https://bialczynski.pl/2016/12/14/emanacje-bogow-w-tynie-pogody-wonieji-czyli-leczace-zapachy-2/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=emanacje-bogow-w-tynie-pogody-wonieji-czyli-leczace-zapachy-2 oficjalna strona Czesława Białczyńskiego Wed, 09 May 2018 14:30:36 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.7.4 https://bialczynski.pl/2016/12/14/emanacje-bogow-w-tynie-pogody-wonieji-czyli-leczace-zapachy-2/#comment-31258 Thu, 15 Dec 2016 19:23:03 +0000 https://bialczynski.pl/?p=64985#comment-31258 Mozliwe, ze warto sie zapoznac z pewnymi opiniami na temat olejkow http://rozanski.li/104/znowu-falszuja-olejki-eteryczne/

]]> https://bialczynski.pl/2016/12/14/emanacje-bogow-w-tynie-pogody-wonieji-czyli-leczace-zapachy-2/#comment-31246 Thu, 15 Dec 2016 13:39:28 +0000 https://bialczynski.pl/?p=64985#comment-31246 Termin 'woń’ wywodzi się przypuszczalnie od morfemów 'wo-ń’ gdzie 'ń’ jest pamiątką po 'ni’ czyli współczesnym 'nie’. Stąd rosyjska odmiana 'waniejet’ (’wa-nie-jet’ ; 'ta/to – nie – jest’). Podobny krótki układ z 'ni’ mamy w słowie 'nic’ od dawniejszego 'nic’ (nie w sensie 'nitki’ chociaż to również wyraz pokrewny) pradawnego 'ni-isti’ czyli 'nie-stoi’, 'nie-jest ustanowione/stabilne’, a więc fizycznie nie istnieje, nie jest namacalne a jednak jest. Bowiem nie ma u Słowian, w ich lingwistyce pradawnej pojęcia całkowitej pustki. Niebyt, to coś, (tutaj termin 'coś’ niezbyt pasuje, bo znaczy 'co – ś’ gdzie 'ś’ jest odbiciem pojęcia 'ś-wiatło’ czyli życiowej energii, stanu materii, czyli istnienia właśnie), czego nigdy nie było. Jeszcze nie zaistniało. Tak więc, 'woń/woni’ to termin skrócony z 'wonijo’ od znaczenia 'jo/jest – woni/pachnące’ gdzie przewrotne 'woni’ oznacza coś co pozornie nie istnieje bo jest ulotne, a jednak jest. W świecie przyrody jednym z z najsilniej i najpiękniej pachnących kwiatów, są storczykowate, czyli lilie, orchidee, storczyki. Rosną naturalnie jedynie w okolicach zwrotnikowych, gdzie jest ciepło i wilgotno. Posiadają przepiękny zapach, bardzo ulotny bo kwitną krótko i silnie tylko o określonej porze dnia (pod wieczór). Ich nazwa oraz nazwa wytwarzanych z ich nasion przypraw zapachowo – smakowych, to 'vanilla’ a po polsku 'wanilia’. Przypisuje się pochodzenie tej nazwy od od hiszpańskiego wyrazu 'vaina’, czyli 'pochwa, futerał, strąk’. Hiszpanie pierwsi handlowali na masową skalę tym specjałem, po podbiciu Meksyku gdzie wanilię uprawiali Indianie. Mnie takie pochodzenie nazwy zupełnie nie odpowiada, bo brakuje w niej wyraźnej morfologii z głoską 'ni’ jak i 'l’. Hiszpańskie slowo tak jak łacińska 'vagin’ ma inna etymologię. Słowo to, wskazuje raczej na wywodzenie się z innego terminu łacińskiego, oznaczającego 'zapach’. Łacina, jak wiadomo stworzyła języki romańskie, w tym hiszpański. Z kolei łacina, jest prostą następczynią języka raseńskiego/etruskiego jak i romańskiego – lokalnego. Język raseński to głównie pochodna języków słowiańskich, a skoro przybyliśmy z gorącego, tropikalnego Sundalandu, to mamy i wyjaśnienie, dlaczego pewne rośliny, Rasenowie mogli tak nazywać bardzo dawno. Zapewne jako 'wanijo/waniło’ ; 'pachnące/pachnie-jest/to’.

]]>