzwyczajony do dogmatów, hierarchii i autorytetów. Kto za Pana decyduje, nie wiem, domyślam się, ze jakiś pański przełożony.
Według mnie, każdy może mieć na ten temat własną opinię. Każdy też sam decyduje, czyich opinii chce wysłuchać (lub przeczytać), a czyich nie.
Od razu widać, że Pan i ja, bardzo się od siebie różnimy mentalnością. Różnimy się tak, jak różni się wiara od religii. Ja jestem wolnym, myślącym człowiekiem wiary. Pan najwyrażniej jest zniewolonym, posłusznym narzucanym Panu autorytetom, człowiekiem religii.

Panie Ma

proszę zapoznać się z moimi odpowiedziami dla Alexandrosa, bo są to odpowiedzi w tej samej dyskusji, na ten sam temat, tylko że to jest dyskusja w odróżnieniu od pańskiego impertynenckiego monologu.

Proszę wybaczyć mi zniecierpliwienie, które dopada mnie czasami,gdy mam do czynienia z dyskusjami, które wielokrotnie na tym blogu były wałkowane, z różnymi Sceptykami, Zaratusztrianami, Wójtami Sulistrowic, wyznawcami radia Maryja i wielu innymi ludźmi kwestionującymi różne elementy rodzimowierstwa, czy wiary przyrodzonej.

Proszę też w wypowiedziach kierowanych do mnie nie zawierać żadnych wątków na temat pani Dragomiry – z nią proszę dyskutować pod jej artykułem na jej blogu. Nie zamierzam być cenzorem na dwie strony. Zwyczajna higiena Internetu tego wymaga.

pozdrawiam pana i życzę czego by i pan sam sobie życzył. Serio, bez sarkazmu.