'Niebo' < tutaj głoska 'e' która często zastępuje (tworzy) głoskę 'i', wstąpiła w nielogiczne z pozoru zdublowanie blisko-dźwięcznej, starszej głoski 'i'. Stąd dawna, powszechna wymowa 'nibo'. Takie zdublowanie, może świadczyć o wschodnim pochodzeniu terminu 'niebo', gdzie wydłużano o głoskę 'je' lub 'ja' inne głoski. Czyniono tak jednak zwykle na ich zakończeniu. W tym przypadku, to zdublowanie wskazuje na wyparcie innej głoski z pary w morfemie razem z 'i'. Musiała być to głoska trudno wysławiana w takim układzie lub cały morfem rdzeniowy na zakończeniu wyrazu. Na wschodzie mówi się 'niet' u nas 'nie' a dawniej 'ni/no'. Mogło więc nastąpić Ich urwanie/wycięcie, w toku uzdatniania tego słowa do mowy słowiańskiej. Np. mogło ono brzmieć pierwotnie jako 'nibro' lub 'nib(or)o'. Wycięto więc może z niego 'or' jak w naszym słowie 'nieborak' ('nie-bo-ra-ak'). Któż to taki, 'nieborak'? To ktoś biedny, doświadczony, 'Nie – wo/bo/to – ra/moc/siła – ak/at/ta' ; 'nie mający siły'. Dla mnie pewna wskazówką jest wyraz sumeryjski lub akadyjski; 'Nibiru'. Jeśli jest od wspólny z naszą mową słowiańską, to może pochodzić od naszego nazywania nieba w jakichś czasach zamierzchłych, neolitycznych. Przed stworzeniem potęgi Sumeru przez lud przybyły z północy. Jeśli tak, to mogliśmy nazywać 'niebo' słowem 'niwiro' czyli 'ni-wi-ro/ra' ; 'nie – widzialna – moc/siła/wielkość'. Bo ludzie zdawali sobie dawno sprawę z siły nieba, dostawcy światła, ognia. I domyślali się, że widzimy tylko jego małą cząstkę. Nasza mowa przybyła z dalekiego południa (Azja – Sundland) wraz z przodkami R1a i po drodze, z innej nieco składni oraz innej dźwięczności/barwy, gdzieś dopiero nad Dunajem, przybrała formę płynnej mowy słowiańskiej. Nic nie było takie samo, w czasie tej 40 tysięcznej wędrówki, a może i dłuższej. Jednak są wyrazy, szczególnie ważne, których brzmienie mogło pozostać zbliżone.

Dzięki Laxim. Wiedza na temat Świata jest prosta do zrozumienia natomiast trudniejsza do wyjaśnienia pisemnie w sposób na tyle zrozumiały aby odczyt był PRAWIDŁOWY prosto z PRAWI gdzie dwuznaczności brak. Piszę brak ponieważ unikam przedrostka nie co jest wyzaNIEMm NIEmałym. Kluczem do rozumienia jest prawidłowy OBRAZ szeroko rozumiany Dźwięk-Muzyka, Światło-Kolor, Ruch-Tan, Kształt-Rzeźba/Sztuka i wiele innych. To wszystko musi się łączyć w jedną całość tak aby powstał ŁAD. Przydaje się to w rozpoznawani fałszywych wzorców, płynących obecnie z każdej strony.

dziekuje Panie Czesławie i Panie Tadeuszu, ale znów mam pytanie: Bies -Bios, wies-wios/na czy to już ruska interpretacja. Przepraszam, szukam łącznika – o ile modry ( jaśniejący) to mamy natężenie swiatła bliskie białemu, a więc wysokoenergetyczną barwe, i wiemy, że biała barwa rozbija się na 3 podstawowe kolory, niebieski(bliski białemu, żółty ciepły, czerwony, gorący – to do tematu RA PA Nui. ale jesteśmy przy Niebiesiech – układ O-Rion, już kiedyś zwrociłem na to uwagę, jeżeli O-A, to mamy arian- ale to wolna myśl. O co chodzi, może powinniśmy mówić i pisać słowami wysokich energii!!!!

Modry/Modra – zgadza się – modry/ra jasny-niebieski, jaskrawy-niebieski, lśniący-niebieski – Mąd-RA, przy czym mąd- mud/mod/mot- mond/mant- mąt/męt- mąć – mąka – kręcić, rozcierać, znaczy także kłąb, mąt jest także związane z ma- mieć – mat’ – imeiti/imati, mać – ma-tka (matiRA, matRA, maciORA, Macierz/Matier/Materia), także imię, imać, miano itp itd. Czyli mądry to Mat’ (mający/imający) RA.

Polskie siny – ros./ukr./błrus. -sinyj (sin- nyj – gdzie nyjać, nyć, nic, nić, nic i nie – związane z Nyją i znikaniem/rozproszeniem). Siny – głęboki niebieski, ciemny niebieski, szaro-niebieski, fioletowo-niebieski – czasem niebo tak wygląda również.

Bardzo ważne słowa o znaczeniu wierzeniowym, bajnym, maja wiele znaczeń – a raczej są źródłem wielu ciągów znaczeniowych prowadzących do różnych związanych z nimi jako rdzeniem pojęć pobocznych.

W maju i czerwcu w Bielsku w Książnicy Beskidzkiej odbyły się dwa spotkania poświęcone temu o co pytasz, łącznie były to 4 bite godziny wykładu, z czego dwie były poświęcone tylko i wyłącznie na omówienie obiektu na Trzech Kopcach, więc próba choćby skrótowej odpowiedzi na Twoje pytanie mija się z celem. W miarę możliwości czasowych będę opisywał te miejsca.
Co do datowania to unikałbym zajmowania jakiegoś zdecydowanego stanowiska. Ryty jakie możemy zobaczyć na skale tworzą niewątpliwie jedną kompozycję, ale to nie wyklucza hipotezy , że powstawały one w różnym czasie poprzez dodanie kolejnych elementów.
Wydaje się , że obecnie jedynie odkodowanie przekazu może pozwolić na wskazanie z jakim przedziałem czasowym możemy mieć do czynienia.
pozdr.

Niebiosa, niebieski, to coś zupełnie specjalnego – ma związek z zaprzeczeniem, ale nie członu BA lecz nazwy Bies – Nie-Bieskie czyli bez biesów, Nie-Biesa: nie dla biesów – demonów. Nazwa koloru „nie-bieski” jest wtórna, wywiedziona od nazwy nieba, czyli Niebiesa (na Niebiesiech). Nie chodzi tutaj o rodzicielkę. Nie-bo ma też inne źródło – Nie-Bło czyli Nie Buła – ani Ziemia ani Wela które są uczynione z materii Buły-Byty, lecz z nie-materii, czyli ze Zlepiszcza Buły pochodzące – czyli Energia łącząca niegdyś Bułę-Byt jest budulcem Nieba. W Księdze Tura piszę o tym, że jest kilka Nieb/Niebeł Kopuła Nieba, Sklepienie Niebieskie, Niebo Niskie, Bliskie, Niebo Dalekie, Wysokie, Niebo Głębokie. Dla Biesów były Nawie welańskie.

Słowianie nazywali pierwotnie kolor niebieski – sinym („siny” – niebieski) – jak siniak, siniak bo niebieski.

To tak tylko mimochodem, nie wtrącając się w to co ma do powiedzenia Tadeusz.