poniżej link – film to jest fikcja?! chodzi o kulture D’aryan – o której amerykańce nie mają pojecia – jezioro Bołotok – ludzie z błonami pławnymi u rąk – kraina deszczowców – do przemyślenia – pokazane są symbole
https://youtu.be/6XSaVuyrDXY.
Owszem kultura W’aryan – ludzie ognia lub gadzi ludzie – Il’aryan, – ludzie lasów – H’aryanie – ludzie gór – cztery nacje – woda, ogień, ziemia, powietrze

An Apsara (also spelled as Apsarasa) is a female spirit of the clouds and waters
https://en.wikipedia.org/wiki/Apsara

Gandharvas (Sanskrit: गन्धर्व, gandharva) are male nature spirits, husbands of the Apsaras. Some are part animal, usually a bird or horse.
https://en.wikipedia.org/wiki/Gandharva

Kinnara half-human and half-horse

Wszystko to w judeo-chrześcijaństwie nosi nazwę aniołów
Zwłaszcza Kinara ,pół człowiek pół zwierze,pasuje do Syreny

Strach przed Żmijem Ogiennym i skutki jego ataku dobrze jest zobrazowany w filmie „Trzynasty wojownik”.
Tam nawet jest powiedziane, że to atakują Wędole, czyli Słowianie.
Sposób przedstawienia owych Wędoli nie będę już komentował.
Jednak symbolika Żmija Ogiennego nadal funkcjonuje, zwłaszcza w siłach zbrojnych. Może nawet nieświadomie.
Tak, jak szchownica lotnicza, która jest właściwie stylizacją świeszczycy – swastyki.

Chyba jednak obsydian, czyli szkliwo wulkaniczne, był szybciej i częściej używany.
Zapewne bardzo szybko zauważono, że nie ma w naturze nic bardziej ostrego i doskonale tnącego. Tylko diament jest w tym lepszy.
Dzisiaj również można znależć bardzo długie strzałki obsydianu, który dodatkowo nie kruszy się, zatem może służyć z powodzeniem, jako długi nóż, oczywiście oprawiony w rękojeść drewnianą lub kościaną.
Kość bardzo trudno złamać i naostrzyć tak, aby służyła za dłuższy nóż. Dłuższa drzazga kostna szybko się kruszy. Krótkie drzazgi kostne zaś znakomicie nadają się na groty strzał. Jednak krótkie drzazgi obsydianu są dużo lepsze, jako groty. Z łatwością przebijają skórę byka, a nawet słonia.
Drzazg obsydianowych używano również do wyrobu maczug.
Wbijano dość płytko te drzazgi w rosnącą gałąż dębu i czekano, aż drzewo samo przerośnie drzazgi obsydianu. W ten sposób drzazgi były bardzo mocno osadzone. Następnie ścinano tę gałąż i formowano maczugę.

Jest to też symbolika wążonogich wojowników. Kontynuacja w mianie Sebów, czyli Żmije – Węże – wężonodzy. To specjalny chód – taniec wojowników idących w bój, zupełnie, jak Kozacy w filmie „Ogniem i mieczem”. Stąd Bizantyjczycy uważali ich za wężonogich. Jest to nadal nawiązanie do Żmija Ogiennego.

To lamówka, lama, lampas, serpentyna, a lama oraz serpent to wąż, czyli żmij. Zatem jest to symbol żmija ogiennego. Najstraszniejszej formacji wojennej, wojowników walczących w nocy, kościoboków.

Tak, tak zupełnie, w niektórych fragmentach przypomina pierwszą eddę islandzką.
Może i autorowi udało się dopaść to opowiadanie.

Vāsukī (Sanskrit: वासुकी) Naga, Nagaradża, jeden z królów węży
Vasava (jedno z imion Indry) Warszawa

http://www.exoticindiaart.com/sculptures/naga_kanya_rp69.jpg

This brass-statue represents a winged Naga-kanya, a maiden with a serpent’s lower half. Almost all ancient mythologies world-over comprise the concept of half man-half serpent and half maiden-half serpent, often interacting with the world of man.

