MaRaS, Brudny – rudny, czyli ruda miedzi i cyny. W starożytności wykonywano przede wszystkim z brązu broń- cżłowiek z bronią czyli Broń Ma – nie wiem czy dobrze kombinuje ale Roh – to może być rodzaj chełmu z rogami wykonany z brązu, a stąd wydaje się mi, bliskie spoinowacenie z słowem BRAHMA. BRama, strzegący tajemnicy wytopu. Nie wiem co sądzicie.

Nie wiem (na dziś) co oznacza 'jantar’, ale z dużym prawdopodobieństwem jest starszy od 'bursztynu’, gdyż, wg mnie można określić etymologie , wiek, miejsce i autorów powstania tego słowa.
A wszystko to przez „trudności” z wyprowadzeiem słowa 'srebro’.
Zacznę od koloru 'BRĄZowy’ i podobnych mu 'BRUNatny’ i 'BURY’. Słowo to- oprócz polskiego- jest dość mało popularne w językach słowiańskich. Kolor ten ma też inne odpowiedniki, które wyglądają na starsze. Przykładowo: do dziś maść konia określana jest jako 'gniada’ i 'kasztanowa’, a kolor włosów jako 'szatynowy’. Wszystkie te słowa mają wspólne pochodzenie i mają silny zwiazek z włosami, czyli czymś co towarzyszy ludzkości od poczatku istnienia. 'Kasztan’ brzmi bardzo podobnie w całej Europie, nawet w językach nieindoeuropejskich, choć różni się w języku angielskim: chestnut (czesnat) i we francuskim jako juz uproszczone: chatain( chyba czyta się szatą). Ta różnica polega na tym, że wymawia się je w wersji satem, mimo ze to języki kentumowe, a w większości Europy w wersji kentum, nawet w rodzinie bałto-słowiańskiej. Wersja angielska wygląda zatem na bardziej pierwotną, co odzwierciedlone jest także w polskim w postaci słów 'czasza’, 'czaszka’, 'czesać’, 'czochrać’. Nastepnie wiedząc o tym, że język dąży do uproszczeń otrzymujemy z „czastan/czesnat” słowo 'szatyn’ oraz kolejną porcję słownictwa związanego z włosami: 'strzyc’, 'szczecina’, 'szczotka’. Po zamianie miejscami 'n’ z 't’ w słowie 'szatyn’ otrzymujemy 'śniady’- kolejną wersję podobną do 'brązowego’. Ze 'śniadego’ poprzez kentumizację otrzymujemy 'gniadego’ a razem z nim przebywającą we włosach 'gnidę’. 'Gnój’ też może pochodzić 'gniadego’.
Widząc duże zróżnicowanie ( nie będe wypiywał wszystkich wersji ) w językach słowiańskich, można dojść do wniosku, że 'brąz’ zapożyczyliśmy z germańskiego. Ale i sami „germanie” mają problem z etymologią tego słowa.
https://www.eupedia.com/linguistics/non-indo-european_germanic_words.shtml
Bear, boar, berry i chyba tez bull mają wg nich nieindoeuropejską etymologię, i napewno nie pochodzą od 'burego’ 'BORU’.
Dlatego moim zdaniem kolor 'brązowy’ i sam stop miedzi z cyną czyli 'brąz’ pochodzi od 'broni’, na którą był w pierwszej kolejności wykorzystywany. Do dziś wszelkie nowinki techniczne są wykorzystywane najpierw w wojsku. Sam stop był nowością, więc trzeba było go jakoś nazwać. Nazwa była adekwatna z funkcją jaką sprawował. Z czasem brąz zaczął oznaczać całe nowe „zjawisko” które powstało, czyli coś co dziś rozumiemy jako metal. Dowodem na to jest właśnie 'srebro, srebrny’, które oznacza szary brąz – szary metal. Takze słowo branzoleta i broszka wywodzą nazwę od tej nowości.
Epoka brązu przyczyniła się także do dużego rozwoju rolnictwa. Zastosowanie metalowego lemiesza dało duży skok w uprawie ziemi. Dała nazwe nowemu, bardziej efektywnemu narzędziu rolniczemu, czyli 'bronie’, a także barwie ziemi, która dopiero wtedy mogłabyć przerzucana na drugą strone podczas orki: brunatnej. Na podobnych zasadach powstały 'bury’ i 'brunet’.
Wszysto to miało miejsce na terenach kultury ceramiki sznurowej, przyczyniając się do jej ekspansji i jej późniejszego podziału. To wtedy bardziej cywilizowana ludność tej kultury ( z przewagą R1a1 ), chodź nie miała przewagi liczebnej, dała początek kulturze i językowi pragermańskim.
Wracając do 'bursztynu’, moim zdaniem oznacza on poprostu brązowy kamień. Gdzie sztyn, stone, stein oznaczajacy kamień tez widzimy w językach słowiańskich, przykładowo w wyrazie 'ściana’, ale nie będe drążył tego tematu.
Dlatego nie można twierdzić, że słowo 'bursztyn’ ma etymologie germańska lub słowiańską. Jest pozostałością wspólnoty, której głównym trzonem była y-dna r1a1.

