P.s. 2
Miejsze zamieni się w kible miejskie.
Ty, drogą sentymentów, będziesz mógł w nich pracować, jako dziadek klozetowy.

P.s.
Największą dla mnie radochą będzie czas, kiedy te wasze kamienne pomniki hańby będą wszystkie stały w ruinie. I tylko wiatr po nich będzie hulał.

Ależ oczywiście klecho – Tanatorze, ponieważ ta obmierzła instytucja mafijna wpycha się, gdzie tylko się da. Obawiam się nawet włączać żelazko, aby nie wylazł z niego jakiś śliniący się klecha Twojego pokroju. Włączając to urządzenie, trzymam w pobliżu młotek, aby przylać wyłażącemu czarnemu indywiduum w sutannie.
O przekrętach posmarkanego kościółka nie trzeba dyskutować, one po prostu są.
Należy je zlikwidować razem z kościółkiem i wasalskim konkordatem.

To rzeczywiście bardziej na temat niż panowie Tanator i Orlicki – warto tu przytoczyć:

Ukrywał się aż do 1982. Odnaleziono szczątki ostatniego żołnierza niezłomnego
13.06.2017, 16:04

Prace ekshumacyjne przy miejscu pochówku żołnierza wyklętego Antoniego Dołęgi ps. Znicz / Polska Agencja Prasowa / Wojciech Pacewicz

Szczątki prawdopodobnie żołnierza AK i WiN, Antoniego Dołęgi ps. Znicz, odnaleziono we wtorek w miejscowości Popławy-Rogale w Lubelskiem. Dołęga, według relacji okolicznych mieszkańców, ukrywał się do końca życia. Zmarł w 1982 r., został pochowany po kryjomu.

Szczątki wydobyli pracownicy Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN pod nadzorem prokuratora. Wszystko wskazuje, że są to szczątki Antoniego Dołęgi, ale jednoznacznie będziemy mogli to powiedzieć dopiero, gdy przeprowadzimy badania genetyczne. Po dokonaniu oględzin na miejscu szczątki zostaną zabrane do prosektorium, a następnie do zakładu medycyny sądowej, gdzie będą badane – powiedział PAP nadzorujący prace z-ca prokuratora rejonowego w Łukowie, Adam Makosz.

REKLAMA

Miejsce pochówku Dołęgi wskazał mieszkaniec miejscowości Popławy-Rogale, Marek Artowicz. Ciało było zakopane na jego posesji leżącej na skraju wsi. Dołęga na koniec ukrywał się u nas w gospodarstwie, u nas umarł i tu go mój ojciec pochował. To było w stanie wojennym, nie pamiętam dokładnie kiedy. Ojciec go pochował po kryjomu, komuna wtedy była, baliśmy się – opowiadał Artowicz.

Ojciec, jak umierał to mi przykazał, żebym nikomu tego miejsca nie wyjawił. Ale pomyślałem, że trzeba w końcu powiedzieć, bo jak wymrze to pokolenie, to nikt nie będzie wiedział i już zawsze będzie leżał w tym lasku. Dlatego powiedziałem rodzinie – dodał mężczyzna.

Dołęga ukrywał się u wielu mieszkańców w okolicach Łukowa. Ostatni raz widziałem go w 1976 r. Ukrywał się w gospodarstwie rodziców, ja miąłem wtedy 14 lat. Dołęga nie miał nogi. Przebywał w stodole, a jak było zimno to w domu, za szafą. Według zapisków mojego ojca, Dołęga zmarł w 1982 r. – powiedział PAP Jerzy Płudowski.
Czytaj więcej

Dzień Żołnierzy Wyklętych. Szef MON: Oni byli niezłomni, dlatego dzisiaj możemy odbudowywać niepodległość

Przewodniczący Rady Powiatu Łukowskiego Tadeusz Brzozowski, także pamięta z dzieciństwa, że Dołęga ukrywał się w jego domu. Wtedy było to owiane wielka tajemnicą. Mama opowiadała, że walczył z komunistami. W latach 90-tych zaczęliśmy badać historię, pytać ludzi. Okazało się, że to był człowiek nieskazitelny, bohater. Walczył do końca, wiedział, że sprawa była beznadziejna, ale jakiś cień nadziei był. Poświęcił życie, zdrowie, rodzinę, po to, żeby być wiernym przysiędze, którą złożył – powiedział Brzozowski.

