https://bialczynski.pl/2018/09/28/kazimierz-moszynski-kultura-duchowa-slowian-kult-ognia/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=kazimierz-moszynski-kultura-duchowa-slowian-kult-ognia oficjalna strona Czesława Białczyńskiego Sun, 30 Sep 2018 16:34:15 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.7.4 https://bialczynski.pl/2018/09/28/kazimierz-moszynski-kultura-duchowa-slowian-kult-ognia/#comment-49504 Sun, 30 Sep 2018 16:34:15 +0000 https://bialczynski.pl/?p=88806#comment-49504 Termin „ogień”, jest jednym z podstawowych dowodów na pochodzenie sanskrytu od słowiańskich Arjów, z północy. Nie zaś odwrotnie – z Indii.
W sanskrycie, termin ten brzmi; agni — ogień, żywioł ognia.
Ogień jest bowiem pojęciem prastarym, towarzyszącym czlowiekowi od zarania dziejów i traktowanym bardzo stabilnie językowo (wiernie do pierwowzoru), z racji jego znaczenia oraz darzenia świętymi przymiotami.
Dowodem, na jego pochodzenie od Presłowian, nie jest samo podobieństwo terminu, lecz znaczenie rdzeni zawartych w tym wyrazie. Sanskryt, nie zawiera takiego sensu jaki znajdujemy w językach słowiańskich.
Mamy tutaj, przedrostek „o” który pochodzi zapewne od pradawnego „an/on”. Stąd w sanskrycie bliższy arjowemu przedrostek „a”. Dalej, mamy rdzeń „-gień” zaś w sanskrycie „gni”. Nawet nie „gini”, tylko „gni”. Jakby Indusi niezbyt znali sens tego rdzenia.
Dla nas, Polahów, jak i Rosjan, jest on oczywisty. Oznacza „ginięcie/zanikanie”.
W całościowym, pradawnym układzie, zapewne było to „An-gini/gjeń” lub może jeszcze dawniej; „An-hiń/hini/hinie”.
Znaczyło to tyle, co „On – ginie (zanika/znika)”. Inna sprawa, że co w nim, to również ginie.
Taki sens, potwierdza po części sanskryt a po części języki słowiańskie.
Mamy bowiem w sanskrycie słowo Induskie „Agni”, pisane zawsze z podkreśleniem pierwszej głoski. Bo jest to tytuł boga Agni. Taki tytuł, zawiera termin An w formie skróconej – bez „n”. Podkreśla jego męski pierwiastek oraz władczość.
Dawniejszy rdzeń „hiń/hini/hinie”, związany jest z innymi składowymi, morfami słowotwórczymi.
Widzimy tutaj spółgłoski; „hi” oraz „iń/ni/nie”. Co oznaczało zapewne „żywe” (bo ogień to naocznie żywa materia, dla pra Słowian Istota). Zaś „iń/ń/ni/nie” to po prostu „nicość” ; „ni – coś”, lecz w sensie umierania, zanikania, znikania. Nie jakiegoś absolutnego nieistnienia.
Moim zdaniem, Słowianie nie wierzyli w jakąś absolutną nicość, Niję. Tylko w nicość jakiej nie widzą ale . która ma swój wymiar, obrazy, życie. Tyle, że w innym stanie. Taka „nić” to dla nich coś cieniutkiego, jednak też istnieje. Oni zawsze wierzyli w przenikanie się wszystkich światów, w odmienne stany materii (dzisiaj wiemy że żadna energia nie znika tylko zmienia stan skupienia), w inkarnację ciał i materii.

]]>