Niestety domniemane wysokie wykształcenie stricte językowe nie gwarantuje wysokiego poziomu kultury osobistej.

TAR == TUR == POSIAĆ Z MITOLOGII SŁOWIAN

A szkoda…! Miałem nadzieję na jakąś merytoryczną dyskusję z osobą o wysokim wykształceniu stricte językowym.

Panie „profesorze”

powyższa pańska wypowiedź na temat profesora Alinei i prac Sławomira Ambroziaka dyskredytuje pana jako poważnego dyskutanta, a także w ogóle jako poważnego człowieka. Jest to czysty hejt i bezczelne kłamstwo zarazem. Jak na osobę posługującą się manipulacją w tak zaawansowany sposób wykazuje pan dziwną nadwrażliwość na hejt który mógłby ewentualnie pana dotknąć.

Ponieważ znam dobrze środowisko akademickie i przebywam w tym kręgu na co dzień, a jest to krąg ludzi różnych specjalności, osób z dużym obyciem akademickim, na podstawie tejże pana wypowiedzi stwierdzam, że nie wierzę w żaden pański tytuł, ani dorobek jaki pan tu sobie ANONIMOWO przypisuje.

Są to ludzie naprawdę wysokiej kultury i o wysokich kompetencjach. Żaden z moich znajomych nie pozwoliłby sobie na takie emocjonalne i pozbawione rozsądku określenie pracy pana Ambroziaka jak „wynurzenia aptekarza”.

Nie proszę pana żeby pan skomentował dorobek „genetyka” prof. Mario Alinei, bo już pan się skompromitował oceną jego pracy. Przedstawiam jego dorobek JĘZYKOZNAWCZY do pańskiego wglądu:

