Proszę pamiętać, że Słowianie nadawali stałe imiona dzieciom po ukończeniu 7 roku życia, do tego momentu nosili oni imiona tymczasowe, często rozpoczynające się od przeczenia „nie” w celu odpędzenia złych mocy. Nowe stałe imiona wiązały się z cechami zaobserwowanymi u dzieci, tak więc imię Gęserk mogło odzwierciedlać jego zdolności muzyczne.

Również jestem przeciwny podawaniu Gąsiorka jako odpowiednika. Moim zdaniem należy minimalizować zmiany w stosunku do rzymskiego zapisu, brzmienia słowiańskiego możemy się bowiem tylko domyślać, ale do końca go nie znamy. Zatem, odczyt zapisu Genseric to Genserk/Gęserk, a prawdopodobne znaczenie muzyk lub muzycznie uzdolniony, gędźba to słowiański odpowiednik muzyki.
Swoją drogą, proszę o link do artykułu nt znaczenia słowiańskiego członu „ric”.

Pani J

czy pani naprawdę przeczytała mój komentarz?

Jeśli pani straszy kogoś zbanowaniem i to „znowu” to robi pani ludziom wodę z mózgu. Co wiec dziwnego ze zwróciłem pani uwagę , ze nie jest tak źle żeby pani9a za dudka stąd zbanować? Proszę się nie silić na dolepianie mi łatek – bo insynuacje i wycieczki osobiste rzeczywiście są tępione na tym blogu banem – niezależnie czy jest pani z opcji putinowskiej czy trumpowskiej. Robię dla pani wyjątek i proszę by pani tego w przyszłości nie nadużywała, gdyż świadomość nieskończona wciąż czuwa i sama zrobi sobie pani krzywdę oblepiając kogoś błotkiem.

Szanowny Panie Gospodarzu, moje niewinne wtrącenie o dudku wywołało w Szanownym Panu ciąg skojarzeń, którego sam Machiavelli mógłby się nie powstydzić. Ale rozumiem, że zaliczona zostałam do tych „złych ludzi” niepoznanych przez Pana naprawdę, choć miło mi widzieć, że Szanowny Pan Gospodarz zwraca się do mnie w staropolskiej formie liczby podwójnej: wy.
Nie wiem w dalszym ciągu o czym paple na Pański temat „kgbowsko- reptiliański Internet” i nie mam zamiaru się tego dowiadywać. Jak się za to osobiście i przy tym niemiło przekonałam na innym wątku z tej Strony oraz niestety również i obecnym, raz przez siebie ustalonych i opacznych z mojego punktu widzenia oraz prawdy poglądów na mój temat nie był Szanowny Pan Gospodarz uprzejmy choćby nieco złagodzić, doszukując się siódmego dna w mojej wypowiedzi na temat monety, którego zapewniam, że tam nie ma i nie było.
Sympatyzując mimo tego z ideami zawartymi na Pańskiej Stronie, dowiaduję się wciąż nowych i ciekawych faktów podawanych tu w kompetentny sposób i zaspokajam jedynie moją ciekawość poznawczą na ten ważny dla mnie temat. Poszerzania mojej wiedzy nie mieszam w żadnym wypadku z żadną ideologią, więc tym bardziej i z tymi uporczywie mi przez Szanownego Pana z jakiegoś nieznanego mi powodu insynuowanymi, niemile widzianymi zapatrywaniami.
Niestety z żalem stwierdzam, że moje jak widzę mizerne próby nakłonienia Szanownego Gospodarza do choćby złagodzenia powziętego Poglądu na mój temat palą na panewce, przypominając jako żywo „uderzanie w stół” oraz te przysłowiowe usiłowania udowadniania, że nie jestem wielbłądem i właśnie zaczęło mnie to bawić.
Pozdrawiam, ze wszystkimi znaczeniami tego słowa
J

Potwierdzam słuszność skojarzenia. To także „wić” (uwijać) – czyli budować dosłownie nie tylko informację, ale cokolwiek.

