Uzupełnienie – czym jest czechół i czechło. Warto też pamiętać, ze u podnóża Kaukazu po stronie północnej do dzisiaj leży Ziemia Czechenów. Czechenowie to nikt inny jak Czesi, którzy pochodzić mają według Kapiszt Wschodnich (Gleńskich/Gołuńskich) od jednego z trzech braci Rusa, Szczeka i Choriwa – czyli od tego drugiego.

Co ciekawe Rusini to jednak Polaków nazywają obraźliwie „czakającymi” czyli szczekającymi, czyli wymawiającymi sz i cz, ale to samo tyczy się Czechów i innych Słowian Zachodnich oraz Południowych i Rosjan i samych Ukraińców.

Księga Tura, Taja 3, przypis 4 str 63:
„Ist przybiera trzy różne postacie:
a) białą (srebrzystą) – nazywaną płonią; taki jest np. ist Swarożyca czy Podaga oraz Wodów. Stąd wywodzi się nazwę płynu, czyli wszystkiego, co ciekłe. Żercy Wędów-Wagrów z Płoni twierdzą, że woda, która wszak posiada życiodajne i uleczające właściwości, powstała właśnie z płoni.
b) czerwoną – nazywaną kraszem; taki jest ist Krasy-Krasatiny, Dziewanny, Dziwienia-Kupały oraz wielu innych bogów, np. Yesse-Jesenia. Stąd wywodzi się nazwę krwi, która ożywia ciało Ludzi i Zwierząt. Krew miała powstać z kraszu (według kudiesników Budynów z Glenia).
c) błękitną (niebieską) – nazywaną ichorem (juchorem lub chwarem); taki jest między innymi ist Chorsów, Welesów, Strzybogów. Stąd wywodzi się nazwę juchy, czyli posoki, która ożywia Pobogów, czyli Ludzi o półboskim pochodzeniu (wytędzów, królów, kapłanów), a także wszystkie Rośliny-Zróstów (według czarowników nurskiego plemienia Charwatów ze Stradowa).
Kątyna gleńska prawi, że ist Swąta składa się ze wszystkich trzech Małych Istów (płoni, juchoru i kraszu) tak jak Materia Wszego Świata – Baja, składa się z Welonu-Czechołu, Kiru i Sieci (o takich samych barwach: białej,niebieskiej i czerwonej), a Dusza składa się z Trzech Duszyczek. Ist Swąta ma mieć barwę złotą podobnie jak Baja. ”

Taja 4, przypis 3 str 89:
„Warto zaznaczyć bliski związek pojęć takich, jak: kap – posąg bóstwa, kapiszta – świątynia, kaplica-kapła – rodzaj małej świątyni, Kupała – Dziwień, bóg Żądzy, kapłan – osoba sprawująca kult i obrzędy, kapa – czechół (obrzędowy obrus), kapica – strój kapłański, kapalica (kapałka) – serwatka, która była obrzędowym napojem (mieszana z wodą deszczową spadającą z nieba, jako płyn powstający przy robieniu sera)c; czy nawiązujących do śmierci pojęć opartych na znaczeniu kapać – marnieć, umierać.”

Taja 11 przypis 7 str 310:
„Jemioła odgrywała bardzo wielką rolę w Święcie Narodzin Światła, czyli w Godach (zimowym Górowaniu Ciemności), kiedy rodzi się świeże, młode – Bodre Światło, pozwalające światu toczyć się dalej i po zimowym uśmierceniu odradzać się ku nowej wegetacji wiosennej oraz nowemu rokowi- Godowi. Jemioła, jako atrybut świąt grudniowych Bożego Narodzenia, przetrwała do dzisiaj w obrzędach bożonarodzeniowych. Obrzęd z jej użyciem był znany zarówno Celtom, Rzymianom, Germanom, jak i Słowianom i jest dzisiaj powszechny w krajach o kulturze europejskiej. Zachowały się zapisy dotyczące obrzędów celtyckich związanych z tym Świętym krzewem – symbolem bogini Światła. Kapłani-Druidzi ścinali jemiołę złotym sierpem z dębów w ten sposób, by spadając z drzewa nie dotknęła ziemi. Spadającą łapano na lniane prześcieradłaa. Jej owoce miały czarowną moc, a dwoistość jagód i liści nawiązywała do podwójności boskich par Żywiołów i Mocy i daru wzmożonej płodności – sporu [b]. Z tradycji słowiańskiej znany jest zarówno biały lniany czechół – obrzędowe prześcieradło wieszane u sufiu, pod którym ukrywano jemiołę i całowano się (echo obrzędowych orgii związanych z tym dniem), jak i używany przez wołchwów, znachorów i czarowników specjalny sierp do ścinania czarownych roślin [c].”

