To jest tak żałosna, grubymi nićmi szyta konfabulacja, że aż szkoda gadać. To doskonały przykład jak można sobie samemu zaprzeczać. To o czym świadczy taka relacja, skoro niby nie mające żadnego doświadczenia dzikusy robiły z rzymskimi legionami (i to większymi liczebnie!!!) co im się żywnie chciało? Że rzymianie/bizantyjczycy byli aż tak słabymi żołnierzami, że nie potrafili się przeciwstawić, dzikusom, czy może o tym, że tych 3000 wojów to była elitarna, specjalnie trenowana i zaprawiona w boju armia? Wiemy dobrze że to drugie, ale w imię propagandy można udawać że się nie widzi tego co oczywiste.

Tylko nie sprawdzaj tej swojej „teorii” w praktyce, bo może się to źle skończyć. To właśnie w zakolu rzeki dno osiąga największą głębokość, podmywając brzeg na zewnętrznym łuku. Zjawisko , które opisujesz, zachodzi po wyjściu nurtu z zakola, gdyż prąd wody wynosi materiał z zakola na prosty odcinek rzeki i tu właśnie tworzą się wypłycenia. Następnie rzeka znów przechodzi w następne zakole itd.

Zakole rzeki jest właśnie takim zagłębieniem , łukowatym wgłębieniem. W zakolu dno rzeki tworzy w przekroju kształt zbliżony do znaku potęgowania , przy czym od strony wewnętrznego łuku tworzy się przymulisko, powodując lokalne wypłycenie. Z czasem nurt rzeki odcina „ucho” jakie tworzyło zakole , tworząc wyspę , a z czasem starorzecze.
Stąd w tym konkretnym przypadku nazwa „lech” jak najbardziej mogła się odnosić do zakola Łaby.
P.S.
dyskusja, o której wspominałem dotyczyła cromlech

Bogini Śląkwa zwana także Śliniątą nosi przydomki: Słota, Dżdża i Ducza. Istyjski odpowiednik Śląkwy to bóg deszczu Lituvanis.
Przydomek Ducza wiąże się z kręgiem pojęć oznaczających spadającą wodę: ducza – wodospad, duli, dunąti
– mżawka, deszcz z wiatrem, duja – burza. To odniesienie zbliża Śląkwę, podobnie jak przydomek Słota, do gromady bogów Nieba i Światła (Dażbogowie, Denga) i bogów Powietrza [duch – powietrze (wozduch), ducha – zapach] oraz Wiatru (Dyj). Przydomek Ducza nawiązuje także do obrzędowego tańca w kole (dujti – tańczyć)[a]. Ducza zatem to Pani Wód Spadających. Słota oznacza córkę Sołów, także Boginię Ślącą Deszcz. Słowo to określa również niepogodę, mżawkę, stały, ciągły deszcz. Wyraz rosyjski dożd (pol. dżdżysty) określa rodzaj mżawki, ciągłego opadu deszczu, który jest systematyczny, długotrwały, ale niedokuczliwy. Dżdża-Dożda to Dawczyni Deszczu. Główne miano bogini, Śląkwa, ma też odmianę Śliniąta. Wyraz linąti to prastare słowiańskie określenie związane z lejącą się wodą: linąć – lunąć, lić – lać, lij – ulewa, rozlewać się – nie tylko płynąć ale i bujnie się rozrastać, śliwa – zlewa, ulewa, śląk – wysięk, wylew, siąknięcie, ślina, siąpienie (śląpienie), śluz, śliskość, ślizgać, sliozy – łzy [b].
Stąd wzięła się nazwa Śląsko (Śląsk, Ślęgia) – Ziemica Deszczów, zamieszkana przez liczne plemiona z ludu Lęgów (Z-Lęgów), wchodzące w skład Lęgii (Lugii). Lęgowie byli głównymi czcicielami Wielkiej Bogini Deszczu Śląkwy.
Bliski związek z mianem bogini mają także wyrazy z kręgu ślęczeć, ślęczyć – czyli dukwieć, mozolić się, słąka – skrzywienie, słonko – słońce, łąka, łęg, łekno, lęg, leżeć, legać, ze wszystkimi rozległymi związkami i odniesieniami świadczącymi o tym, iż bogini ta była zapewne kiedyś, w najdawniejszych czasach, główną boginią ludu Lęgów – Wielką Matką, mającą w swej pieczy wody, lasy, łąki, całą ziemię plemienną, płodność zwierząt i roślin owej ziemi oraz rozród i powodzenie całego ludu [c].
a Patrz: przypisy 19 i 32 do tej tai, oraz Taja Szósta, przypis – Dażbóg.
b SEB str. 289, 303, 531.
328 Taja jedenasta – Przypisy – Jeszcze o narodzinach…
c Śląsk był przez długi czas zamieszkiwany przez mieszaną ludność celtycko-wenetyjsko-słowiańską. Bogini
Śląkwa jest prawdopodobnie bóstwem zrodzonym w tamtym okresie (ok. IV w. p.n.e.) albo jeszcze starszym
(z okresu kultury łużyckiej) bóstwem przejętym przez tradycję celtycką i zakorzenionym w niej jako Lug.

Panie Rafale, myślę, że prędzej łachy – piaskowe łachy, które tworzą się na zakolach rzek – niemcy nie wymawiają „ł” , szybki nurt i materiał osadzany na zakolach rzek. To najszybsze miejsce przepraw jazdy konnej wypłycone, – patrz Walka pod Cedynią, geograficzny aspekt, etnograficzny, – znając niemców – za żadne skarby nie wymienią aspektu historycznego, starożytnego, który podkopywałby ich autorytet i autochtonizm.

Lach,lech – leże, łuża, lachawa, lęg, łuk, ług, podłoże, łoże, leże – nizina, wgłębienie, łąka zalewowa. Te rdzenie zostały omówione w Księdze Tura 17 lat temu, wyjaśnienie jest oparte na Brucknerze i na Sławskim – oba słowniki etymologiczne to potwierdzają, niemiecka interpretacja nie jest całkiem wyssana z palca, ale odbiega od istoty znaczenia tego słowa, odwołując się do kręgu zamiast do zagłębienia – łukowatego wgłębienia – niecki, bowiem wszystkie te określenia są jednocześnie określeniami łąk zalewowych – na takich ternach Słowianie stawiali grody odseparowane wodą od niebezpieczeństw – naturalną łużą, lęgowiskiem, łęgiem, łąką.