Legnąć, – małoże ństwo, ale w językach hindu od aryjskich Legia, to zbierać się, lub coś – i O- tym kontekście też nalezy pamietąć – PAROwanie – spoiwo, lić, ze sobą – ogień i wodę, wymieszać, podgrzać, wytworzyć energie z Materii – oto ETER – i taki był jezyk eteryczny, gdyż spajał, lił – myśli, a myśl to ja, – są różne poziomy pojmowania świadomości – zacznijmy nie od este -tytki, ale od najprostszych elementów.
WiR, Wirówk,a Kołochodzić, Kolhida, co to znaczy – czyść(ist)ć, głaskać, polerować – stąd JARDAR – i dlatego odnosi się do kultu życia, a więc SŁowian – to co dawniej do życia przywrócone w innym wymiarze – to jedno najstarszych VIYO zoficznych rozważań, wahadła-koliby czasu a więc i światła, a więc tego wszystkiego ci YA wypowiem, co poMyŚlę – Ślę, informacje, komunikat, przekaz, w zaśpiewie w wyższym znaczeniu, energii, w kreacji, w zgodzie lub nie zgodzie, stąd biała lub czarna Vieda – gdyż opiera się ona na KOBIE – czertach, otwieramy się na KOSMOS czy go zamykamy.

Stopniowanie energetyczne, w zależności czy W Z-Wracamy się do materii czy do istoty sprawy. Głębia to nie zapis, a ocean wiadomo że jest głęboki i to bez różnych aparatów badawczych.

Odniosłem się wyłącznie do przeszłości, kiedy te nazwy kształtowały się, a zapis łaciński nie istniał.
W jednych regionach mówiono miękkie/bezdźwięczne h (Lehia), a w innych twarde/dźwięczne ch (Lechia), a ponieważ mamy Lech – Leszek, ale też leże(ć)/łoże – legać to było i leż i lehaty – kłaść się (ukr), leżeć i roz-legły i lug/ług – przestrzeń leżąca w zagłębieniu podmokła, a także i łąka – serb. luka, czy łuk – gdzie g przeszło w k – to mówiono też Lugia, Ś-Lęgia i Lenkija – gdzie ę przeszło w en (bałtyjskie), jak również Łużja – Łużyce. Istnieje też bóstwo Leszy i imię Lestek oraz słowo Lach i Las. I tutaj otwiera się droga do spekulacji dla pochodzenia słowa szLACHta – z Lachów, czy Władcy Lasów czy z Lahów – Władcy Pól/Łąk. Może też być – nie wykluczałbym – od Laski (po czesku miłość) Lagi – Kołaka (Kolak-saisa/ Ko-LAG-syna/ Kolak-swięsa; skrzystego/swiezdzistgo [gwiezdnego/złotego/iskrzącego/iskonego-poczynającego/istego]). I w konsekwencji zwrot: Łaska (Łacha/Łaha/Laha) Miłościwie Pan-ującego Pana oraz berło, jako przedmiotowy symbol władzy boskiej.

Wydaje mi się, że jednak Ortografia języka polskiego nawet zapisana w alfabecie łacińskim odgrywa pewną rolę i do pewnego stopnia oddaje subtelne różnice w wymowie wyrazów i określonych dźwięków na nie się składających i tworzących ich znaczenie. Odnosi się to szczególnie do zapisu „rz” po określonych spółgłoskach, co odzwierciedla dawną wymowę takich wyrazów jak drewno, ale już dr-zewo, a w jęz. rosyjskim dierjewo, czy też r-zeka – ros. rjeka. Nie mówiąc o naszej dawnej bogini Mor-zannie, obecnie wymawianej jako Marzanna, oraz o wyrazie z tym samym rdzeniem 'zmarznąć’, gdzie rozdzielenie głoski [r[ z głoską [z] w wymowie nadal jeszcze ma miejsce. Te i inne procesy słowotwórcze naszego języka bardzo kulawo, ale jednak starała się oddać ortografia zapisywana literami łacińskimi, stąd nasze „ó” ( czyli ścieśnione „o”) wymienne na długie „o”, czy „e” w wielu słowach (np. pióro – pierze, upierzenie, koło – kółko) itd.
Wracając do meritum sprawy:
W naszym współczesnym języku polskim ogólnopolskim całkiem niedawno zanikła różnica w wymowie głoski zapisywanej jako „ch”, w zapisie fonetycznym oznaczanej znakiem podobnym do [x] oraz twardego dźwięcznego „h” zapisywanej fonetycznie jako [h]. Pochodzę i mieszkam na wschodzie Polski, gdzie jeszcze daje się nawet w potocznej mowie starszych osób wysłuchać różnicę pomiędzy słowami takimi jak: haczyk, huk, Sapieha z twardym, dźwięcznym, tzw. samym „h” oraz miękkim „ch” w wyrazach takich jak chleb, zapach. Stanowi to znaczną różnicę w odmianie tych wyrazów nawet u ludzi, którzy obecnie tej różnicy nie mają w wymowie, czyli pozostałych Polaków.
Konsekwencje tej dźwięczności i bezdźwięczności głosek velarnych [h -x] w języku ogólnopolskim są takie, że odmieniając rzadko stosunkowo występujące wyrazy z dźwięcznym „h” w śródgłosie ta głoska zamienia się na dźwięczne „ż” , i stąd mamy: pan Sapieha, ale już pani Sapieżyna,
Zaś wyrazy z miękkim, bezdźwięcznym „ch” [x] odmienia się inaczej, tak jak w wyrazie: zapach – zapaszek, mech – meszek, ucho – uszko, loch – loszek, gdzie bezdźwięczne „ch” [x] przechodzi w równie bezdźwięczny odpowiednik dźwięcznego „ż”, czyli w głoskę „sz”. Stąd Lech – Leszek, a gdyby było wymawiane „Leh” z dźwięcznym [h] , to byłby w tego konsekwencji „Leżek”.
Jestem z wykształcenia i z zawodu filologiem angielskim (cognitive linguistics) i to, co napisałam o moim rodzimym języku starałam się tu dla Pana Adama odtworzyć z lekcji gramatyki, jakie miałam, gdy uczęszczałam na lekcje języka polskiego do dobrej szkoły podstawowej i bardzo dobrej średniej w młodości, sądząc, że jeszcze w miarę dobrze to pamiętam, stąd ośmielam się w tej sprawie zabrać swój być może ignorancki i niepotrzebny tu głos.

Czy jest jakaś istotna różnica w wymowie? Ortografia oficjalnie zaczyna się w Polsce w XII wieku n.e.. Przed XII wiekiem mieszkańcy Lechii czy też Ślęgii/Śląhska, albo Lugii-Łużyc określali rodzime zimie, ziemie plemienne i nazwy grodów posługując się wspólną wymową, a nie zapisem w piśmie łacińskim, ani jego ortografią. Runy nie znają rozróżnienia „h” i „ch”, nie zna go też głagolica ani cyrylica.