Tak sobie tłumaczę po staro i współcześnie słowiańsku:
On wysoko góruje światłem życia tam rozświetlając mocą wiary ukryte bramy ciemności/bogiń zimnych ma życie dla łona początków ukryte.

To wyraźnie mantra czcząca Boga ukrytego w personifikacji Słońca.

Tak jest ta mantra zapisana w łacinie:
Om Bhur Bhuvah Swaha Tat Savitur Varenyam Bhargo Devasya Dhimahi Dhiyo Yo Nah Prachodayat

Lub:
Om Bhur Bhuwa Słaha, Tat Sawitur Warenjam, Bhargo Dewasja Dhimahi, Dhijo Jo Nah, Praciodajat.

Tak jest tłumaczona:
Nie można wprost przetłumaczyć tekstu tej mantry, gdyż składa się ona z samych tzw. bija mantr, które same w sobie są mantrami.

Poniżej wyjaśnienie znaczenia mantry Gayatri:
Medytuj nad OM, pradźwiękiem Boga, z którego biorą początek trzy sfery, Bhur – ziemska, Bhuvah – eteryczna, subtelniejsza i Swaha – niebieska. Oddajemy cześć (Varenyam) najwyższemu, niepojętemu, Boskiemu Bytowi (Tat), a także twórczej, życiodajnej sile przejawiającej się w słońcu (Savitur). Medytujemy (Dhimahi) nad promieniowaniem (Bhargo), światłem (Devasya) Boga, które unicestwia wszelką ciemność, niewiedzę i wszelkie wady. Niech Twoje światło rozjaśni nasz umysł (Dhi) – Boże, prosimy Cię o to usilnie (Yo nah Prachodayat).

http://wyciszalnia.pl/mantra-project/mantra-gayatri-142.html

Słuchając tej mantry w śpiewie, łatwo pojąć, dlaczego powstał język rosyjski w takim, nie innym brzmieniu, na styku Arjów – Słowian północy Tart-Arii, z Aejami Indii. Oraz skąd się wzięły ich bajkowe, kręcone kopuły Kremla.

Mantry moim zdaniem pochodzą, jak cały sanskryt, z języków Presłowian – Wenedów, do których zaliczali się obecni Bałtowie poza Estami. Były śpiewanymi przez nich tekstami modlitwy, świadcząc o wysokiej duchowości i wiedzy. Zaniesione przez Arjów do Indii, stały się tam mową i tekstami świętymi, którym lokalnie nadano znaczenie świętości dla samego języka presłowiańskiego – nazywając jego przeobrażoną w Indiach postać sanskrytem. Do tego stopnia świętego, że każda niemal jego głoskę, a szczególnie pierwsze w tych śpiewanych wierszach, uznając za święte. W ten sposób, zwyczajne ludowe lub modlitewne śpiewy słowiańskie, czczące Boga stojącego za siłami natury, stały się w Indiach modlitwami
danymi od Boga a poszczególne wyrazy święte, w całości niezdolne do prostego przetłumaczenia. Co tłumaczy się w Indiach ich świętością. Gdy tak naprawdę, po prostu nie pochodzą z Indii tylko północy, od Arjów – których również uznaje się za dawnych świętych.