I jeszcze dla dopełnienia obrazu:
” Przepisy, które wówczas regulowały kwestię, kiedy wynik referendum ma skutki prawne, jedn w tzw. „małej konstytucji” z 1992 r., drugi w „ustawie o referendum” z 1995 r., mówiły zgodnie, że jeśli frekwencja przekracza 50%, to „wynik referendum jest wiążący”, nic nie stanowiąc na wypadek mniejszej frekwencji. PKW widocznie nie miała odwagi napisać w swoim obwieszczeniu, że wynik referendum konstytucyjnego jest wiążący – pozostawiła to karkołomne zadanie Sądowi Najwyższemu, który wywiązał się zeń z iście kazuistyczną ekwilibrystyką, przekonując uczenie, a zawile – i z powołaniem się na przemilczenie PKW! – że chociaż dwa plus dwa równa się cztery, to jednak tym razem dwa plus dwa nie równa się cztery – dokładniej mówiąc: (co prawda) 32,40 to mniej niż 50, ale 42,86 to (tym razem, jak się okazuje) niejako więcej niż 50. Jest to przykład na to, jak „Na czarne – »białe« mówić nada” – ale już nie z poziomu głupawej propagandy, lecz (niestety!) w jak najbardziej oficjalnej wypowiedzi – przecież i obwieszczenia Państwowej Komisji Wyborczej, i uchwały Sądu Najwyższego są publikowane w „Dzienniku Ustaw RP”! (Nr 22/1996, poz. 101 oraz Nr 79/1997, poz. 490). Uchwała SN, nie mogąc uzasadnić z góry upatrzonej tezy z powołaniem się na przepisy prawne, sięgnęła do poglądów wypowiadanych w „toku debaty sejmowej”: że szansa przyjęcia nowej Konstytucji to „dobro większe”, że „przyjęcie określonego quorum udziału w referendum” (czyli właśnie przepisy „małej konstytucji” i ustawy o referendum, mówiące o 50% frekwencji!) to nałożenie obowiązku na wyborcę, a ten przecież ma „wolny wybór”, wreszcie – że uznanie Konstytucji za nieprzyjętą z powodu zbyt niskiej frekwencji „nie przyniosłoby ustrojodawcy jednoznacznych informacji”. Biedna, niedoinformowana (w razie czego) Władza Ustrojodawcza w Rzeczypospolitej Polskiej! Sędziowie wynaleźli różnicę między referendum konstytucyjnym a zwykłym – nie chcąc tego dostrzec, że OBYDWA podlegają i tak takiej samej regule uzależniającej bycie wiążącym od frekwencji referendalnej! Wywód jest bardzo długi i zawiły; w miarę, jak się go czyta, przychodzi na myśl proces Jezusa z Nazaretu: nieważne, jaka jest prawda, ważne, by „dowieść” to, co ma być ogłoszone. I już!

Dlaczego? Jest pomiędzy tymi referendami zasadnicza różnica: wynik pierwszego (w sprawie uwłaszczenia) był niepomyślny dla komunistów, wynik drugiego (w sprawie konstytucji) był dla komunistów pomyślny. Ściśle mówiąc, 18 lutego 1996 r. odbyły się dwa referenda o zbliżonej tematyce – to drugie, zarządzone przez Sejm, a nie przez Prezydenta, i zawierające aż 4 pytania, wypadło bardzo podobnie – równie niepomyślnie dla komunistów – m.in. odrzucając większością 72,52% głosów projekt rozszerzenia (na inne przedsiębiorstwa) prywatyzacji, dokonywanej poprzez Narodowe Fundusze Inwestycyjne, czyli odrzucając politykę ministrów: Janusza Lewandowskiego i Wiesława Kaczmarka, jak teraz już od kilku lat powszechnie i naocznie widać, kompletnie zbankrutowaną… (Za trzecim razem, w 2003 roku wynikiem pomyślnym dla komunistów – i dla całej skupionej wokół nich koalicji „pro-konstytucyjnej” i „anty-uwłaszczeniowej” – była akcesja Polski do UE, ale to już osobna historia…)
”
http://lootos-neverlandd.blogspot.com/2011/02/dot-legalnosci-konstytucji-polski.html

http://lootos-neverlandd.blogspot.com/2011/02/dot-legalnosci-konstytucji-polski.html

PKT 2 na temat nieważności tego referendum, które rzekomo zatwierdziło konstytucję z 1997.

