Neo co? Panie Tanator nie baw się Pan w Wachowskich, bo jeszcze złą pigułkę Pan zażyjesz i Czar pryśnie i zobaczy Pan tylko nienawiść, zawiść, zazdrość, pychę , obłudę i Wielką Watykanską Nierządnice. Daj Pan spokój z katolickim wmawianiem win. Tutaj – to nie przejdzie – umartwiaj się Pan na górze Synaj.

Szkoda na Ciebie śliny klecho. Spadaj skąd przylazłeś.

Bracie, a właściwie zważywszy na te ładnych kilka dekad, które dźwigasz: Starszy Bracie. Zazdroszczę Ci tego niezmąconego refleksją zero – jedynkowego pojmowania świata opartego na wyświechtanych, wdrukowanych stereotypach. Kler = mafia, a wiejski proboszcz obowiązkowo musi być spasiony z wypasioną furą. Jak przeczytałeś w NIE tak Ci zostało. Rozumiem, że takie pojęcia jak np. neokatechumenat są Ci zupełnie obce. Wizja otyłego proboszcza i radość z plucia na wszystko co chrześcijańskie w zupełności Ci wystarczają. Naprawdę szczęśliwy z Ciebie człowiek. Zachęcam Cię jednak do bardziej analitycznego postrzegania rzeczywistości jak na Rodzimowiercę przystało.

Nie bardzo wiem jak to mogło wyglądać u Słowian. Na pewno był to świat magiczny, ale ta magiczność była jednocześnie racjonalna. Widać to w spersonifikowanych zjawiskach np. Południcy. Opis jej unikania, czy śmierci jaką zadaje to nic innego jak udar słoneczny, czyli obiektywne zjawisko. Są również inne spersonifikowane zjawiska naturalne, psychiczne, czy emocjonalne wraz ze sposobem uniknięcia złych skutków. To świadczy o wiedzy, ale o narzędziach poznania nie mówi nic. Słowiańska metodyka poznania nie przetrwała do naszych czasów.
Znamy niektóre utrwalone w świadomości ludowej bajki, ale nic nie wiemy jakim narzędziem intelektualnym, jaką szkołą myślenia, czy może poznaniem intuicyjnym Słowianie do tego doszli. Bo wydaje się, że owe bajki na różne życiowe okoliczności łącznie z wiarą w bogów i różne duchowe byty są formą wiedzy potocznej dla ludu, aby miała szybkie i łatwe do przyswojenia skojarzenia. Dawało to błyskawiczny wgląd, bez zbędnych spekulacji. Każda bajka, czy stwór był precyzyjnym algorytmem. Coś na obraz chińskiego pisma. Dlatego tak tam kochają Chopina. On maluje dźwiękiem.
Wydaje się więc, że Słowianie widzieli świat całościowo jako zespolone wyobrażenia i precyzyjne związki przyczynowo skutkowe, czyli oczywistą oczywistość. Na spekulacje nie było dużo miejsca. Jaka szkoła myślenia za tym stała lub czy był to naturalny proces o tym nic nie wiemy. To zaginęło. Na pewno jednak była to szkoła oparta na syntezie.

Chrześcijaństwo jako system, czy raczej sposób analizy rzeczywistości oparty na wcześniejszej filozofii greckiej, który można nazwać klasyką, to jak abecadło plus zasady gramatyczne w postaci logiki i aksjomatyki. Jest to poszukiwanie zrozumienia świata na nowo po 500 latach ciemnych wieków Grecji przedklasycznej. Tam wtedy prawdopodobnie zaginęła ciągłość przekazu i taka była potrzeba. Ma to zalety i wady, ale daje możliwości poznawcze do dzisiaj.
Świat elit intelektualnych Słowian też zaginął i w tej materii nic nie pozostawił.
Rodzimowierstwo przypomina trochę naukę pisania i czytania po chińsku mając ograniczony zasób ocalałych znaków, co sprawia olbrzymie trudności wejścia w umysłowość Słowiańską. Część trzeba wręcz wymyślić na nowo.
Przeczucie mówi mi, że Słowianie byli trochę jak duże dzieci. Dobrotliwi, ufni, łatwo było ich oszukać, ale i wkurzyć. Mocno przywiązani do równości i chętni do zabawy. Trochę tego nam zostało. To można wyczuć w obrzędowości i cieszyć się tym.
Jednak to była o wiele bardziej finezyjna cywilizacja. Żeby to badać musimy posługiwać się narzędziami systemu klasycznego, bo takie mamy połączenia neuronowe w mózgu. Jedność i magia świata postrzeganego przez dawnych Słowian jest dla nas niedostępna. Dlatego synteza, o ile do niej dojdzie, tego co po nim zostało i dzisiejszej cywilizacji jest nieunikniona i to co z niej wyjdzie na pewno nie będzie powtórzeniem. Istotne by wziąć najlepsze rzeczy z obydwu cywilizacji i stworzyć nową, dominującą mentalność w ramach swojej indywidualnej drogi przez życie. Pisząc mentalność mam na myśli katalog wartości. Cywilizacja przejawia się właśnie w dominującej mentalności społecznej. Dotychczas słowiańska była upośledzona i to było błędem. Upośledzenie chrześcijaństwa też nim będzie. Utracimy ciągłość pojęć, aksjomatów, historii. To nierozsądne. To pułapka dualizmu. Nie na te czasy. Bowiem nie jest istotne jaki Bóg stoi na ołtarzu, tylko jakie wartości mu przypisujemy.

Moze pan nie odpisywac i tak nie czytam panskich bełkotów, przepraszam, poezji.

A propos ja tam ksiazka? Bedzie o morfemach czy o słowiańskim chrzescijanstwie?