No cóż, myślę, że przenikanie się wzajemne jest nieuniknione.
Pozdrawiam serdecznie.

Gwoli sprostowania. Wymawiane słowo francuskie 'sava’, oznacza precyzyjnie 'dobrze’. Zadane z pytajnikiem ’?’, oznacza 'dobrze?’. Nie 'czy dobrze?’. To tłumaczenie interpretacyjne, nie precyzyjne. Odpowiedzią na nie, jest zwykle „łi sawa!”, lub po prostu 'sawa!’. Tak przynajmniej bywa to u mojej rodziny we Francji, gdzie są rodowici Francuzi. Dla mnie, to słowo jest pamiątką wyjścia szeregu terminów celtyckich z pnia języka presłowiańskiego, lendzielskiego, arjowego, vinczi. Termin ten, występuje w mowie staropolskiej jako składnik/rdzeń wyrazów. W tym, w nazwie naszej stolicy. Zastanawiając się nad nim od strony ulubionego przeze mnie rozkładu morfemicznego, co czynię dla odkrywania pradawnych znaczeń naszej mowy, widzę w nim zwyczajnie dwa zaimki, tworzące znaczący układ. I tak; 'sa’, w prostym tłumaczeniu naszego morfemu, znaczy tyle co 'z, jest, ma’. Jednak nasze wyrazy; 'są’ (’sa’ ; 's(zatarte; 'i’)-(zatarte 'j’)a’ ; 'jasność – jego’, stąd może nasze staropolskie 'jasny pan, jaśniepan, itp…), 'sami’ (’sam’ < 'si-jam', patrz dalej… ), 'samica' ('sa-mi-ca' < 'samotnik/sam' < si-jam' ; 'jasny – jest' ; 'mający jasność umysłu/wieku ; siwy wódz/starzec/mędrzec'), 'sąd' ('s-ąd' < 'si – ja – at' ; 'jasny/podwyższony/godny – jestem/jam/ja – ten'), 'sad' ('s-ad/at' < 'si-at' ; 'jasne/przerzedzone, doświetlone to/miejsce'), 'siedzieć' ('siad' < 'si-at' ; 'jasność to' ; 'na widoku, wskazane miejsce, tron, miejsce honorowe/godne/podwyższone'), 'ślad' ('si-la-at' ; 'jasne – równe – to' ; 'wyraźne/widoczne'). wskazują na potrzebę jego doprecyzowania, podobnie jak w terminie francuskim. Wszystkie, wskazują swoimi powiązaniami logicznymi (zachowaną zgodnością i sensem całości słowa, pokrywającym się z sensem wyrazów podobnych, (pamiętajmy, że każdy język był dawniej tworzony logicznie!), wskazują na zatarcie sąsiednich głosek o podobnej fonice/brzmieniu, tj.; 'i-j'. To normalne zjawisko. Nasz język pozbywał się w takim wypadku obu głosek lub zachowywał tylko jedną. Tak więc precyzując, wyraz 'sa', ten obecnie zaimek morfemiczny, był dawniej przymiotnikiem dwurdzeniowym 'si' ; 'jasny/światły/świetlisty/biały/złoty/promienny' lub o podobnym znaczeniu, plus drugi rdzeń 'ja/jo', czyli 'jest/jestem/ja'. Dołączenie do niego zaimka kolejnego, znanego dobrze w staropolskim, czyli 'wa', jest w tej sytuacji bardziej logiczne, bo niegdyś połączono nie dwa zaimki (si-ja) z trzecim zaimkiem (wa) a przymiotnik (si) z zaimkiem (jo) ustanawiając rzeczownik (sija/sijo) 'jaśniejący', w skróconej formie 'sia' (stąd nasze 'siano' ; 'si-no' ; 'jasne – to', 'siła' ; 'si-ła' ; 'jasna – prosta/linia' ; 'siła promieniująca/promień/laser?', 'milować/mylove' ; 'mi-low-at' ; mnie – łowi – to' ; a więc siła chwytająca, dominująca, stąd podobne znaczenie; 'łowca, łowy'. W efekcie, mamy w wyrazie 'sawa', tak w dawnym znaczeniu pre-słowiańskim, jak i terminie francuskim, odkryte prawdziwe znaczenie; 'jasność jest ta'. Pytanie 'sawa?' zadane przez Francuza, to więc odniesienie do tego znaczenia, typu 'jaśniutko? jasno ci?, masz jasny umysł?'. Coś w tym znaczeniu, oznaczające zdrowe, wyraźne myślenie lub widzenie. Podobnie, jak 'ciepło ci?, cieplutko?'. Tak tedy, nazwa naszej stolicy, 'Warszawa', pochodząca zapewne od 'warsawa (stad w Hetytii podobna 'warzawa') i wcześniej od 'warsa', to nic innego jak 'war-si-ja' czyli 'obrona/warownia – jasna/widoczna – jest'. W opisach widzeń Pana Czesława, wyraz ten może więc mieć znaczenie odniesienia do jakiegoś promienia, światłości. Narodzin ze światła, lub narodzin białego/jasnego człowieka, lub narodzin istoty powołanej do czegoś szlachetnego/jasnego emocjonalnie.