Historyk, dr Jarosław Kopiński, który badał powojenne podziemie w okolicach Łukowa, uważa, że Dołęga mógł tak długo ukrywać się, ponieważ był wspierany przez miejscowych. To jest specyficzny teren, tu są dawne zaścianki szlacheckie. Do 1954 r. tu był najsilniejszy zbrojny opór na Lubelszczyźnie. Powiat łukowski był najgorzej oceniany przez władze komunistyczne spośród wszystkich, w całej Polsce, pod względem postaw politycznych. Jest dokument, który mówi, że tutaj były najgorsze wyniki w wyborach – powiedział Kopiński.

Poszukiwania miejsca pochówku Dołęgi od kilku lat prowadził jego krewny, wnuk siostry żołnierza, Ronald Werelich. Jak powiedział, udało się to miejsce ustalić dzięki okolicznym mieszkańcom, którzy przez kilkadziesiąt lat ukrywali Dołęgę w swoich gospodarstwach w okolicach Łukowa i niedawno dopiero zdecydowali się o tym mówić.

Rodzina Dołęgi, pochodząca spod Łukowa, przeniosła się na Pomorze. Wiedzieliśmy, że wuj Antoni walczył w podziemiu jeszcze po wojnie, ale ponieważ nie utrzymywał kontaktu w rodziną, to byliśmy przekonani, że zginął w latach 50-tych – opowiadał Werelich.

Mój ojciec, dwudziestoparoletni młodzieniec w latach 70-tych wyjeżdżał do Łukowa, kontaktował się z ludźmi, którzy byli sąsiadami Antoniego, próbował ustalić jego miejsce pochówku. Te poszukiwania okazały się bezskuteczne. Nie znajdywał wielu chętnych do rozmowy, albo trafiał na ludzi, którzy o Antonim nie wiedzieli. Z tego, co wiemy dzisiaj, Antoni wtedy jeszcze żył. Często z tatą zastanawiamy się czy wiedział o tym, że rodzina go szuka i możemy domyślać się, że wiedział o tym doskonale – powiedział Werelich.

Kilka lat temu ja postanowiłem kontynuować to, co zaczął mój tata. Za pośrednictwem portalu społecznościowego poznałem ludzi, u których wuj Antoni się ukrywał, m.in. Tadeusza Brzozowskiego, Jerzego Płudowskiego, czy Dariusza Wysokińskiego, którego dziadek pozostawił testament, a w nim informacje na temat swojego dowódcy partyzanckiego z lasu, mojego wuja. Za ich pośrednictwem dotarłem do kolejnych rodzin, a było ich wiele, które ukrywały wuja przez kilkadziesiąt lat i udało się ustalić miejsce pochówku Antoniego Dołęgi – dodał Werelich.

Antoni Dołęga uradził się w 1915 r. w Łukowie. Przed wojną ukończył szkołę podoficerską przy 84 pułku piechoty w Pińsku. W stopniu kaprala walczył we wrześniu 1939 r. W czasie okupacji działał w konspiracji. W 1944 r. wcielony został do 2 Armii Wojska Polskiego. Walczył w jej szeregach do maja 1945 r., kiedy to z grupą żołnierzy zdezerterował pod Budziszynem i wrócił w rodzinne strony.

Tam Dołęga nawiązał kontakt z oddziałem zbrojnym por. Józefa Matusza ps. Lont, działającym w łukowskim obwodzie WiN. Patrole z tego oddziału organizowały akcje wymierzone przeciwko nowej władzy opierając się o szeroko rozbudowaną siatkę współpracowników. W 1951 r., po śmierci Lonta, dowództwo oddziału, który liczy wówczas niespełna 20 osób. przejął Dołęga.

