Choć Otton I, choć „Wielki”, to może to nie pożeracz Geirrod tutaj, a bardziej usługas jego córeczki — Oktawiana (Jana XII) i państwa papieskiego.
Sam Otton I do dziś jest „pod osłoną” Lokego („podłączony”) w Megingjardzie (Magdeburgu?/Dziewinie?) pod katedrę, czekając na eschaton.

Ostatnie słowa, końcówka tego działu to:

'Þá lét Geirröðr kalla Þór í höllina til leika. Þar váru eldar stórir eftir endilangri höll. En er Þórr kom gagnvart Geirröði, þá tók Geirröðr með töng járnsíu glóandi ok kastar at Þór, en Þórr tók í móti með járngreipum ok færir á loft síuna, en Geirröðr hljóp undir járnsúlu at forða sér. Þórr kastaði síunni ok laust gegnum súluna ok gegnum Geirröð ok gegnum vegginn ok svá fyrir útan í jörðina.”
Eftir þessi sögu hefir ort Eilífr Guðrúnarson í Þórsdrápu.’

(„Then Geirrod had Thor invited into the hall to the games. Large fires burned along the whole length of the hall. When Thor came into the hall, and stood opposite Geirrod, the latter seized with a pair of tongs a red-hot iron wedge and threw it at Thor. But he caught it with his steel gloves, and lifted it up in the air. Geirrod sprang behind an iron post to guard himself. But Thor threw the wedge with so great force that it struck through the post, through Geirrod, through the wall, and then went out and into the ground.”)

Trochę jak reakcja pogańska (Thora) na Ottona I (Geirroda) w Reknicy… Słowiańskie armie będące tymi głownymi narzędziami/osprzętowaniem Thora, a ostatecznie rozgrzaną krawędzią (sworzeniem) tkwiącą w żelaznym poście (w polu, pachołku, żerdzi, Polsce), w Gerrodzie, w ścianie, a ostatecznie na ziemi.

Wspaniałe Mienie — (roz)Rzeczenie — tak jak u ludzi, widać na nim twarze Przodków.

Przytoczę tu mały fragment; jak według Snorriego, Thor przemierzył rzekę Vimer

'Þórr kom til gistingar til gýgjar þeirar, er Gríðr er kölluð. Hon var móðir Víðars ins þögla. Hon sagði Þór satt frá Geirröði, at hann var jötunn hundvíss ok illr viðreignar. Hon léði honum megingjarða ok járngreipr, er hon átti, ok staf sinn, er heitir Gríðarvölr.
Þá fór Þórr til ár þeirar, er Vimur heitir, allra á mest. Þá spennti hann sik megingjörðum ok studdi forstreymis Gríðarvöl, en Loki helt undir megingjarðar. Ok þá er Þórr kom á miðja ána, þá óx svá mjök áin, at uppi braut á öxl honum. Þá kvað Þórr þetta:’

„Thor podrurzując do Geirroda, spotkał pożeraczkę Grid. Była matką Vidara Niemiego. Powiedziała Thorowi prawdę o Geirrodzie, że był wielkim i groźnym pożeraczem; i podarowała mu swój pas mocy i rękawy ze stali, oraz różdżkę, która nosi imię Gridarvoli. Wtedy wyruszył Thor do rzeki Vimer, która jest największą z rzek. Wdział pas siły i stamował dziki wir Gridarvolą, ale Loke trzymał się mocno w megingjardzie. Kiedy Thor dotarł do środk prądu, rzeka zwiększała się tak mocno, że fale bryzgały powyżej jego ramion. Tak rzekł:

'Vax-at-tu nú, Vimur,
alls mik þik vaða tíðir
jötna garða í;
veiztu, ef þú, vex,
at þá vex mér ásmegin
jafnhátt upp sem himinn.'”

(„Wax not Vimer,
Since I intend to wade
To the gards of giants.
Know, if you wax,
Then waxes my asa-might
As high as the heavens.”)

'Þá sér Þórr uppi í gljúfrum nökkurum, at Gjálp, dóttir Geirröðar stóð þar tveim megin árinnar, ok gerði hon árvöxtinn.
Þá tók Þórr upp ór ánni stein mikinn ok kastaði at henni ok mælti svá: „At ósi skal á stemma.”’

(„Wtedy Thor spojrzał w górę i zajrzał w szparę Gjalp, córę Geirroda, stojącą po obu stronach strumienia oraz powodującą jej zryw. Po czym podniósł z rzeki wielki głaz i rzucił w nią, mówiąc: „Na osi zwodzenie przystaje.”)…

Całość w wersj angielskiej tutaj: https://en.wikisource.org/wiki/Prose_Edda/Sk%C3%A1ldskaparm%C3%A1l
Staro-nordycka: http://heimskringla.no/wiki/Sk%C3%A1ldskaparm%C3%A1l

A tym worem brzuch watykańskiego wilka.

^bez przecinka.

„Ninie ująłem mnóstwo
przez miodu źdźbło
mateczników Boru,
Búra spadkobiercy”

http://images.polskaniezwykla.pl/user/original/297712.jpg

Co do tych rzeźb to pod pewnymi względami przypominają mi kopijniki, bo ten zestaw to wygląda trochę jak rodzina – ten z wasami to ojciec, ten drugi wysoki to matka, a ten niski to dziecko a dlatego mi przypomina kopijniki, bo tak samo jak w przypadku kopijnikow rzeźba dziecka jest mniej zdobna i oczywiście niższa.