Zwłaszcza, że z artykułu wynika, iż to k. Starčevo była 7. tysięcy lat p.n.e. tym centrum rozwoju prawdziwego rolnictwa, a nie wyimaginowany, pseudo „Żyzny Półksiężyc”.

Tak, tak panie RudyŁbie. Narracja i wywracanie kota ogonem, jak zwykle pana zdradza.
Jak tam się pisze pana książka?

Ale mam też nadzieję, że i inne osoby naszą dyskusję śledzą i może choć one czegoś się z tego dowiedzą. Dla nich to więc wyjaśnię, że moi przodkowie, kowale na dawnej wsi mieli zaznaczę tu ostrożnie, nieco wyższy status materialny niż reszta chłopów. Posiadali też po kilkanaście hektarów ziemi i stać ich było na stałych parobków (nie tylko do pasania bydła i gęsi). A w czasie żniw dodatkowo wynajmowali do żęcia na stojąco, nie „na kolanach”, tak zwanych bandosów (można sobie doczytać, kto to był). Kolejne przemiany ustrojowe, jakie nastąpiły po II wojnie, czyli „rozkułaczenie” wymusiły niejako zmianę nie tyle samego stosunku do tradycji, co konieczność zmierzania za postępem technologicznym. Mój dziadek jako pierwszy we wsi miał konną żniwiarkę, bo go było stać. Ale własnoręcznie wykuty sierp, niestety z ząbkami :), zawsze zaczynał zżynać pierwszą garść zboża we żniwa. Tradycja, to tradycja, dla Pani to ciemnota i zacofanie. No cóż, pięknie się w tym różnimy.

Przemiany technologiczne i obyczajowe nieuchronnie zachodziły z wiekami, na tzw. Pańskich polach zindoktrynowani do nowej religii i jej światopoglądu „dziedzice” nie mieli takiego podejścia do zastosowania KOSY, jak wolni chłopi przywiązani do dawnej z pogardą zwanej (i tak traktowanej, np. przez Panią Dragomirę) pogańskiej filozofii i kultury dawnych Słowian, wypływającej z poszanowania tradycji przodków, i kazali u siebie we dworze kosić zboże oczywiście, że wydajniejszymi od sierpów kosami. Stąd dla Pani Dragomiry, pochodzącej zapewne wprost z pańskiego dworu, tradycyjne żęcie sierpem cytuję: ”A to ciekawostka. To już raczej nie tradycja, a głupota i zacofanie.” Z PANI SILNIE KATOLICKO WDRUKOWANEGO PUNKTU WIDZENIA POGARDY DLA DAWNYCH TRADYCJI I WYNIKAJACEGO Z NICH SPOSOBU MYŚLENIA I DZIAŁANIA, OCZYWIŚCIE, ŻE TAK, BO PANI TEGO NIE CZUJE, WIĘC I NIE ROZUMIE. Co przyjmuję z pokorą i wybaczam personalne odnośniki wynikające z niemożności znalezienia innych argumentów, bo takich nie ma, a Pani z uporem godnym lepszej sprawy zdaje się, że wszystko na każdy temat wie lepiej, i trzyma się kurczowo swojej wyimaginowanej racji. Jeśli i takie podejście raczy Pani prezentować w swojej książce, to wypada mi jedynie współczuć czytelnikom.
Pozdrawiam

Jarku, ja mam dać link do jelenia leśnego? Chyba adresatów pomyliłeś 🙂

„Paweł 19 sierpnia 2018 o 18:18
Nie ma takiego podgatunku. Jednakże występują jakieś jelenie podobno i tam…”
zatem czekam z niecierpliwością na link do podgatunku „jeleń leśny”

Dokładnie !
Kosa była atrybutem śmierciuchy i żaden bogobojny człowiek nie wyszedłby z nią w pole, by kosić życiodajne zboże!
To się jednak z czasem zmieniło wraz z pojawieniem się ludzi bezbożnych , a mechanizacja też zrobiła swoje.

„Nie będziemy się tu tak zaspakajać. Nie czas i miejsce.”
O la la! w jakie wysokie tony uderzamy!
Mógłbym tu teraz twórczo rozwinąć tę Twoją myśl i pastwić się nad nią przez miesiąc – nie bez przyjemności 😉 Biorę jednak pod uwagę , że ten blog czytają również młodzi ludzie , więc spuszczę na nią zasłonę milczenia.

Zabawne !
Używasz cytatu z mojego komentarza , który jest w istocie zaczerpnięciem twierdzenia z komentarza petromira, które zresztą w tym właśnie komentarzu obaliłem, a teraz twierdzisz , że czytelnik jest ślepy.
Może trochę pokory i zanim zaczniesz czynić takie przytyki , sama wcześniej przyswój sobie zasady interpunkcji dot. cudzysłowów!