Taja 14 str 392:
„Najświętsza jest jemioła zrywana z dębów, ta zawsze jest wieszana pod czechółem, a jej liście maluje się złotem na pamiątkę owej drugiej Wielkiej Bitwy i świetlistego pochodzenia krzewu. Pod jemiołą i czechółem ludzie składają sobie życzenia wszystkiego najlepszego, pod nią zastawiają stół biesiadny, gdzie ucztują siedząc w kole[13]. Czynią to 24 grudnia, gdy rodzi się Jasne Bodre Światło – Biała Boża Krówka. Siedzenie w kole i tańczenie w kole, a także śpiewanie kolęd,oddaje cześć boskiemu Kręgowi Kręgów, Kostromie-Koladzie, której czas zimowego królowania się wtedy rozpoczyna, i upamiętnia ów rzut kołem od Wozu Kirów, wykonany przez Roda i Łada w obronie Białej Bożej Krówki. Tego dnia zdobią też wszy Słowianie gałęziami jodły ściany domów, by przypomnieć narodziny Bożej Krówki w Jodłowej Puszczy i przyozdabiają snopy żyta
rozstawione w czterech kątach izby na pamiątkę porodzenia Czarnej Bożej Krówki przez Rudź w Żytnim Łanie [14].”

Przypis 7 str 397:
„Spożywano święte potrawy (kutję i kisiel),wróżono, obsypywano się owsem, Życzono sobie pożytków. Wszystko to działo się pod czechołem, białym
obrusem zawieszonym u sufitu i skrywającym Jemiołę (symbol odwróconego Drzewa Drzew) albo Światliszcze – rozbudowany gałęziasto wisior wykonany ze słomek i ozdób (także symbolizujący odwrócone Drzewo Drzew).”

Taja 16 str 446:
„Trzeci zaś jest Welon-Czechło przynależny Welesom, który określa drogę i byt tych, którzy żyją na Weli, a więc byt bogów i dusz zmarłych.
…
Kir podług ich podania ma maść (barwę) siną (niebieską), a prócz niego jest jeszcze materia zwana Welonem albo Czechołem (Czechół, Czechło), która ma maść białą oraz Baja – o maści czerwonej. Te trzy materie tworzą czwartą, będącą całością z nich splecioną.”

Księga Ruty Taja 18 „Jeszcze o Materiach Świata: str 33-36.

Taja 20 str 166:
„Taki się ruch na Dziwopolanie zrobił, że zbiegli się wszyscy Srebrzynowie z sioła patrzeć, co też się dzieje. I oglądali te cuda, a Szyszymory stawiały stoły na polanie i ławy wkoło nich,i nakrywały lnianymi czechołami31, i zastawiały jadłem świętym, i prosiły w gościnę.”

Przypis 31 str 205:
„Czechół – specjalny, lniany, biały obrus ofiarny, a także jedna z Materii Świata, którą czechół wśród ludzi symbolicznie odwzorowuje.”

