Komentarze do: Cześć i Sławienie Pamięci Zmarłych w kulturze Polski – Tan Mniejszy 13 z „Księgi Tanów” oraz teksty Žiarislava Švickiego na ten sam temat [Archiwum 2012]

Autor: Zuzia

Zuzia — Thu, 02 Nov 2017 20:08:52 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI.

VA – to to co się na jako YAHWE czy JARYŁO czyli LAKSZI

a ogólniej jako ŚWIĘTA OMEGA znana też jako ALFA i OMEGA.

DE je st zaś WYZNACZNIKIEM POCHODZENIA czyli Z VA

Autor: Lach Anonim

Lach Anonim — Thu, 02 Nov 2017 11:23:31 +0000

Wszystkie ludzkie cywilizacje posiadają bardzo podobne świeto w tym okresie
https://www.youtube.com/watch?v=75hVrv392BY

Autor: Adam Smoliński

Adam Smoliński — Tue, 31 Oct 2017 18:38:31 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI. A może żródło - słownik jakiś, tych rewelacji morfemowych? Skąd te mądrości wszelakie? Czy też żródłem niewątpliwym jest ten palec środkowy, wyprostowany w górę?

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Tue, 31 Oct 2017 12:16:24 +0000

Z kolei „deva” indyjska (termin jeszcze z sanskrytu) może pochodzić od jakiejś zmienionej, skróconej formy z Arji europejskiej. Np. od naszego „dziwa” a nie odwrotnie, skoro znamy już kierunek ekspansji Arjów i wiemy, że nastąpił z Europy środkowej (Kujawy). Morfem 'zi’ to przypuszczalnie przekształcenie z 'ś’, co w naszej wymowie do tej pory jest widoczne, jako bardziej płynna, spotykane brzmienie bez akcentowania „z”, jako 'dśiwka”. W rosyjskim nie mamy nawet 'z’ ani 'ś’ tylko 'djewka”. Jeśli to „ś” było tam pierwotnie, to sens devy, czyli boginki wedyjskiej, jest inny i oznaczałby „dająca – światło/jasność – ta” od rdzeni; „d(a) – śi/(ś)e – wa”. Mamy tu bowiem wówczas świętą głoskę ” ś „, niezwykle istotną dla wszystkich terminów słowiańskich oznaczających „ś-wiatłość”, oraz; jasność a nieraz biel (śnieg, śron/szron, śiwe, śrebro), duchowość (śram/hram/świątynia). Jeśli tak, to owa bogini albo odnosiła się pierwotnie do; niedostępnej strażniczki ognia w świątyni, albo jasnowłosej córy Ariów, albo chodziło o jej cerę, albo do postaci duchowej emanującej świetlistą poświatą jak gwiazdy (zwiezdy < świezdy). Światło jest odzwierciedleniem życiodajnej mocy, mocą sprawczą. Stąd nasze 'gwiazda' wywodzi się zapewne od miększego w wymowie 'hwiazda' czyli jak w j. czeskim 'hwiezda', czyli "h/w/ś – wi – jez – d " w sensie "życie/światło – widać/widoczne – jest/daje". Co było pierwsze? "H" czesko – lechickie jako "życie" czy "ś/z" rosyjskie/ruskie jako "jasność/światło", nie wiadomo. Wydaje się, że "h", gdyż opisany przez naukowców morfem "wi" (wi-dzieć), wskazuje tutaj na wyraźne życie gwiazd, poprzez ich migotanie, świetlistość? Morfem ruski "ś/z" jest raczej już wynikiem przekształcenia w znaczenie "jest widocznym światłem" i nie ma tu bezpośredniej informacji o życiu. Jak podobnie przekształcono 'hram' w 'śram'. A może odwrotnie?… W każdym razie, za "Podręcznikiem Sanskrytu Andrzeja Gawrońskiego", "h' jest w sanskrycie dźwięczną , szczelinową spółgłoską krtaniową, i nie ma odpowiednika w j. polskim, występuje za to m.in. w czeskim (np. hora ‘góra’). Np. wyraz devah wymawia się jako devaha. Sanskryckie 'ś' odpowiada raczej niemieckiemu 'ch' , np. w wyrazie 'ich' ‘ja’ (dop. ORLICKI; iś) niż polskiemu 'ś' (dop. ORLICKI; bez 'i')." Spotkałem się już z wymową indyjską 'deva; jako 'dheva', co może wskazywać na ten ślad od "ś' (świetlistości) lub 'h' (życiodajności). 'W każdym razie, 'd(h)ewa' (wówczas duchowa?) tak jak i 'hwiezda' są terminami bardzo starymi, prasłowiańskimi, mającymi istotne znaczenie dla zrozumienia możliwego pochodzenia i praznaczenia terminu "duch/dusze".

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Tue, 31 Oct 2017 11:16:11 +0000

Duch < oddech < de(c)h < dichać/oddychać < di/de/du – ha/ch ; tutaj, przedrostek 'd' pochodzi zapewne od czasownika 'da' czyli morfemu leksykalnego 'daje/dawać/czynić', skąd 'dziać' od 'dzień/dśioń/dzionek (dsionek)/deń/din' czyli 'jasność, ciepło, światło'. Pora doby, mająca cechy życia. zaś rdzeń 'ha' ma znaczenie "życie/żyje/żywe". Co łącznie objaśnia ten wyraz jako "dające życie". Tak oddech daje życie, o życiu stworzenia świadczy. Podobnie "duch" to istota mająca cechy życia. Jednak, jest też pojecie ducha jako siły sprawczej w człowieku. Tu chodzi więc o to, iż sam duch ludzki jest "oddechem", czynnikiem sprawczym życia. Jest jednak i inna postać przedrostka 'd' w wielu wyrazach, jako 'do'. Jest też jako przymiotnik 'di' od znaczenia 'zimny', jak w wyrazie 'diva/deva' czyli 'dziwka/dziewa' od 'dziwna/inna/odmienna' ; 'di-wa' ; ' 'zimna – ta', dawniej w sensie 'niedostępna/boginka/kapłanka'. W tym znaczeniu 'duch" może pochodzić od "zimne – żyjące", w sensie braku wyraźnej nterakcji ze strony zmarłych lub jako termin dla opisania cech postaci duchowych, świetlistych, których widzeniu towarzyszyło często fizyczne odczucie chłodu, jakby innego stanu energetycznego. W prawidłowym wyborze znaczenia rdzeni słowotwórczych danego terminu, ważnym dla odczytania pierwotnego znaczenia wyrazu, jego przeznaczenia kulturowego, jest pokrewieństwo terminów bliskoznacznych i jak najbardziej podobnych. W tym wypadku wydaje się, że "dech/dich" jest tutaj najbliższy. Oddech ludzki na pewno nie jest zimny, więc 'duch/dusza', ma raczej znaczenie jako "dawczyni życia". Co nie wyklucza, że powstały dwa lub więcej pierwotnych znaczeń tego wyrazu, gdzie zjawy cielesno-podobne, były określane 'd(s/z)iwami' czyli "zimno – świetlistymi" (niepalącymi, niedającymi ciepła) i nie chodziło w tym przypadku o wewnętrzną, życiodajną energię człowieka – ducha/duszę własną, każdej żywej istoty.