Otóż to. Od czasów Jana Rybińskiego niewiele się zmieniło, a potrzeba wspólnego języka, jako narzędzia porozumiewania się między Słowianami jest nie mniej, a może bardziej paląca. Nie spełni tego zadania ani angielski, ani rosyjski, ani żaden sztuczny język. Języki Slovio czy Międzysłowiański nie mają szans, po prostu praktyka wskazuje, że języków sztucznych, jak Esperanto, mało kto ma chęć się uczyć. To zadanie może podjąć tylko język polski, a wynika to z faktu że polskim posługuje się ok.60 milionów ludzi na świecie, a liczba ta może być bez większych trudności powiększona, a nawet zwielokrotniona, po prostu żaden z języków słowiańskich nie ma tego potencjału, tak bogatej literatury, poza rosyjskim,który jednak nie wchodzi w rachubę ze względu na zaszłości historyczne odpychające od niego większość Słowian, a także cyrylicę, która ma ograniczony w porównaniu z łacińskim zasięg.
Jak napisał Czesław polski musi jednak przyjąc pisownię husycką, która już posługują się języki czeski, słowacki,litewski, łotewski, serbochorwacki, słoweński oraz języki łużyckie. Wprowadzenie pisowni husyckiej znakomicie ułatwiło b przyswajalność polskiego przez Słowian i było by ukłonem w ich kierunku, psychologicznym gestem, który powodował by przechodzenie do porządku nad ewentualnymi barierami mentalnymi.
Przejście polskiego na bardziej racjonalną pisownię husycką nie jest nowym pomysłem, już 130 lat temu propagował to zasłużony historyk autochtonista Edward Bogusławski, który publikował swoje broszury i książki stosując tę pisowię.