Komentarze do: Tan 4 Zielone Święto – Młode Lato, Latko, Gaik-Maik, Stado, Palinocka (20 – 26 kwietnia, Święto Drzewa Świata, Święto Boru)

Autor: Aqua

Aqua — Mon, 02 May 2016 09:13:39 +0000

Zastanawiałam się, czy nie ma w nich jakiegoś składnika, który oznaczałby przepych, bogactwo czy ogólnie coś dobrego. Okazuje się, że jest tu wskazanie, czyli to „jest”, a wskazuje się po prostu na rzeczy dobre. 🙂

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Tue, 26 Apr 2016 20:50:59 +0000

Maj < Mai-ja/jo (czytać znaczenie w lewo: jest – ozdobą), Gaj < Ha-jo (jest – życiem), Raj < Ra-jo/ja (jest – mocą), Dunaj < Dun-jo/ja (jest -dzień/ciepło), Dubaj < Duw/Diw-aj/ja/jo (jest – święte/duch/bogini), Baja < Wa(d)/wo(d)-ja/jo ( jest/to – prowadzi/uczy). Baba Jaga < Wa(d)wa – Jaha ; wodzi/prowadzi – ta – jest – życiem, kasza jaglana < (ta) kasza jest życiem. Wszystkie wyrazy poza Dubaj, gdzie nie jestem pewien, zawierają przestawkę po arjową z 'jo/ja' na 'aj/oj'.

Autor: Laxim

Laxim — Tue, 26 Apr 2016 19:02:38 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI.

Witam, jeżeli bo ro, to u Polinezyjczyków oznacza dokładnie to samo – Bora Bora, i proszę:
Nazwa Bora-Bora oznacza „pierwsza narodzona”, badacze twierdzą, że wyspa wyłoniła się z oceanu ok. 3 miliony lat temu. Przez bardzo długi czas rządziły tu kobiety. W 1722 roku została odkryta przez holenderskiego żeglarza Jacoba Roggeveena. Kilkadziesiąt lat później dotarł do niej kapitan James Cook, który zachwycony znajdującymi się na wyspie walorami krajobrazowymi nazwał ją „Perłą Pacyfiku”. Pierwszym europejskim mieszkańcem Bora-Bora był rozbitek James Connor. W 1845 roku wyspa weszła w skład Polinezji Francuskiej. W czasie drugiej wojny światowej znajdowała się tu amerykańska baza lądowa i morska. Amerykański pisarz James Michener wykorzystał ją do opisu idyllicznej wyspy w swojej książce pt. „Opowieści Południowego Pacyfiku”. Stała się także inspiracją dla amerykańskiego musicalu z 1949 roku zatytułowanego „Południowy Pacyfik”.

Autor: Aqua

Aqua — Mon, 25 Apr 2016 10:14:39 +0000

Spójrzcie na takie zestawienie słów: Maj, Gaj, Raj, Dubaj, Baja. Wczoraj na to zwróciłam uwagę. Może ktoś coś rozjaśni albo podzieli się swoimi przemyśleniami.
W maju jak w gaju. W maju jak w raju. Jest też w Dubaju. Niepolskie, a jak podobne do poprzednich. Też pełne bogactwa, przepychu. Jeszcze, może – nie Baju, ale Baja. Bo Baja to opowieść o wszystkim, co było i jest. I znów czarowność i urzeczenie. Znów ten klimat zaczarowany, pełen bogactwa.

Autor: certez

certez — Sun, 24 Apr 2016 18:30:43 +0000

SOBÓTKI /W Wiliję Zielonych Świątek … /
sł.Krzysztof Trebunia, muz. Krzysztof Trebunia/Włodzimierz Kiniorski

Ref.
Niech ludzi i bydło
ten ogień ocyści
zaraza, uroki,
chudobę opuści

W wiliję Zielonych Świątek
Jest u nos taki obrządek
Goreją ognie po górach
Ich języki giną w chmurach
Nabili parobcy na wielkie patyki
Kąpane w zywicy stare mietły, snopki
Z nimi między owsy warciućko polecą
Pustoty i krzyki wielkie wyprawiają
Plećmy z mieteł wielkie koło
Wysmarujmy se go smołą
Niech tam zapoli je który
Puścimy go z wielkiej góry
Tocy się na dół po pniokak
Sycy, wpadnie do potoka
My na polane pódziemy
Z dziewcętami poskocemy
Sobótki !
Sobótki !
Maju – Raju !
Maju – Raju !

