Ile ów Medycy musieli zabić istot aby owe cierpienie przekuć na: pacjencie lecz się sam.
Dobry żart DC, dobry żart. Nie wsadzam wszystkich lekarzy do jednego worka, gdyż wiedza i empatia to cecha cżłowieka, a nakaz, pieniądz i nauka a’la Mendele to korpoludek.
Prawo naturalne – to prawo do własnego wyboru – każdy z Nas umrze, pytanie tylko – czy ów medycyna nie działa na poziomie świadomości Szejbla co do przydatności jednostki w systemie społecznym. Czy ów medycy nie działają wg tego szablonu – widział Pan „Botoks” – dzisiaj drogi DC mamy problem z autorytetami, a jak na razie dr Zięba mówi, o rzeczach, które dają do myślenia kompletnemu lemingowi, i albo się obudzi z marszu ku przepaści, albo zostanie nawozem.
Przyrzeczenie Lekarskie – przysięga nawiązująca treścią do Deklaracji genewskiej, składana przez absolwentów kierunku lekarskiego oraz lekarsko-dentystycznego uczelni medycznych w Polsce. Tekst Przyrzeczenia stanowi część Kodeksu Etyki Lekarskiej, uchwalonego przez Krajowy Zjazd Lekarzy:[1]

Przyrzeczenie lekarskie jest bardzo często mylone z Przysięgą Hipokratesa.

Przyjmuję z szacunkiem i wdzięcznością dla moich Mistrzów nadany mi tytuł lekarza i w pełni świadomy związanych z nim obowiązków przyrzekam:

obowiązki te sumiennie spełniać;
służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu;
według najlepszej mej wiedzy przeciwdziałać cierpieniu i zapobiegać chorobom, a chorym nieść pomoc bez żadnych różnic, takich jak: rasa, religia, narodowość, poglądy polityczne, stan majątkowy i inne, mając na celu wyłącznie ich dobro i okazując im należny szacunek;
nie nadużywać ich zaufania i dochować tajemnicy lekarskiej nawet po śmierci chorego;
strzec godności stanu lekarskiego i niczym jej nie splamić, a do kolegów lekarzy odnosić się z należną im życzliwością, nie podważając zaufania do nich, jednak postępując bezstronnie i mając na względzie dobro chorych;
stale poszerzać swą wiedzę lekarską i podawać do wiadomości świata lekarskiego wszystko to, co uda mi się wynaleźć i udoskonalić.

Przyrzekam to uroczyście!
a tutaj:

Przysięgam Apollinowi lekarzowi i Asklepiosowi, i Hygei, i Panakei oraz wszystkim bogom jak też boginiom, biorąc ich za świadków, że wedle swoich sił i osądu [sumienia] przysięgi tej i tej pisemnej umowy dotrzymam.

Swego przyszłego nauczyciela w sztuce (lekarskiej) na równi z własnymi rodzicami szanował będę i dzielił będę z nim życie, i wesprę go, gdy się znajdzie w potrzebie; jego potomków miał będę za braci w linii męskiej i sztuki tej uczył ich będę, gdy zechcą się uczyć, bez zapłaty i pisemnej umowy; na piśmie jak też ustnie wiedzę całą i doświadczenie swoim własnym synom i synom tego, który uczył mnie będzie, jak też przekażę uczniom, którzy umowę tę podpisali i przysięgą tą, jako prawem lekarskim, się związali, lecz nikomu więcej.

Zdrowy tryb życia i sposób odżywiania zalecał będę wedle swoich sił i osądu, mając na względzie pożytek cierpiących, chroniąc ich zaś przed szkodą i krzywdą.

Nikomu, nawet na żądanie, nie podam śmiercionośnej trucizny, ani nikomu nie będę jej doradzał, podobnie też nie dam nigdy niewieście środka na poronienie. W czystości i niewinności zachowam życie swoje i sztukę swoją.

Nigdy nikomu nie usunę kamieni moczowych przez cięcie (pęcherza), lecz odeślę każdego do ludzi, którzy z zajęciem tym są obeznani.

Do któregokolwiek z domów wnijdę, wejdę dla pożytku cierpiących; obcy mi będzie rozmyślny występek, jak też każda inna nieprawość, zwłaszcza czyny lubieżne na ciałach kobiet i mężczyzn, nie tylko wolnych, lecz i niewolników.

Cokolwiek przy leczeniu albo też poza leczeniem w życiu ludzi ujrzę lub usłyszę, czego ujawniać nie można, milczał o tym będę, za świętą tajemnicę to mając.
Jeżeli więc tej swojej przysięgi dochowam i jej nie naruszę, niech zyskam powodzenie i w życiu, i w sztuce, i sławę u wszystkich ludzi po wsze czasy; jeżeli zaś ją złamię i się jej sprzeniewierzę, niech mnie wszystko przeciwne dotknie.

Widzi Pan DC różnicę.

Znakomicie!!!
Zatem życzę powodzenia w leczeniu się u wyciągaczy pieniędzy z kieszeni pacjentów.
Każdy ma prawo do swojego leczenia, a nie wyznaczonego pod przymusem przez korporacje farmaceutyczne.
Między tym, co oficjalna medycyna pokazuje, że wie, a tym, co wie na prawdę, jest ogromna różnica.
Pan tu próbuje wyznaczać licencje na wiedzę. „Ten kto ma papierek na licencję lekarza, ma prawo do wiedzy medycznej i mówieniu o niej. Kto takiego papierka nie ma, nie wolno mu”.
To jest korporacyjne ograniczanie wiedzy dla celów ekonomicznych, drogi panie.
W ten sposób można działać we wszystkich dziedzinach wiedzy. W historii, archeologii, językoznawstwie, genetyce i nawet o prawie.
Rzecz w tym, iż każdy ma prawo wypowiadać się w różnych dziedzinach, choćby głupio, co mu będzie wytknięte.
Niech pan nie atakuje Jerzego Ziębę personalnie za posiadane papierki, lecz Jego wiedzę. Czy jest dobra, czy zła, a nie czy ma prawo licencyjne na jej wygłaszanie.
Zabroni pan swojej żonie mówienia o gotowaniu potraw, bo nie ma papierka licencji zawodowego kucharza.
Niech pan spróbuje, zdechnie pan z głodu.