https://youtu.be/Pi8GP9BXOBA

https://youtu.be/77xgVbLEzsU

https://youtu.be/o2O_qu8KMa0

https://youtu.be/0KEnN9u81bQ

https://youtu.be/4Ij8PExvwu0

Liczba '9′ , również jest niezwykle ważna. Wydaje się, że nasz system dziesiętny (decymalny), jest ułomny, płaski, bo wynika z prostego przyjęcia równego podziału odcinka, wynikając z posługiwania się parzystą liczbą palców. Podczas, gdy przestrzeń nie jest parzysta, a trójwymiarowa.

W przyrodzie występują dwa naturalne podziały; równy – parzysty i przeciwny do niego, nierówny – nieparzysty. Pierwszy, da się podzielić cyfrowo na dwa równe odcinki (np. przez 5), drugi już nie, bo zawsze któryś będzie większy. Przy czym, tak jak pierwszy da się podzielić przez 5 na owe dwa równe odcinki, nie da się z nich uzyskać równobocznej bryły przestrzennej. Podział natomiast przez 2 na pięć równych odcinków, nie nadaje się do stworzenia bryły przestrzennej, gdyż dwa odcinki zostają niewykorzystane.

W przypadku cyfry 9, mamy równoodcinkową pełnię trzech wymiarów; wysokość, szerokość, głębokość, co tworzy równoodcinkowy obraz przestrzenny. To więc system bardziej wymiarowy, niż płaskoprzestrzenny system dziesiętny. Kto wie, jakie wyniki dałoby jego stosowanie.

Cyfra 9, jako podzielna, na 3 równe odcinki, przez cyfrę 3, świetnie nadaje się do oddawania form przestrzennych z tego powodu właśnie. Podział dziewiętny/dziewiątkowy, występuje w naturze, tak samo jak „złoty podział”.

System dziesiętny, jest zdecydowanie bliższy złotemu podziałowi, niż system dziewiątkowy, gdy nie chcemy stosować ułamkowych cyfr jak 1,61… Najbardziej zbliżonym układem cyfr systemu dziesietnego do złotego podziału, jest układ podziału odcinka 6 : 4 = 10, bardziej niż 7 : 3 = 10, bowiem w złotym podziale odcinek krótszy jest zawsze większy od połowy odcinka dłuższego. W przypadku ułamków, system dziesiętny daje liczby niewymierne – nieskończone.

Jednak znacznie bardziej precyzyjny – zbliżony do złotego podziału jest układ wynikający z ułamkowego podziału systemu dziewiątkowego, który da nam bardziej równomierne podziały cyfrowe odcinków, gdyż ciąg Fibonacciego wynikający ze złotego podziału, zawiera w zdecydowanej większości cyfry nieparzyste; 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, etc…

Jednak najbardziej właściwym, wydaje się system wiążący złoty podział i podział dziewiątkowy (parzysty z nieparzystym). Kto wie, czy ten przekaz nie jest nam dedykowany w zbożowych piktogramach. Szczególnie Pitagoras przywiązywał znaczenie do systemu dziewiątkowego.

(źródło: http://swietageometria.info/scott-olsen-i-zloty-podzial?showall=1

Platońska Dusza Świata i dwa geometryczne ciągi. … Platon w dialogu „Timajos” do opisania Duszy Świata (duchowej zasady ożywiającej świat i nadającej mu jedność i ład)* używa dwóch ciągów geometrycznych (które są jednocześnie proporcjami ciągłymi). Ciągi te ilustruje poniższy obrazek „diagram Lambdy”. Nazwa wywodzi się od starożytnych Greków, którzy nazywali oba te ciągi „Lambda”.