Bibliography

Lingua e dialetti: Struttura, storia e geografia (Studi linguistici e semiologici)
Dal totemismo al cristianesimo popolare: Sviluppi semantici nei dialetti italiani ed europei (Filologia, linguistica, semiologia)
Alinei, Mario (1991), L’approccio semantico e storico-culturale: verso un nuovo orizzonte cronologico per la formazione dei dialetti, in Atti del Colloquio «I dialetti e la dialettologia negli anni Novanta» (Lecce: 9-11/5/1991), «Rivista Italiana di Dialettologia», 15, pp 43–65.
Alinei, Mario (1992), Dialectologie, anthropologie culturelle, archéologie: vers un nouvel horizon chronologique pour la formation des dialectes européens, in AA.VV., Nazioarteko dialektologia biltzarra. Agirak. Actas del Congreso International de Dialectologia Euskaltzaindia (Bilbo: 21–25 October 1991), Bilbo, Bonaparte, 1992, pp. 577–606.
Alinei, Mario (1996), Origini delle lingue d’Europa, vol. I – La teoria della continuità. Bologna, Il Mulino.
Alinei, Mario (1996–2000), Origini delle lingue d’Europa, vol. I – La teoria della continuità. Vol. II: Continuità dal Mesolitico all’età del Ferro nelle principali aree etnolinguistiche. 2 voll., Bologna, Il Mulino.
Alinei Mario (1997a); L’aspect magico-religieux dans la zoonymie populaire, in Publications de la faculté des lettres, arts, et sciences humaines de Nice, Les zoonymes, Nouvelle série, n. 38.
Alinei Mario (1997b); Magico-religious motivations in European dialects: a contribution to archaeolinguistics, «Dialectologia et Geolinguistica» 5, pp. 3–30.
Alinei, Mario (1997c), L’etude historique des etrês imaginaires des Alpes dans le cadre de la theorie de la continuité, in AA.VV., Actes de la Conference Annuelle sur l’activité scientifique du Centre d’Etude Francoprovencales. Les Etres imaginaires dans les recits des Alpes, Aosta, 1996, pp. 103–110.
Alinei Mario (1997d), La teoria della continuità ed alcuni esempi di lunga durata nel lessico dialettale neolatino, in «Rivista Italiana di dialettologia», 21, pp. 73–96.
Alinei, Mario (1998a), Towards an invasionless model of Indo-European origins: the continuity theory, in M. Pearce and M. Tosi (eds.), Papers from the EEA Third Annual Meeting at Ravenna 1997. Vol. I: Pre-and Protohistory, pp. 31–33.
Alinei, Mario (1998b), Il problema dell’etnogenesi ladina alla luce della „teoria della continuità”, in Mondo Ladino. „Atti del Convegno I Ladins dles Dolomites”. Convegno Interdisciplinare (Vigo di Fassa, 11-14/9/1996), XXII, pp. 459–487.
Alinei, Mario (1998c), Nuove prospettive nella ricerca storico-semantica ed etimologica, in «Quaderni di Semantica» 19,2, Atti del XXX Congresso SLI Budapest, Bulzoni, pp. 199–212.
Alinei, Mario (2000a), Origini delle lingue d’Europa. Vol. II: Continuità dal Mesolitico al Ferro nelle principali aree europee, Bologna, Il Mulino.
Alinei, Mario (2000b), An alternative model for the origins of European peoples and languages: the continuity theory, «Quaderni di Semantica» 21, pp. 21–50.
Alinei, Mario (2000c), L’etnogenesi Ladina alla luce delle nuove teorie sulle origini dei popoli indoeuropei, in Atti del Convegno „Ad Gredine forestum: Il costituirsi di una vallata” (Ortisei: 23-25/9/1999), pp. 23–64.
Alinei, Mario (2001a), European dialects: a window on the prehistory of Europe, «Lingua e Stile» 36, pp. 219–240.
Alinei, Mario (2001b), Confini archeologici, confini dialettali: verso una dialettologia interdisciplinare, in G. Marcato (ed.), I confini del dialetto, Atti del Convegno (Sappada/Plodn/Belluno: 5-9/7/2000), Padova, Unipress, pp. 75–94.
Alinei, Mario (2001c), Conseguenze delle nuove teorie indoeuropeistiche sulla dialettologia romanza, in Badia i Margarit (ed.), «Estudis Romànics», 23, pp. 7–47.
Alinei, Mario (2001d), Nuove prospettive nella ricerca storico-semantica ed etimologica, in Società di Linguistica Italiana SLI 42, Semantica e Lessicologia Storiche. Atti del XXXII Congresso, Bulzoni, pp. 25–46.
Alinei, Mario (2002), Towards a Generalized Continuity Model for Uralic and Indoeuropean Languages, in K. Julku (ed.), The Roots of Peoples and Languages of Northern Eurasia IV (Oulu: 18-20/8/2000), Oulu, Societas Historiae Fenno-Ugricae, pp. 9–33.
Alinei, Mario (2003), Etrusco: una forma arcaica di ungherese, Bologna, Il Mulino.
Alinei, Mario (2003b), Interdisciplinary and linguistic evidence for Palaeolithic continuity of Indo-European, Uralic and Altaic populations in Eurasia, in «Quaderni di Semantica» 24,2.
Alinei, Mario (fc.a), Continuity from Paleolithic of Indo-European and Uralic populations in Europe: the convergence of linguistic and archaeological frontiers, in Proceedings of the XIVth Congress of the UISPP (Liège: 2-8/9/2001), BAR International Series.
Alinei, Mario (fc.b), Interdisciplinary and linguistic evidence for Palaeolithic continuity of Indo-European, Uralic and Altaic populations in Eurasia, with an excursus on Slavic ethnogenesis, in Proceedings of Kobarid conference (2003).
Alinei, Mario (2015), Dante rivoluzionario borghese. Per una lettura storica della Commedia, Velletri, PM edizioni.