As regards the cult of man-serpent mixed forms, Indian mythology is far more elaborate though strangely while it talks with definiteness about different serpents and their lineage, about seven-eight of them being major having well defined line, role, personality, lands they ruled or influenced, and their related myths, it is almost conspicuously silent about Naga-kanyas except sometimes as wives of these Nagas or in some minor mythological contexts.

Ananta or Shesh, Vasuki, Takshaka, Karkotaka, Padma, Mahapadma, Shankhapala, Kulika among others are the names of some of the multi-hooded serpents, each heading a line, and each capable of taking to any form. Ananta, Vasuki and Takshaka are said to have been five-hooded. Maybe, the artist has conceived this five-hooded Naga-kanya as the wife of one of them.
This Naga-kanya statue blends three forms – woman, viper and bird. With their exceptional beauty Naga-kanyas have been conceived mostly as ‘apsaras’ – nymphs, the creatures of ocean as well as sky, and hence, often perceived as having wings, besides the serpent part. The figure’s lower half, below the waist, is a mighty serpent. It is so massive in breadth that the figure’s upper part seems to emerge out of it. Except her five hoods over her head, the upper half of the statue is an absolute woman with fine features and glowing face, young, vigorous, beautiful or rather sensuously modeled. Unlinked with the statue’s lower serpent-part the five hoods, more like a thing grafted rather than something grown over her head, serve as her crown without distorting her form as a woman.

With a conch in her hands the figure of the Naga-kanya is obviously in the prayer mode making an offering. Though the deity, the offering is made to, is not known, the conch being Lord Vishnu’s attribute, the Naga-kanya might be seen as offering it to him. Being a creature of the ocean, and the conch, ocean’s product quite within her reach, for the Naga-kanya the conch might have been the most natural thing to offer to Lord Vishnu. Perhaps a forgotten context in a myth or legend, the Naga-kanya is seeking to please Lord Vishnu so that he commands the Great Bird Garuda, his vehicle, not to destroy the Nagas’ race. Mythical bird Garuda, something like a divine transform of eagle, is serpents’ traditional enemy. Maybe, the image refers to the mythical occasion when principal Nagas, perhaps with their consorts, went to Brahmadeva – Vishnu, seeking his intervention in the Sarpa-yajna – a sacrificial ritual, performed by Janameyaja, a context comprising part of the great epic Mahabharata. Mythology refers to numerous Sarpa-yajnas performed from time to time seeking to eliminate serpents. The statue might also be seen as representing an occasion from any of these other Sarpa-yajnas.

This description by Prof. P.C. Jain and Dr. Daljeet. Prof. Jain specializes on the aesthetics of literature and is the author of numerous books on Indian art and culture. Dr. Daljeet is the curator of the Miniature Painting Gallery, National Museum, New Delhi. They have both collaborated together on a number of books.

Naga Kania
Kania Ruda
Garuda i Naga

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/28/fb/f8/28fbf85c97fc3350c894d4d8dc9da9d0.jpg
Winged Snake Deity. With wings and a human head, this wooden snake-deity figurine is from the tomb of Pharaoh Amenhotep II (1427 to 1400 B.C.)

Nie skojarzyłem wcześniej ale Syrenka to oczywiście Ptako-Wężyca, ale co ciekawe herbem księstwa Czerskiego obejmującego Warszowę (w każdym razie Warszowa należała do księcia Trojdena I) był Żmij i w zasadzie to wczesna Syrenka wygląda trochę jak skrzyżowanie Mazonki ze Żmijem… A Warszowa stała się dominującym miastem regionu kosztem Czerska z prozaicznego powodu – koryto Wisły odsunęło się na wschód daleko od Czerska. W Czersku w szczytowym okresie rozwoju było SIEDEM kościołów, teraz jest jeden i jest to w zasadzie wioska. Jeszcze obok Czerska ciekawym historycznie przykładem rozkwitu i upadku jest Czerwińsk – w średniowieczu bodajże 2000 domów, teraz ze 100 mieszkańców. Być może to coś miało wspólnego z ochłodzeniem jakie miało miejsce w XIV wieku.