http://swietageometria.info/images/stories/Leszek/diagram%20lambda3.png

Dusza Świata (gr. [he tou kósmou psyché]; łac. anima mundi) — duchowa zasada ożywiająca świat, nadająca mu jedność i ład.
Dla Pitagorejczyków dusza świata była liczbą, którą pojmowali jako wielkość przestrzenną, a nie abstrakcję. Stanowiła ona zasadę porządkującą — decydowała o harmonii świata, dawała wzór rzeczom i decydowała o ich właściwościach; źródłem (początkiem) wszystkiego była czwórca, utożsamiana z bogiem, który objawił się w występującej w hierarchicznym porządku trójcy, organizującej materię. (…)
Według Platona dusza świata — tak jak wszystkie dusze, tzn. dusze ludzi, planet i ciał niebieskich — pochodzi od demiurga, który obdarzył ją rozumem, dzięki któremu może ona realizować plan boga i (poprzez to) partycypować w świecie idealnym. Dlatego jest ona (…) ogniwem spajającym świat metafizyczny ze światem fizycznym (Timajos, 34 A — 36 B); ma strukturę rozciągłą (okrywa cały kosmos niczym kopuła, nadając mu kształt) i geometryczną (liczbową, na wzór muzycznej), która sprawia, iż jest on harmonijny i ukierunkowany celowo; współpracują z nią wszystkie gwiazdy i ciała niebieskie. (…)
Pojęcie duszy świata, w sensie ścisłym, zanika w filozofii chrześcijańskiej. Pisarze chrześcijańscy — czerpiąc z tradycji platońskiej, neoplatońskiej i stoickiej — najczęściej mówili o kierującej światem Bożej opatrzności, Duchu Świętym, a nawet Logosie przenikającym świat materialny.

Pitagoras oparł swój system numerologiczny na cyfrach od 1 do 9, ponieważ wszystkie liczby powyżej 9 dało się zredukować cyfr podstawowych – od 1 do 9. Redukcja taka wykorzystywana jest przez współczesnych numerologów, a w użytym przez nas kontekście pozwala dostrzec cykl (okres, pętlę) kryjący się w binarnym ciągu liczbowym, który po redukcji składa się z powtarzających się liczb 1, 2, 4, 8, 7, 5. Cykl taki można sugestywnie zilustrować, jak choćby na poniższym obrazku.)

https://youtu.be/FGJNgF2JvNU

https://youtu.be/mSPBt1KOL2Q

„Olbrzymie spiralne ramiona Drogi Mlecznej i innych galaktyk przypominają złotą spiralę. Pojawia się ona też w ogonach komet i w sieciach niektórych pająków.” Nawet słowiańska swastika, najlepiej wygląda, gdy posiada taki podział w prostych bądź łukowatych odcinkach dłuższych i krótkich – załamanych. Wydaje się, że starożytni z powodzeniem stosowali tak system dziesiętny jak i dziewiątkowy. Pierwszy do zwykłego liczenia, drugi do oddawania trzech wymiarów/przestrzeni. W obu zachowując zloty podział. Wystarczy pionowym ramieniem wskazać wysokość, poziomym szerokość, połączonymi głębokość. A skrzyżowanymi, czas. Wyraz 'złoty’ jest bliskoznaczny do 'zło – to’ lecz lecz ten drugi zapewne jest wtórny, do efektów jakie wywoływała chciwość 'złota’. Pierwotnie, zapewne pochodził od 'is ło(ń)ti/łuńti’ czyli 'ze słońca/światła’ bo nie od 'latania’ które raczej wywodzi się od równego 'lo/la’ poruszania’. Słowa dziesięć jak i dziewięć, są również interesujące. Termin 'dziesięć’, etymolodzy wywodzą od wedyjskiego navia, czyli „ponad 8”. Uznając na tej bazie, że Słowianie liczyli w systemie czwórkowym. Ja tego nie widzę, chyba to zbyt daleka interpretacja. Dla mnie to prędzej 'dse(l)-wiat’ od 'dziel pełnię/koniec/wiać/wić/t’, (stąd być może 'deva’, boska pełnia) czyli zakończenie – jako wyraz systemu dziewiątkowego, przestrzennego właśnie. Natomiast 'dziesięć’, etymolodzy wywodzą od awestyjskiego 'd(w)asa’ czyli 'dwie ręce’. Takie poszlaki również mi nie odpowiadają. Zbyt wiele wspólnego ma ten wyraz z 'dziewięć’. To takie samo brzmienie przedrostków. Dla mnie, to prędzej 'dsel – szać/siać/siat/d’ czyli 'dziel spoczynek/koniec/pełnię’. Tym bardziej, że w etruskim liczebnik ‘10’ brzmiał zapewne „śar” nie 'dasa’. Pierwszy liczebnik – 9, służył do systemu przestrzennego, stąd dzielenie/wymiarów świata, bo świat od światła widocznego pochodzi i jest bliskoznaczny do wić, coś skręcać, okręcać. Drugi, 10, do dzielenia nieprzestrzennego, jak rozpostartej sieci (sić), jako oznacznik pełni równego podziału dziesiętnego. Oba liczebniki oznaczałyby wiec pełnię, tylko każdy innego systemu.

https://youtu.be/wb7kPaM8cfg