Faktycznie tak jest w piśmie sanskryckim. Tyle tylko, że sanskryt pochodzi od wcześniejszego pisma arjowego czyli słowiańskiego z Europy centralnej a tutaj, głoska „ć” wywodzi się bezpośrednio z 'si’. Głoska 'ć’ to po prostu 'ci’, tyle tylko, że 'c’ jest szumiące, jakby 'cz’ a więc całość, to bardziej 'czsi’. Dlatego, głoska 'ć’ jest podobnie brzmiąca a nawet bliskoznaczna do 'ś’ wymawianej jako zbliżonej do 'szi’ i podobnej 'czsi’. Głoskę 'ć’, wczesnopolska łacina zapisywała literami 'ć c, ch, cz’ a również, podobnie do sanskrytu, jako w wymowie 't’. Obie głoski; 'ć’ i 'ś’ mają w języku polskim i innych językach słowiańskich, pochodzenie od zniekształconego 'si’ który jest końcówką wymowy obu głosek, ich rdzeniem znaczeniowym. Dawnym wyrazem, oznaczającym w zdecydowanej mierze (poza wyjątkami), bliskoznaczne terminy; 'jasność, światło, biel’, jak w słowie 'bocian’ od 'bo-ci-an/ek’ ; 'to-jasny-ten/on’. Ich przedrostkiem jest delikatny wskaźnik zaimkowy osobowy , oznaczający odpowiednio; 'jasnego, białego, światłego’, człowieka, zwierzę, jak; waćpan, bocian’ w przypadku 'ć’ lub cechy natury w przypadku 'ś’, jak barwy ; śnieg (sini-eh ; jasne żywe, śniady, siwy, śram, śrebro), czy cechy fizyczne 'ś-wiatło’. Bardzo często, z powodu podobieństwa brzmienia, lechickie ludy słowiańskie dokonywały przekształceń 'ć’ i 'ś’ w głoski podobnie brzmiące, jak 'sz’. Sanskryckie 'wati’ nie jest tym samym, czym dawne polskie 'wać pan’ (wa-ać/as pan) ten jasny/wielki/wysoki pan). Gdyby tak było, szereg słów, w tym staropolskich, jak 'probować’ byłoby kompletnie nielogicznych, jak np; p-robo-wać ; to/przy – robieniu/robocie – słowa/gadać’?. Czy 'piłować’ ; 'piło/a – słowa/gada’? Czy 'wędrować’ ; 'wendro-słowa/gadać’? Te wszystkie 'wać’ na końcu wyrazów, to nie znaczenie terminu 'słowo’, tylko 'czynności’. Jednak, każda czynność ma swoje podwójne znaczenie w jej ogólnym przyrostku 'wać’ jak w slowie 'wykony-wać’ lub skroconej formie 'ać’ jak w 'or-ać’ . Wyrażnie tutaj widzimy, że 'ać’ dotyczy osoby, zwykle człowieka. Zaś przedrostek tego dawnego zaimka to 'wa’ czyli 'to/ta’. Wyraz 'pisać’ pochodzi podobnie jak 'pisanki’ od morfemu 'pi’ czyli 'woda/wilgoć/płyn’ , stąd; pić/picie/pije. Podobno mówiło się niekiedy dawniej 'pis-ati’ nie zaś 'pis-wati’ czy 'pisowati’. Czyli nie 'malowane słowa’ co byłoby bardzo logiczne i spójne z 'wati’ w sanskrycie, tylko znaczyło tyle, co 'malować – na – tym – jasnym’ od 'pi-sa – at- ś/ć’. Dlaczego? Bo wyraz ten pochodzi od malowania znaków ciemnym barwnikiem (do ciemnego podłoża barwnik musiałby być ciemny co byłoby trudniejsze w jego uzyskaniu) na skorupach jasnych jajek lub jasnej brzozy bądź jasnej skórze koziej lub na jasnej, wysuszonej desce bukowej. Podobne wyjaśnienie znajdziemy w analizie dawnego słowa czysto słowiańskiego 'miłować’ a dawniej u niektórych Słowian 'milowat/milowati’. Rozkład tego terminu na 'miło/milo-wać/wati’ nie wskazuje na nielogiczne, bezsensowne znaczenie 'miłe słowo’ chociaż bajerowanie miłą gatką pewnie i dawniej miało miejsce, lecz przecież nie na tym polegała główna emocja 'miłości’, Znaczył ten wyraz w tym rozbiciu 'mi-ło-wa-ti/ć’ ; 'mnie-to-ta-świeci/daje jasność’ co jest możliwe, bo miłość daje jasność/szczęście. Osobiście jestem jednak zwolennikiem rozkładu 'mi-łowa-ać/ti’ czyli 'mi-łowa-at-ć/si’ ; 'mnie – złowiła/łowi/love – ta – światłość’, bo miłość przede wszystkim jest światłem życia.

W przypadku uwag do terminu 'Pan’ mogę się o tyle zgodzić, że rzecz leży w odniesieniu do czasu znaczenia danego wyrazu, rdzenia słowotwórczego, morfemu. Ja poddaje je analizie niemalże pierwotnej. Uważam, że w naszym języku każdy morfem miał wpierw znaczenie własne, stanowiąc słowo szeroko stosowane, kontekstowo, niekiedy tylko o odmiennej końcówce. Dopiero w procesie precyzowania języka, wzbogacany był o inne morfemy, zaimkowe lub rdzeniowe, czasownikowe i liczebnikowe. Wówczas, obudowa morfemu tworzyła wyrazy nowe, acz znacznie większe i dłuższe w wymowie. Dociekanie sensu znaczeniowego pra-morfemów, pozwala bardzo precyzyjnie badać pochodzenie wyrazów i przypisywać je do danego pnia językowego oraz odkrywać pełne, pierwotne znaczenie naszych słów, o których tą wiedzę w większości utraciliśmy i posługujemy się tylko ich znaczeniem bieżącym. Takie niedawne lub aktualne znaczenia słów, ulegają ciągle modyfikacjom językowym. Nierzadko, otrzymują znaczenie pokrewne/bliskoznaczne do dawnego, lub rzadziej, zupełnie odmienne. Przypisywanie przez P. Adama terminowi 'Pan’ znaczenia „wszystko, wszystki, wszyscy” jako synonimu 'boga posiadającego wszystko’, jest możliwe w niektórych społecznościach które zetknęły się z tym terminem u wyżej od nich rozwiniętych w pewnych epokach, kulturach pre Slowiańskich/Arjowych. Nie oznacza to jednak, że takie znaczenie jest pierwotne dla tego wyrazu. Jest nim moim zdaniem, proste znaczenie; 'pa-an’ czyli 'posiadający/mający – on/mężczyzna’.

Tagelmust, przecież we wczesnym średniowieczu wszystko wrzało jak w kotle… Takie czy inne ludy podbijały siebie nawzajem, sprzymierzały się, raz rządzili jedni, raz drudzy. Poza tym imiona miały swoją popularność i frekwencję, jak dziś, więc dane imię mogli nosić rozmaici władcy.