Chor’waci ~ Rusi ~ Morusi ~ Ledianie ~ Lechici ~ Chrobaci ~ Chrobrzy ~ Hor’manie ~ Chul’manie ~ Kul’manie ~ Normanie ~ Dorzyńcy ~ Awarzy ~ Szczyci-Scyci ~ Harowie ~ Mogilanie ~ Pecynowie ~ Mazurzy ~ Liady ~ Lachy ~ Zeruani ~ Walinowie ~ Gierusi czyli Dzierusi ~ dziś Polacy?
Biała Chorwacja od Świętej alias Lysej Gory (strasznej góry Zober), znajdowała się na terytorium dzisiejszej Małopolski sięgając Horynia, od góry ~ szczytu ~ pełki ~ hora-góra też po niemiecku chorr to stroma skała ~ łać. Culmen ~ szczyt (kulminacja ~ szczytowanie) stąd Kulmanie ~ Chulmanie (tu Prokosz) u naszych kronikarzy (Stryjkowski, choć u niego Kulmianie lub Chełmianie).
W latach 600 e.ch teokracja ta dokonała inwazji na poddunajskie prowincje Bizancjum podporządkowując sobie Wołgarów, tworząc tzw. związek Słowiański Kagana Samona alias Kaganat Awarski co synonimiczne nazwy tego samego Państwa Boga Hamona (Shamon), też Hamanem czyli Hamonen nazwano Piasta (Prokosz).
”Był też Hamon król Libijski, syn Tritonów który, był od Titanów i od małżonki Rhei z królestwa do Crety wygnan, jako Berosas pisze” ~ ”Aleksander Wielki… pisał się po tym z hardości synem tegoż boga Jowisza Hamona” (Aleksander po pielgrzymce do kościoła Hamona z Cyreny) (Stryjkowski).
Wydaje się, że słowami etymologicznie związanymi z imieniem Hul’manie ~ Kul’manie związane są nasze słowa Hulot (człowiek wysokiego wzrostu), Hulaszczy, Hultaj itp. Jak również synonimem Chorwat jest też nazwa Czech poprzez słowotwórstwo tego wyrazu od wyrazu cech~cecha, czyli synonim znak ~ linga (Lingones), sygnum, czyli sz’czecha, wiecha, harju ~ szczotka ~ szczyt-tarcza(Sczyt~Scyt) ~ herb, miet ~ człowiek ~ chochoł-lach czyli strach ze słomy(wiązki), pęk wici ~ snopek ~ wassa ~ wiązka słomy w której mieszka bóg, czech’ło to płaszcz też koszula śmiertelna, czyli synonim huńka ~ gunia ~ al’giera (o’gierz-o’dzierz), ”… hełm się pali, duchy spod czecheł odsłaniają głowy oczyma świecą…”(Król Duch), czyli Gierusi-Chrobaci-Czesi-Huni. Pochodzą od nich też koczujący na powółżu Gurgani synonim Pieczyngowie co słowotwórstwo od kurhanu i pieczy, mający pieczę nadzór.

https://zapomnianalechia.wordpress.com/2017/11/27/nasz-jezyk-w-epoce-kamienia/

Ciekawa teoria, zwłaszcza biorąc pod uwagę opis Kagana ar’Rus i jego 40 żon. Mieszko i Bolesław na pewno chcieli ugruntować swoją pozycję odwołując się do tradycji Ziemi Umarłych.

Świątynię miał zniszczyć Karol Wielki w czasie wojny z Sasami, Awarami i Słowianami około 800 roku, a hipoteza o pokładzinach bardzo ciekawa i prawdopodobna.

Na temat pokładzin u Słowian znalazłam zabawny artykuł, reklamujący co prawda pewną książkę. Tu link: http://ciekawostkihistoryczne.pl/2015/11/09/noc-poslubna-dobrawy-dlaczego-ksiezna-nie-zgodzila-sie-na-seks-z-mieszkiem/
Zgodnie z artykułem pokładziny były w Polsce modne dopiero w XVI, XVII w. Ale może wcześniej też?

Zgodnie z legendą Chrobry zastał na Łysej Górze ruiny. Czy Słowiańskie świątynie za czasów Chrobrego były już zniszczone? Trochę za szybko. Więc musiał zniszczyć je Chrobry zakładając tam opactwo.
Stawiam drugą hipotezę, że przydomek zdobył po zniszczeniu świętego miejsca Chrobacji.

Czekam również na badania archeologiczne na Łysej Górze. Ciekawy artykuł Panie Czesławie. Będę czytać kolejne.

https://books.google.pl/books?id=7kxdAAAAcAAJ&printsec=frontcover#v=onepage&q&f=false

Ogólnie b.ciekawe źródło do przestudiowania – zbiór pieśni ludowych i nie tylko zarówno o bogach jak i na inne tematy. Książka z XIX wieku a czasami mam wrażenie że nawet bardziej zrozumiały język niż współczesny Słowacki…