Czterdzieści lat, które upłynęło od publikacji Benedykta Dyrlicha w Polsce jest znamienne, świadczy o tym że Polska gierkowska była zainteresowana kontaktami z bratnimi Łużycami i stanowiła jakieś tam, ale rozwijające się oparcie.
To oparcie ustało w okresie rządów zbrodniarza Jaruzelskiego, który wyrzucił z Polski 1.5 miliona młodego pokolenia. Rzekomo niezależna Polska po r.1989 nie nawiązała do tradycji lat 1970, ale do jaruzelszczyzny, zwieńczeniem jej były rządy Tuska i bezprecedensowy demontaż oraz upadek państwa, ponowne wyrzucenie z kraju młodego pokolenia i odwrócenie się od związków ze Słowiańszczyzną.

Kontynuując temat związków Łużyc i Połabia z Polską trzeba wspomnieć o uwieńczonym sukcesem przejęciu władzy nad Brenną/Brandenburgią przez Jaksę, knezia księstwa Stodoran Kopnika przy wsparciu polskich rycerzy i było zwieńczniem powstania Połabian przeciw kolonizacji ze strony Marchii niemieckiej, co miało miejsce w r.1151, władzę Jaksy nad Brenną udało się utrzymać do r.1157. Prawdopodobnie Brandenburgię udało by się utrzymać w Koronie Polskiej gdyby nie konflikt księcia Ślaska, będącego jednocześnie seniorem Królestwa, Władysława Wygnańca z resztą braci, na co wpływ miała jego małżonka Agnieszka Babenberg, będąca wnuczką cesarza rzymskiego Henryka IV.

Kolejny fragment związków Łużyc z Polską to rządy Zymunta Jagiellona, znanego w Polsce jako Zygmunt Stary, rządy te sprawował w latach 1504-1507 jako namiestnik Władysława II, króla Czech i Węgier, będącego jego bratem. W r.1499 Zygmunt został mianowany księciem głogowskim, w r.1501 także ks. opawskim, a w r.1501 namiestnikiem Śląska i Łużyc Dolnych.

Dziękuję za wartościowy komentarz. Rzeczywiście o tej publikacji nie widziałam. W każdym razie jest już trochę stara…40 lat…hmm.. Przydałoby się nowe wydanie, albo wydanie jakichś aktualnych dzieł Pana Dyrlicha.

Pozdrawiam!