Wielbłądzim nawozem zaleciało – Czesio jak się „wdepło w sroc” pustynny to trzeba stopy umyć, aby do Świątyni Światła wejść czystym, muchy wszystkiego nie załatwią i lenistwa nie wygonią.

Witold Franciszek Gadowski (ur. 4 listopada 1964[1] w Zakopanem) – polski dziennikarz, publicysta, pisarz i poeta.

Absolwent psychologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

W latach 80. członek Niezależnego Zrzeszenia Studentów i twórca podziemnego klubu politycznego „Okop”. Członek założyciel Małopolskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”.

Dziennikarz „Czasu Krakowskiego” i reporter śledczy „Gazety Polskiej”. W latach 90. korespondent wojenny na Bałkanach. Organizator konwojów z pomocą dla ofiar wojny w Kosowie. W 1991 kandydował do Sejmu z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum, a w 1993 z listy Ruchu dla Rzeczypospolitej.

W latach 2000–2002 dyrektor Wydziału Informacji UMK i rzecznik prasowy prezydenta miasta Krakowa Andrzeja Gołasia. Specjalista od spraw bezpieczeństwa i reformy policji, znawca problematyki działania tajnych służb. Autor tekstów na temat działalności rosyjskich służb specjalnych FSB, SWR i GRU na terenie Polski.

Wieloletni dziennikarz telewizji TVN, gdzie był reporterem programu „Superwizjer”. Od 1 stycznia 2007 do 20 stycznia 2009 dyrektor krakowskiego oddziału Telewizji Polskiej. Jeden z pomysłodawców widowiska publicystycznego Cienie PRL-u emitowanego od 2008 w TVP1 oraz Małopolskiej Nagrody Filmowej „Trzy Korony Małopolski” (edycja I – 2008, edycja II – 2009).

Do maja 2010 pracował w TVN w Krakowie. Wraz z Przemysławem Wojciechowskim zrealizował cykl reportaży pt. „Tragarze śmierci”, opowiadający o współczesnym terroryzmie. Był jednym z autorów m.in. wywiadów z Iliczem Ramirezem Sanchezem, zwanym „Carlosem” lub „Szakalem” oraz jego żoną (wraz z Przemysławem Wojciechowskim i Beatą Biel), z Hansem Joachimem Kleinem, jedną z założycielek RAF – Astrid Proll, jednym z przywódców Drugiej Generacji RAF Peterem-Juergenem Boockiem, oraz z córką Ulrike Meinhof. Rozmawiał także ze słynnym francuskim sędzią Jeanem-Louisem Bruguière. Współrealizował także dwa reportaże o powiązaniach Abu Nidala z Polską. Równocześnie powstała napisana wraz z Przemysławem Wojciechowskim książka pt. „Tragarze śmierci. Polskie związki ze światowym terroryzmem”, wydana w kwietniu 2010 r.

Od 10 maja 2010 do 12 października 2010 dyrektor TVP1[2].

Wykładowca reportażu na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II, dawniej Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie na kierunku dziennikarstwo i komunikacja społeczna.

Autor opowiadań, wierszy, piosenek, publicysta internetowy (na: Salon24, stefczyk.info). Pierwszą swoją powieść „Wieża komunistów” wydał w 2012. Oparta na historii FOZZ[3], chronologicznie druga część tryptyku. Pierwsza część, „Smak wojny” (premiera: 2013), jak zapewnia autor, jest „powieścią awanturniczą” opisującą losy Andrzeja Brennera w czasie wojny w dawnej Jugosławii – w Kosowie, „…trzecia będzie o Smoleńsku. Chciałbym, żeby ten cykl zakończył się bardzo aktualnie, zmierzeniem się głównego bohatera z tym wszystkim z czym my też się mierzymy – zapowiada autor”. Publikował m.in. w „Rzeczpospolitej”, „Wprost”, „Dzienniku Polskim” i polonijnych gazetach emigracyjnych. Autor dwóch książek publicystycznych „Lokal dla awanturnych” i „Krew nie woda”. wydanych przez wydawnictwo „Replika”.

Zdecydowany krytyk rządów PO i PSL, spotkał się z krytyką, gdy zaatakował liderów Platformy Obywatelskiej[4][5]. Publicysta krytykuje również działalność polityczną prezydenta miasta Krakowa Jacka Majchrowskiego i jego obecnych, i byłych współpracowników, w tym prezes Państwowego Instytutu Sztuki Filmowej w latach 2015-2017 Magdaleny Sroki.

Prowadzi też na portalu internetowym youtube program publicystyczny w formie komentarzy dotyczących aktualnej sytuacji politycznej i społecznej w Polsce i na świecie[6].

Od grudnia 2012 współpracownik czasopisma „W Sieci”[7]. Wraz z Maciejem Grabysą reżyser pierwszego w Polsce dokumentu opowiadającego o międzynarodowym rynku handlu ludzkimi organami.

We wrześniu 2013 ukazała się jego powieść „Smak wojny” opowiadająca o losach Andrzeja Brennera, bohatera „Wieży komunistów”, w czasie wojny na Bałkanach.

Od września 2016 był autorem i gospodarzem programu „Łowca smoków” w TVP1[8]. Zakończył następnie współpracę z TVP1 w wyniku konfliktu z prezesem TVP Jackiem Kurskim[9]. Obecnie prowadzi w Radiu WNET audycję poranną[10].

I gdzie tu są związki z komuchami CZERWONYMI i GW, panie „czesio i muchy”?????

Kończył psychologię na UJ z moją żoną Anną Pagaczewską-Białczyńską. Komu pan chce wcisnąć ten kit panie „czesio i muchy”?