Leli/Lelij – bóg słowiański – Bóg Pamięci Zmarłych. Lilith to poprzekręcane już wersji asyryjsko – babilońskiej żeńskie wydanie bardziej podobne do boginek Lamji

– Wikipedia:Jej pierwotne akadyjskie imię brzmiało „Lilitu”, a tłumaczenie z hebrajskiego, „לילית” brzmi „Lilith”, „Lillith” lub „Lilit”. Lilitu był to żeński demon w mitologii babilońsko-asyryjskiej[6].

W Wulgacie występuje w miejsce „Lilith” słowo „Lamia”

Lamasztu[1] (akad. Lamaštu; sum.ddim3.me) – w religii mezopotamskiej rodzaj żeńskiego demona, groźnego dla kobiet w czasie porodu i w połogu, powodującego choroby lub śmierć niemowląt i małych dzieci, oraz dla karmiących matek.

Najbardziej znanym imieniem demonicy jest akadyjskie Lamaštu, w transliteracji zapisywane najczęściej La-maš-tu. Jego sumeryjskim odpowiednikiem jest ddim3.me. Etymologii obu tych imion, pomimo podejmowanych prób, nie udało się jak dotychczas przekonująco wyjaśnić.

Lamasztu jest jednym z niewielu mezopotamskich demonów, których wygląd jest znany. Jej opis zawierają źródła pisane, wyobrażenie zaś liczny materiał ikonograficzny. Teksty przedstawiają Lamasztu jako potężną istotę, posiadającą umiejętność zmiany swej postaci. W wielu zaklęciach nazywana jest ona „wilczycą” – wierzono być może, że potrafiła dopaść swoje ofiary, przyjmując kształt drapieżnika. Aby osiągnąć swój cel, mogła też przeobrazić się w kobietę. Wtedy, jako fałszywa akuszerka, mamka lub opiekunka, wykradała podstępem dzieci matkom. Potrafiła również – tym razem jako istota bezcielesna – opętać. Największy lęk musiała jednak budzić Lamasztu, przyjmujac postać hybrydy łączącej w sobie cechy zewnętrzne różnych zwierząt (lwa, ptaka, osła) i człowieka. W ten właśnie sposób opisują ją teksty, takie też jej wizerunki widnieją na amuletach, które przedstawiają ją najczęściej jako istotę o lwiej bądź ptasiej głowie, nagim kobiecym ciele i nogach drapieżnego ptaka.

Istota o ptasiej głowie to brat bliźniak Lelija-Lela Polel – Sowi/Sowica

Obaj bogowie podziemni, chtoniczni, władcy Zaświatów Słowian. Lelij posiada odmianę żeńską, lub jest przedstawiany jako młodzieniec o kobiecej urodzie i mylony współcześnie w Rosji powszechnie z bogiem miłości/zakochania zadurzenia – u Stryjeńskiej LUBIN.

Lelek zwiastuje śmierć.

Dzięki za wyszperanie, Winicjusz długo się starał, kiedy pisał książkę, żeby do tej pozycji dotrzeć.

Panie Winicjuszu jestem innym, kolejnym Piotrkiem, który chce czytać runy. Coraz nas więcej 🙂
Jestem kolejnym cichym dłubaczem w tym temacie, ale jak znajdę coś ciekawego to na pewno z przyjemnością podzielę się.

Piotrek -przypuszczam, że to pan – próbował przy pomocy znaków z książki rozczytać monetę z Wolina i nic mu nie wychodziło. Niech się pan pocieszy, że mnie również.
Nie wolno zapominać o tym, że słowiańskie pismo było nieustalone i każdy mógł tworzyć runy. Jeżeli znał zasadę tworzenia run, rozczyt jest stosunkowo prosty. Gorzej gdy kowal wykonujący stempel do bicia monet nie znał tej zasady i radził sobie jak mógł. Czasami korzystano z alfabetu greckiego, czy -w późniejszym okresie z łaciny- ale również tworzono runy według własnego „widzi mi się”. Dodatkową trudność sprawia pisanie „Jednym ciurkiem” bez rozdzielania wyrazów a najważniejsza sprawa to język.
Język żywy zmienia się na naszych oczach. Wątpię, czy z naszymi przodkami sprzed dwóch tysięcy lat potrafilibyśmy się dogadać.
Słowianie mieli to nieszczęście, że nasi władcy zdradzili nas i naszą kulturę. Długosz twierdzi, że to sam Bolesław Chrobry nakazał polskie ksągi spalić. Mnie się wydaje, że to robota chrześcijańskiego stanu duchownego.
Język niezapisany ginie.
Grecy po tureckim podboju stracili swój język. Dopiero po I wojnie światowej odzyskali niepodległość i odtworzyli język z literatury.
Jak sobie poradziłem z odczytem na monecie z Wolina można sprawdzić. Artykuł opublikował pan Białczyński.

W jaki sposób Słowianie zapisywali cyfry?
Odpowiedź na to pytanie jest w pracy „Polskie runy przemówiły.
Z zapisu na denarze Mieszka I.
Można wnosić, że posługiwano się systemem dziesiętnym. Cyfry były budowane na zasadzie podobnej do hinduskiej zwanej arabską, to znaczy jedna kreska dla jednostki, dwie kreski dla dwójki i tak aż do dziewięciu. System łączenia kresek oparty był o krzyżyk dla czwórki, do którego dodawano po jednej kresce w górę i odejmowano po jednej kresce w dół. Znano zero i pisano je prostokątem. Ósemką była swastyka. Na monecie Mieszka mamy cyfrę 964, to znaczy swastyka z dziewięcioma kreskami z sześcioma i krzyżyk. Jeżeli w ten sposób zapisano datę to oznacza, że datowano tak jak Rzymianie.
Natomiast na kalendarzu sprzed 3500 lat system zapisu cyfr był inny. Odsyłam do PRP. Tłumaczenie bez rysunku jest nudne i nie zawsze właściwie zrozumiane.