Odczucia intencji osoby-człowieka, w którego mnie wcielono towarzyszące przylotowi Anunnakich i ich odlotowi, jak także pracy w afrykańskich inkubatorach – o czym opublikuję materiał przeczą kilku schematom, ale potwierdzają też inne przekazy i obserwacje do tej pory mniej może popularne, ale logiczniejsze i zapewne prawdziwsze niż te, które są masowo upowszechnianie. Odlotowi towarzyszyło poczucie żalu i bezradności, zagubienia ludzkości. Wspólna praca nie była żadnym rodzajem znanego mi niewolnictwa – choćby takiego jakie mamy obecnie na Ziemi. Pracowano wspólnie – nie w jakiejś izolacji, poczuciu strachu, separacji, przymusowych transportach KOBIET NA STATKI ITP. itp. Wszystko było jasne i otwarte – była to współpraca Anunnakich z istotami, które zostały powołane do inteligentnego zarządzania planetą Ziemia, a nie do krwiożerczego wyzysku jak to się przedstawia. Nie było w tym nic z głupiego hollywoodzkiego komiksu, wysysania bogactw Ziemi i energii ludzkiej. Nie może to wyglądać inaczej. Krowa nie myśli że jest zniewolona i wykorzystywana przez człowieka – człowiek dla niej jest Nadistotą. TO TAKI BARDZO PRZYBLIŻONY PRZYKŁAD, WYŁĄCZNIE DLA WYOBRAŹNI.

Nie potrafię się wypowiedzieć na temat, czy rozmnożenie ludzi z samic/kobiet Anunaków przy pomocy małpiego ziemskiego nasienia męskiego i następnie klonowania w Afryce było zlecane im przez kogoś, czy było zaprogramowane przez kogoś. Nie pytałem o Świadomości o Elochim więc nie otrzymałem odpowiedzi. Prototyp postaci Elochim (bezczynnych-efebów w tym filmie i książce) jest w Wehikule Czasu, przynajmniej pod względem zaczerpnięcia z etymologicznego źródła – gdzie nazywano ich Eloi. Dzięki ezoterykom i okultystom, oraz opracowaniom fachowym naukowców wiemy że słowo to ma pochodzenie słowiańskie tak jak i słowo Al-Lach i takie samo mniej więcej znaczenie „Lechina” (tak samo jak okrzyk umierającego Chrystusa – Eloi).

Byłoby dziwne gdyby Nadistoty relacjonowały o wiele niżej stojącym bytom, swoje układy, relacje z partnerami lub wrogami i inne dziwne fakty. To tak jakbym wyjaśniał mojemu psu na czym polega moja miłość do mojej żony i dlaczego z nią mieszkam, zamiast robić tak jak psy.

Jako pisarz s-f mogę powiedzieć, że teorię Nadistoty stworzył Stanisław Lem i dosyć dobrze z punktu widzenia psychologii Nadistoty i istoty niższej (w tym wypadku człowieka) opisał relacje jakie mogłyby w tym układzie panować (Summa Technologiae). Wiele z tego co przeczytałem na temat Anunakich pokazuje na dnie fabuły/opowieści prymitywny umysł konstruktora tej baśniuszki o Anunakich – czyli człowieka, jaki za tym stoi, zwykłego człowieka z jego poglądami, lękami, mitami, wizjami panowania przy pomocy przemocy jednego nad drugim – zwłaszcza przypisywanie im „ludzkich” motywacji jest raczej śmieszne.

Tak się składa – mówię jako pisarz – że fabuła często lepiej opisuje umysłowość twórcy i niejako obnaża i zdradza psychologię twórcy fabuły niż opisuje psychologicznie postacie fikcyjne w niej przez twórcę ulokowane.

Biorąc pod uwagę dobrze uzasadnioną teorię Terence Mckenny o Czasie Zero i Jednoczesności trzeba też powiedzieć, że już niedługo my sami dla siebie jako podróżnicy z przyszłości możemy być na Ziemi niewidoczni, potwierdzają to też spostrzeżenia Jana Pająka w związku z jego przemyśleniami nad wehikułem czasu i obecnością Nadistoty w ludzkim środowisku. Doskonale opisuje to także Adam Wiśniewski-Snerg oraz Strugaccy i Asimov – Matrix Wachowskich na potrzeby Hollywoodu upraszcza to co pisze Lem czy Snerg i wprowadza przekłamanie polegające na tym że Człowiek „odkrywa” istnienie Matrixu i jego mechanizmu. to mogłoby się stać tylko gdyby Matrix miał taka specjalną intencję – gdyby chciał się człowiekowi pokazać lub gdyby chciał mu pokazać smycz na której go prowadzi. Macierz/Matrix/RzeczyIstność to coś zupełnie innego niż w fabułach horrorów internetowych czy kinowych.

Pozdrawiam serdecznie