Nie chodzi tu o to co się komu podoba, o gustach nie ma co dyskutować.
Opowiada się w tym klipie przy użyciu nowoczesnych technik współczesną historię , jednak przy użyciu archaicznych środków „wyrazu”. Coś co dobrze się prezentuje w przypadku twórczości takich artystów jak Максим Сухарев https://bialczynski.pl/wp-content/uploads/2014/05/peryn.jpg , w przypadku , którego można się nawet pokusić o stwierdzenie , że jego twórczość jest wręcz emblematyczna – kiepsko wychodzi w utworze , o którym mówimy.
Nawet największa burza nigdy nie jest czarna, co najwyżej granatowa. Czarna jest tylko noc. Trafnie akcentuje to Максим Сухарев . Tymczasem tutaj w scenach „przemiany” mam scenerię jak z piekła rodem.
Pisząc komentarz , miałem na myśli coś innego. Kierowanie przekazu do przekonanych nie ma większego sensu, bo krąg zainteresowanych pozostaje niezmienny – można też zadać sobie pytanie, czy w tym akurat przypadku mamy do czynienia z przekazem ,czy tylko ze zwykłą komercją. W tym drugim przypadku dalszą dyskusję można sobie darować, bo cel komercyjny pozostaje zasadniczo odmienny od sfery idei, która staje się tylko „lepem” na widza-klienta.
Należy się zatem zastanowić, jaka w przypadku podejścia ideowego winna być pod względem wiekowym grupa „docelowa” i za pomocą jakiś środków przekazu i wyrazu kierować do niej podstawowe przesłanie.

Ech tam, a mnie się podoba.

Droga dokąd, do czego?

O matko jedyna , dziecka można tym straszyć, chyba nie tędy droga

Lelek – Perun

https://www.youtube.com/watch?v=S0kgWqcbIuM

Jakiś czas temu Góra śniła mi się – w trakcie snu (wspomnienia?) udałem się na spacer po niej, aczkolwiek nie spacerowałem od dołu ku górze tylko ze szczytu ku dołowi podczas bardzo jasnej nocy; bo choć to była noc, to panowała lekka szarówka – jak teraz podczas pełni, tylko że wyobraźmy sobie stan kilkukrotnie jaśniejszy.

Wędrowałem białymi schodami, pięknymi schodami wykonanymi z jednego kawałka skały po całej długości. Roślinność była inna, jakby bardziej tropikalna, bardziej zbita, więcej też było zwierząt – głównie ptaków. We śnie dotarłem do podnóża – olbrzymiej czarnej dziury w ziemi o gładkich brzegach. Dziura miała regularny kształt i była szalenie głęboka i nieprzebyta. Nie dane mi było poznać czym jest i cóż tam było. Stanowiła i nadal stanowi zagadkę.

Po rzeczywistym powrocie na Górę (przed kilkoma dniami) schodziłem niebieskim szlakiem i odniosłem silne wrażenie, że to właśnie ten sam szlak, którym wędrowałem we śnie. Potem przyszła mi myśl, że ta dziura w ziemi.. na niej stoi zamek Górka, a dwa lwy, które tam drzemią owej dziury pilnują.

Ciekawe ile w tym śnie było prawdy, a ile inspiracji legendą o wejściu do piekła, zasypanego w trakcie walki aniołów z diabłami 🙂