Kolejne zasadzki, obławy i działania agenturalne UB doprowadziły do wykruszenia się żołnierzy Dołęgi. Kilku ostatnich ujawniło się w 1955 r. Dołęga pozostał w ukryciu. Przenosił się z miejsca na miejsce, korzystając z pomocy mieszkańców. Nie podejmował już żadnych akcji zbrojnych. Posługiwał się kilkoma pseudonimami: Znicz, Pijak, Mały Franio, a także Kulawy Antek. Nogę stracił na skutek obrażeń powstałych w wyniku wypadku z bronią.

http://wiadomosci.dziennik.pl/historia/aktualnosci/artykuly/552173,antoni-dolega-zolnierz-niezlomny-szczatki.html

Bracie ASmolu, jak dyskusja będzie o przekrętach kościółka to wtedy będziemy się na ten temat spierać. Problem z Tobą jest taki, że nawet gdyby dyskusja była o złej pogodzie czy zagładzie dinozaurów to i tak twierdziłbyś, że to wina KK. Tobie się po prostu wszystko kojarzy z KK, jak w dowcipie o Jasiu i dupie. Tak już masz wdrukowane.

Panie Tanator – Tak teraz pana poznaję, to rzeczywiście pan. Ton Mentora, znawcy prawdy „obiektywnej”, to zdaje się taki naturalny ton u pana.” Ja wiem najlepiej”, to taka pana naturalna postawa życiowa.

Zwracam tym sposobem delikatnie uwagę obu panom, że przedstawiony film jest na inny temat niż wątek, który obaj panowie wprowadzacie. Na tematy chrztu najlepiej dyskutować na jakimś forum katolickim. Jeśli idzie o dowody genetyczne to miałem na myśli ciągłość, która nie wymaga innego niż genetyczne udowodnienia – w odniesieniu do filmu, czyli przed chrztem w okresie Wielkiej Lechii i po chrzcie, w okresie Po-Lechii. Żadnych seminariów do tego nie trzeba.

Polska oczywiście przyjmować chrześcijaństwa nie musiała wcale, ale wodzom spodobało się być na stałe wyżej niż reszta plemiennego wiecu. Ta religia była dobrym narzędziem do wprowadzenia feudalizmu i to wszystko. Dokonano podobnego rabunku majątku „narodowego” jak w 1989. Do 966 wszystko należało do wszystkich Polaków, po 966 tylko do księcia i jego wasali. Pan Orlicki dosiada ulubionego konika na dźwięk trąbki – „chrzest” a pan Tantor ochoczo roztrąbia „chrzest” dalej na lewo i prawo . Naprawdę panowie – nic nas tutaj te szczegóły nie obchodzą.

Film nie traktuje o chrzcie panowie umysły ścisłe.

P.s.
A może wybierzecie gałązki palmowe i nimi będziecie się prać po pustynnych łbach?
Tak, tak, jak się mówi o przekrętach kościółka, to dla was jest zawsze nie na temat, bardzo was w zadek uwiera.

Dałbym szansę Orlickiemu. Co tam, niech się zbłaźni do cna.
Do tego, jestem ciekaw pojedynku dwóch agentów pustynnych.
Jaką broń wybieracie, białą, czy palną?

Panie Czesławie.
Jestem obecny na Pana blogu ok. 10 miesięcy. Jeżeli nie odpowiada Panu jako Gospodarzowi forma, styl i treść moich wpisów to proszę to jasno wyrazić i natychmiast się rozstaniemy. W przeciwnym wypadku proszę sobie darować żółte, czerwone czy zielone kartki, lemingów, seminaria duchowne itp. Nie robi to na mnie wrażenia i nie spowoduje zmiany moich komentarzy.
Pan Orlicki przedstawił własną wersję okoliczności przyjęcia chrztu przez Mieszka. Nie wiem dlaczego czuje się Pan zdziwiony i zniesmaczony tym, że chciałbym poznać dowody na poparcie Jego tezy. Czyli bredzenie jest dozwolone a prośba o uzasadnienie jest faux-pas?
A może da Pan mimo wszystko szansę Panu Orlickiemu na odpowiedź?
Jest to okres w naszych dziejach nienajgorzej udokumentowany więc pewnie da radę. Zdumiewa mnie też, że nawet zupełnie neutralna próba dyskusji w zakresie wyłącznie historycznym jest dla Pana i pańskich poruczników kolejnym pretekstem do utyskiwania na ten obrzydliwy KK. Naprawdę Panowie nie możecie się powstrzymać? Przecież jest to kompletnie nie na temat.
A co do dowodów genetycznych, to jeżeli dyskutujemy o motywach Mieszka I to wydają się one mało przydatne, abstrahując od tego, że nie znamy linii genetycznej tego władcy.