Tak naprawdę na serio to: albo obowiązuje Konstytucja z 1935 roku, albo wcześniejsza z nowelą z 1926.

cytuję: ” Wbrew temu, co niektórzy już niejednokrotnie twierdzili, nie ma sprzeczności między normami ustalającymi, pod jakimi warunkami wynik referendum jest wiążący. Nadrzędna (bo konstytucyjna) norma mówi, że: „Jeżeli w referendum wzięła udział więcej niż połowa uprawnionych do głosowania, wynik referendum jest wiążący.” (art. 19 ust. 3 tzw. „małej konstytucji”, Dz. U. Nr 84/1992, poz. 426). Norma niższej rangi (bo zawarta w ustawie zwykłej) powiada, że „Wynik referendum jest wiążący, jeżeli wzięła w nim udział więcej niż połowa prawnionych do głosowania” (art. 9 ust. 1 ustawy o referendum, Dz. U. Nr 99/1995, poz. 487). Ma to także zastosowanie do referendum konstytucyjnego por.: art. 11 oraz art. 14 ust. 1 i 5 tej ustawy. Więcej, również inny akt prawny – nieco wcześniejszy od „małej konstytucji” i od ustawy o referendum – kieruje ku tej samej zasadzie: „Tryb przeprowadzenia referendum konstytucyjnego określa ustawa.” (por.: art. 10, ust. 3 ustawy konstytucyjnej o trybie przygotowania i uchwalenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. Nr 67/1992 poz. 336 i Nr 61/1994, poz. 251). Czy więc miałoby chodzić o (trzecią) „małą konstytytucję”, czy oustawę o referendum, to i tak w momencie odbywania się referendum konstytucyjnego w 1997 r. jego wiążący charakter zależał od przekroczenia progu 50% frekwencji, w myśl zdania warunkowego (implikacji), o którym była mowa powyżej. Sąd Najwyższy nie miał więc racji, odwołując się do art. 11 ust. 1 tejże „ustawy o trybie” (mówiącego, że „Przyjęcie w referendum Konstytucji następuje wówczas, gdy opowiedziała się za nią większość biorących udział w głosowaniu.”) w oderwaniu od warunku dotyczącego frekwencji referendalnej. Tzw. (trzecia) „mała konstytucja” sama explicite zawiera ową implikacyjną regułę i niezależnie od tego już w nastepnym ustępie tego samego artykułu odsyła do ustawy szczegółowej: „Zasady i tryb przeprowadzenia referendum określa ustawa.” (art. 19, ust. 4), czyli od ustawy szczegółowej. Tak więc nie tylko nie ma żadnej „sprzeczności” (której przed referendum dopatrywali się niektórzy politycy, np. przew. Krzaklewski), ale BAŁAMUTNĄ jest sugestia Sądu Najwyższego na temat „specyficznego charakteru ratyfikacyjnego referendum konstytucyjnego”, i to z powołaniem się dalej właśnie na ową „ustawę o trybie”. Podsumowując: we wszystkich odnośnych aktach prawnych zależność ważności referendum od frekwencji jest TAKA SAMA: normą jest IMPLIKACJA (= zdanie podrzędnie złożone warunkowe), której POPRZEDNIKIEM (= zdaniem podrzędnym) jest: „więcej niż połowa uprawnionych do głosowania uczestniczyła w referendum”, a NASTĘPNIKIEM (= zdaniem nadrzędnym) jest: „wynik referendum jest wiążący”. Czyli:
„JEŚLI

więcej niż połowa uprawnionych do tego poszła głosować,
TO
wynik głosowania prawnie skutkuje”.”

TO NAPRAWDĘ NIE SĄ ŻARTY – POLSKA JEST PAŃSTWEM BEZPRAWIA.

Bardzo dziwny kraj gdzie Sąd Najwyższy reguluje sobie jak chce sprawę ważności Referendum Konstytucyjnego.

tak, tak, tak – jaką Naród ma pewność, że ów Konstytucja nie była spisana przez obcą agenturę – skoro w 2017r sędzia TK związany z tą opcją po transformacji zlecał na zewnątrz opracowania i opinie. Co to w ogóle jest?!!! Gdzie autorytety – czemu nie można zrobić to po SUEMu – sędzia ma być sumieniem i rozumem Narodu więc powinien się pierw wykazać dla Narodu – że jako obywatel światły, inteligentny acz i bystry, czasami nader uparty – stworzył prawo, które chroni Obywatela. Czemu nie ma rankingu prac sędziów ocenianych przez obywateli, jakiś spektakularnych zwycięstw które przynoszą Narodowi Dumę, jakieś precedensy, które np. demaskują szajkę krętaczy politycznych?!
Jestem za tym aby zlikwidować TK a wprowadzić Sędziego Narodu, ale nim będzie opłacany z Naszych Danin to musi się wykazać czymś wielkim. Koniec kropka. To ma być Swój człowiek a nie bufon i matacz lubi człowiek obcej religii i państwa.

Referendum było, tylko że nie przekroczono progu który narzucił Ustawodawca. Więc to jest według pana ważne?

Więc po co zmieniać konstytucję. Niech każdy sobie sam zmieni dla siebie konstytucję. A może powinniśmy respektować wyniki Referendum Komorowskiego i tych 8% ludzi, którzy wtedy zagłosowali?

W ten sposób możemy w ogóle sobie darować jakiekolwiek prawo.

I wszystko byłoby wspaniale, gdyby nie fakt że Naród nie uchwalił Konstytucji 97!

Stąd lansowany przez Kukiz 15 pomysł równościowego wyboru który i tak jest tylko rozwiązaniem zastępczym i tymczasowym dla Powszechnego Wyboru Sędziów ma sens, znaczenie, wartość i jest rozsądny.