To tekst piosenki z płyty góralskiego zespołu Trebunie-Tutki „Gorals-ka Apo-kalypso”. Znam ten zwyczaj tylko z opowiadań moich Dziadów. Kiedy byli młodzi palono watry na górach, okadzano potem tym ogniem pola i zwierzęta. Były tańce, muzyka i odzewy na odległość; „łodzywanie”, podobne do Kulning – ancient swedish herding call z poprzedniego artykułu; https://youtu.be/QGJgP28Yso4

Ja pamiętam tylko gałęzie brzozowe, a potem obowiązkowa msza w kościele…i tak już zostało do dzisiaj.

Autor: Aqua

Aqua — Sun, 24 Apr 2016 17:49:40 +0000

To warto by jeszcze przypomnieć, że:

Maj to nie miesiąc, to szczęście. :-))

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Fri, 22 Apr 2016 17:12:12 +0000

Dla mnie, ta rycina, to nieco cieplejsze zielone świątki romańskie. A w środku jakby archetyp Jezuska.

http://www.cowanauctions.com/itemImages/gg7639.jpg

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Fri, 22 Apr 2016 17:04:47 +0000

Zwróćcie uwagę, że wiersz podaje, iż izba została umajona (czyli ozdobiona), między innymi 'tatarakiem’ obstawiona (wodna trzcina). Właśnie poleciłem, zanim przeczytałem ten wiersz, zażywanie wywaru z tataraku, osobie z rodziny która wczoraj miała wylew. Tatarak wpływa bowiem na jasność umysłu, leczy mózg po udarze. Obniża ciśnienie krwi i usuwa złogi cholesterolowe. Podobnie kalina łęgowa działa wzmacniająco i uszczelniająco na żyły. Czeremcha podobnie, oczyszcza krew i działa przeciwzapalnie, nawet przeciw nowotworowo, jak dzisiejsza aronia – polecana dla udarowców. Wszystkie trzy rośliny były szczególnie polecane na stany kobiece, zapobiegając obfitym krwawieniom, poronieniom, dając siłę do poczęcia życia. I zapewne taki jest sens umieszczenia tej trójcy ziołowej w panteonie zielonych świątek. Nic w tym przypadkowego, tylko wiedza przodków oddana w przekazie obyczajowym.

Autor: Aqua

Aqua — Fri, 22 Apr 2016 10:43:49 +0000

Ile pracy trzeba było włożyć w przygotowanie takiego wpisu. I jeszcze zdjęcia super. Zabrakło gwiazdek, bo wypadałoby przyznać sześć.

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Fri, 22 Apr 2016 10:17:03 +0000

Uzupełnienie dla bardziej ciekawskich.

Dlaczego w pierwotnym 'boro’ zanikła końcowa głoska 'o’ lub stała się ona przestawką, na 'bor’ (bo-or)? Przypuszczam, że był tam morfem środkowy 'ho/oh’ i wyraz ten brzmiał 'bohoro’, co by należało tłumaczyć zgodnie z dawną zasadą budowy na lewo; 'bo-ho-ro’ ; 'ro-ho-bo’ ; 'rodzi – życie – to’, podobnie jak dawny termin a dzisiaj wulgaryzm; 'ruchać’ od 'rochać’ < 'ro-ha-ti' ; 'rodzić/robić – życie/żywo – tym/tak'. Morfem 'ho/oh', jak wiele morfemów z głęboko gardłową głoską 'h', zanika u północnych ludów słowiańskich a pozostaje licznie u południowych – jak Rusini. Szczególnie, gdy występuje obok innych głosek 'o'. Tak mamy liczne u Finów i Swewów termin 'Lah' (np. Lahti), juz bez 'a/o' jak 'Laha/Laho'. Podobnie u Borusów, najprawdopodobniej nazwa została skrócona z 'Bohorus/Boharus' na 'Borus'. Stąd nasza rzeka 'Bóg' od pierwotnego 'Boh', 'to-życie' płynąca częściowo, na pólnocy jak i Narew, przez dawne obszary Borusów południowych – Jaćwież/Jaćwingowie/Jadżwingi < 'Jaśni – windo-wie'. Nie mający nic wspolnego z wikingami lecz z Windami/Wenedami/pre Słowianami.