Komentarze do: RudaWeb: Vinča z Vix od Celtów po polsku

Autor: Jarek

Jarek — Sat, 04 Nov 2017 20:07:22 +0000

W odpowiedzi do RudaWeb.

napiszcie do gościa, który prowadzi blog http://stecciibogumili.blogspot.com/
może zrobi egzegezę podobną do tej 😉
http://stecciibogumili.blogspot.com/2017/11/zapis-na-zlatnoj-plocici-u-viminacijumu.html

Autor: Jarek

Jarek — Fri, 03 Nov 2017 15:52:11 +0000

W odpowiedzi do mk. bo najpierw musieli się nauczyć lepić porządne garnki-urny ;)

Autor: mk

mk — Fri, 03 Nov 2017 15:07:48 +0000

To zapewne będzie niedługo tutaj szeroko dyskutowane, ale takie doskonałe spostrzeżenie z dzisiaj z Rudaweb – okazuje się że tradycja pochówku ciałopalnego zaczęła się rozprzestrzeniać w Skandynawii gdzieś 1300-1100p.n.e czyli dokładnie po bitwie nad Dołężą, więc już nie ma wątpliwości kto wygrał. No może niekoniecznie bitwę, ale na pewno całą wojnę.

Autor: Adam Smoliński

Adam Smoliński — Thu, 02 Nov 2017 21:38:54 +0000

W odpowiedzi do Adam Smoliński.

P.s.
https://www.youtube.com/watch?v=T06iKPjh6VA&feature=youtu.be

Autor: Adam Smoliński

Adam Smoliński — Thu, 02 Nov 2017 21:23:21 +0000

W odpowiedzi do Jarek. Czyżby księżniczka zostawiła instrukcję obsługi? :D

Autor: RudaWeb

RudaWeb — Thu, 02 Nov 2017 20:37:25 +0000

Dziękujemy za inspiracje. Tym bardziej, że „runiczna” część inskrypcji jest najmniej jasna. To jednak – naszym zdaniem – nie dotyczy winczańskiej, „górnej” części napisu, który jest analizowany w dalszej treści artykułu. W oparciu o rekonstrukcję R. Pešicia, który zresztą w swojej pracy wywiódł pisma linearne od Vinča (podobnie, jak fenickie czy etruskie). Panów uwagi na ten temat byłyby też cenne.

Autor: Jarek

Jarek — Thu, 02 Nov 2017 19:38:12 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI.

„na pewno należało próbować” – co do tego pewnie wszyscy będą w 100% zgodni 😉 🙂 🙂 🙂

Autor: Stefan

Stefan — Thu, 02 Nov 2017 18:37:37 +0000

Warto ten artykuł przeczytać, ponieważ jest w nim udowodnione, że Głagolica jest podobna do pisma linearnego A i B .

Autor: Stefan

Stefan — Thu, 02 Nov 2017 18:15:52 +0000

Może ten artykuł będzie pomocny. https://wolnemedia.net/pochodzenie-alfabetu-glagolitycznego/

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Thu, 02 Nov 2017 16:33:50 +0000

Wydaje mi się, że ostatnia liczba rzekomo 7, wyróżnia się od pozostałych, wyraźnym, pionowym przecięciem. Może to być 3 I 3 czyli 33, jeśli ta linia oznacza odstęp dziesiętny. Wtedy, byłaby to wskazówka na odczyt; 1,2,3,4,5,6…33 itd. Równo narastające liczby wskazują ewidentnie na jakiś cykl, nadchodzenie wyznaczonego momentu, być może dnia „płodności kobiety”, w celu zapewnienia poczęcia potomka. Dzisiaj wyznaczanego na 14 dzień cyklu. Jednak, dla pewności zapłodnienia, na pewno należało próbować wcześniej, bo nie dało się tego tak wycyrklować bez termometru. Obserwowanie i liczenie w tej wazie, wydzieliny kobiety od pierwszych dni miesiączki do góra 6-ciu (menstruacja obecnie trwa od 3-5 a niekiedy 7 dni a więc 6 jest tutaj bliskim wskazaniem dla tego cyklu), plus 3 dni daje 9 po których następuje możliwe najbardziej sprzyjający czas na zapłodnienie (dzisiaj to jest zwykle acz nie zawsze, 14 dzień) a kolejne 3 daje 12 dzień – jakby graniczną datę przy której należy już mocno próbować, bliską 14 dnia. W każdym razie, cykl może stąd, te 3 oddzielone przez 3, jako próba wyznaczenia jakiegoś punktu rokującego zapłodnienie, nie zaś liczba 33. Warto byłoby odnieść te liczby do znaczenia rysunków na naczyniu, szczególnie tych obok liczb. I tak, według opisu: obok 1 mamy hoplitę, (zwykle z długą piką). Gotowego na poczęcie potomka. Nie kojarzy się? Punkt początkowy drogi, potrzebę poczęcia, start. Następnie przy 2 mamy kwadrygę, bojowy wóz czterokonny. Jakby symbol już pokonywania drogi, trwania cyklu. Dalej to 3 i podobno wizerunek aurygi, czyli woźnicy rydwanu bojowego. Przy 4 ma znowu być hoplita…. Itd. Tylko, że ja na zdjęciu wazy widzę nie hoplitę a wojownika – męża. Dalej jedynie rydwan trzykonny, nie kwadrygę. Który jakby dosiadł ów wojownik, bo są bardzo podobni i blisko siebie umieszczeni. Te trzy konie też mogą mieć znaczenie. 33 : 3 = 11. I na tym koniec! Te dwa obrazki się powtarzają, jakby był to cykl rozpoczęcia drogi i jazdy, jej powtarzanie aż się wycyrkluje… Pomijając wyraźnie rozkraczone, maszkarony o kobiecych kształtach.

Co do odczytu pismem odkodowanym przez W. Kossakowskiego, to brakuje mi w nim jednej z najbardziej po scytyjskich, słowiańskich a szczególnie polskich/lechickich spółgłosek, jaką jest „sz”, w powiazaniu z bliskopokrewnymi 'z’ oraz 'x’ (s). Wydaje mi się, że zapis takiej litery pełniła jego 'Z’ czyli I jakby z wersalikami, przecięte ukośnym krzyżykiem czyli X. Stąd u Greków czytanym jako 'ksi” (od podobnego, słowiańskiego „sz-i” oraz 'k’). U Kossakowskiego ta literka jest opisana jako 'ż’, podczas gdy nawet u niego ma inne zupełnie obrazowanie.