Fellowships

Since 1996: honorary member of the International Society for Dialectology and Geolinguistics
1989–1996: President of the International Society for Dialectology and Geolinguistics
1989: President of the Societas Linguistica Europaea.
1979–1980: Research Fellowship of the Netherlands Institute for Advanced Studies.
Since 1996: senior member of the Royal Academy Gustaf Adolf, Uppsala (Sweden).
Ordinary member of the Royal Academy Gustaf Adolf, Uppsala (Sweden).
Ordinary member of the Accademia Peloritana, Messina.
Founding member of the Società Linguistica Italiana.
Founding member of the Societé Internationale de Linguistique et Géolinguistique

Career

Since 1980: General Editor of the journal «Quaderni di Semantica».
1970–1997: Co-founder, Vice-President and President (from 1982) of the Atlas Linguarum Europae, a UNESCO sponsored project.
1968–1987: Full Professor of Italian Linguistics and Literature, University of Utrecht (NL).
1962–1968: Associate Professor of Italian Linguistics and Literature, University of Utrecht (NL).
1959–1962: Assistant Professor of Italian Linguistics and Literature, University of Utrecht (NL).
Consultant of Olivetti for advanced research on computational linguistics
Consultant of IBM for advanced research on computational linguistics

References

Ivić, Pavle. „Introduction” in: Aspects of Language: Studies in Honour of Mario Alinei, Volume 1: Linguistics, „Rodopi”, Amsterdam, 1986, p. XIII

Alinei, Mario. „The Paleolithic Continuity Paradigm for the origins of Indo-European languages: An Introduction in progress”, Paleolithic Continuity Paradigm, May 2012

Nils, A. Hagen, Terho Itkonen, Pavle Ivić, Mieczyslaw Szymczak Århammer (1986), Aspects of Language: Studies in Honour of Mario Alinei
Aspects of Language: Studies in Honour of Mario Alinei, vol II: Theoretical and Applied Semantics. Papers Presented to Mario Alinei by his Friends… on the Occasion of his 60th Birthday.

1. Profesor językoznawca nie serwowałby wypowiedzi czysto emocjonalnych zamiast merytorycznych w rodzaju „pisze pan w jakimś języku obcym”, albo „wynurzenia aptekarza”.

2. Profesor językoznawca wiedziałby, że kilkudziesięcioletnie doświadczenie i praca z językiem polskim, to przede wszystkim niezbędna w pracy literackiej, czy publicystycznej wiedza filologiczna i językoznawcza, a także niezbędna wiedza z zakresu psychologii informacji i komunikacji.

3. Profesor językoznawca z dużym dorobkiem naukowym nie miałby żadnych obaw przed posługiwaniem się własnym nazwiskiem. Posługiwanie się nickiem byłoby dla niego, z punktu widzenia zwykłej psychologii, niedopuszczalne.

4. Profesor językoznawca wiedziałby kim jest profesor Mario Alinei, i nie opowiadałby że to jest jakiś genetyk.

5. Rzeczywisty profesor, a nawet zwykły akademik nie prowadziłby dyskursu w stylu młodzieżowo-sztubackim z czym mamy tutaj do czynienia.

6. Są jeszcze inne powody, które skłaniają do uznania tego wejścia za zwykłą prowokację, choćby co prawda amatorskie, ale niezłe opanowanie metod uprawiania hejtu, a powoływanie się przy tym jednocześnie na obawy, że spotka pana „profesora” hejt ze strony tzw „przyjaciół Białczyńskiego”, to typowa hejterska insynuacja, a nie żaden argument.

Tak! Jestem z wykształcenia aptekarzem, ale z ćwierćwiekowym stażem publicystycznym. Tak więc język to moje narzędzie pracy, jak też jednocześnie życiowa pasja. Dzieci mają to chyba po mnie, bo córka jest hungarystką a syn sinologiem (synowa skończyła ukrainistykę). Jestem też na bieżąco w kontakcie roboczym ze zasłużonym Profesorem, językoznawcą, jako korektorem jednego z redagowanych przeze mnie mediów.

Jeżeli Pan Profesor znalazłby czas i miał możliwość pochylić się nad moim artykułem linkowanym przez Pana Czesława, byłbym bardzo wdzięczny.

Jeżeli natomiast chodzi o przesuwkę germańską, to przy okazji dyskusji z zawodowymi językoznawcami nad etnonimem Wenetów na Historykach dawałem przykłady podobnej oboczności w językach słowiańskich, bałtyckich i irańskich, na przykładzie wyrazów, które nie są z całą pewności pożyczkami germańskimi. Na przykład:

trzaska/drzazga; czędo/szczątek; truska/druska

Tych irańskich w tej chwili nie pamiętam.