Wincza/Wint’ia/Winćja/Wanćja/Wątja to miejscowość na terytorium należącym niegdyś do Scytów Nadczarnomorskich i potem Draków/Traków, a potem do znanych zapisom kronikarzy starożytnych słowiańskich Antów – Wentów-Wędów-Wątów Nadciemnomorskich. Wenecja jest z kolei miejscem w którym wylądowali Scytowie-Dardanowie Trojańscy po trzęsieniu ziemi, które nie było tryumfem Greków nad Troją, lecz Matki Ziemi nad miastem, które ostatecznie pokonała i pogrążyła Troję Scytyjską w niebycie.

Terytorium Wenedów Południowych-Wętów – zwanych przez Greków: Ountoi, Auntoi, Antoi i podobnie (z powodu oczywistej trudności wymowy głoski „Ą”) rozciągało się od Mołdawii do Adriatyku. Dlatego uważam tę nazwę miejscowości nie tylko za słowiańską, ale za starożytną.

Nie ma w tym żadnego wprowadzania nikogo w błąd.

Wiki: Profesor Jan Otrębski etnonim Antowie uważał za twór sztuczny, utworzony przez pisarzy starożytnych z drugiego (przyrostkowego) członu nazwy *Slavąta (tj. *Slav-ąta, porównaj polskie imię osobowe Sławęta, ukraińską nazwę miejscową Sławuta)[4]. Tadeusz Lehr-Spławiński uważał zaś, że nazwa ta może być etymologicznie bliska nazwie Wenetów[5]. Według Pawła Józefa Szafarzyka określenie Antowie (Antes, Antae, czy u Pawła Diakona Anthaib) ukuli niemieccy[6] sąsiedzi Słowian, a od nich przeszło do greki i łaciny:

angs. Ent (gigas), l.mn. Entas, przymiotnik entisc (giganteus olbrzymi), strniem. Anzi, goc. zapewne Ants czyli Antus, skand. Atr i Tro […] Słówko Anta podług organicznych ustaw języka naszego musiałoby brzmieć po cyrylsku, czyli starosłowiańsku Ѫта to jest Onta, nbul. Ata, ross., serb. Uta, korut. Vota, pols. Wąta[7], starocz. Ùta, nczes. Auta itd.[8].

Historyk rosyjski Lew Gumilow tak tłumaczył ten etnonim:

Słowianie rozprzestrzenili się na północ, gdzie zwano ich Wenedami (słowo to do dziś zachowało się w języku estońskim) Na południu nazywano ich Sklawinami, na wschodzie – Antami. Historyk ukraiński M. Brajczewski[9] ustalił, że greckie słowo „Antowie” znaczy to samo co słowiańskie „Polanie”. Zachowało się słowo rodzaju żeńskiego „polanka” (поляница[10]) w znaczeniu „bohaterka”[11]. Ale słowa „polanie” w analogicznym znaczeniu dziś się nie używa, gdyż wyparło je z użycia tureckie słowo „bagadyr”[12]

Henryk Łowmiański zwrócił uwagę na niesłowiańską genezę nazwy Antów i na jej dawne występowanie na Kaukazie w przekazach Pomponiusza Meli („De Chorographia” I, 13: super Amazonas et Hyperboreos Cimmerii, Cissi, Anthiacae (lub: Cissianti, Achaei), Georgili, Moschi…) i Pliniusza („Naturalis historia” VI, 35: Ultra eos plane iam Scythae, Cimmerii, Cissi, Anthi, Georgi et Amazonum gens…), jednak odrzucał koncepcje łączenia ich z Czerkiesami-Adyge, Lezgińczykami[13], Alanami.”

Jak widać jest problem w świecie nauki , a słuszna jest i równoprawna jako jedna z teorii, moja koncepcja łączenia nazwy Antowie z Wenedami.

Wiki o Antach:
Antowie (łac. Antae, Antes, gr. Ανταί) – związek plemienny wschodnich Słowian, który w dużej mierze dał początek również Słowianom południowym[1], według niektórych badaczy[2][3] zeslawizowane plemię sarmackie (czasem utożsamiane z Aorsami/Alanami) lub odłam Słowian wschodnich podporządkowany rządzącej warstwie sarmackiej, która się w nim etnicznie rozpłynęła. Chińska Kronika Wczesnej Dynastii Han ok. r. 138-126 p.n.e. lokuje Yancai (奄蔡; Antów lub Alanów/Aorsów) między Jeziorem Aralskim a Morzem Kaspijskim. Z Yancai należy przypuszczalnie identyfikować Antów, mieszkających, według Pliniusza i Ptolemeusza, w pobliżu Morza Azowskiego.

Miejsca gdzie mieszkali Antowie-Wętowie-Wątowie-Ątowie zostały zapisane przez kronikarzy. Nauka próbowała je wiązać różnie dzisiaj wiemy. że Sarmaci i Słowianie oraz Scytowie to jedna wielka rodzina R1a.

Skoro mamy R1a w Delcie Dunaju (Mołdawia) już 10.600 lat temu (właśnie je odkopano i przebadano) to dlaczego Wincza miałaby być jakaś inna niż słowiańska i nie może pana zdaniem pochodzić od Wąt’-ia, Wąć-ja, Wądja – Wątja lub Wieńcza, Wińcza, Winec, Wenec – jak np./ Wenecja?