Inna nazwa to Marduk.

Marduk (sum. damar-dutu, tłum. „Młody byczek boga Utu”)[1] – bóstwo opiekuńcze miasta Babilon, najważniejszy bóg panteonu babilońskiego, syn boga Enki/Ea, małżonek bogini Sarpanitu, łączony z planetą Jowisz.

Ze względu na pozycję miasta, Marduk szybko stał się naczelnym bóstwem Mezopotamii. W szczytowym nasileniu kultu innych bogów uważano za jego sługi bądź jedynie inne aspekty jego osobowości. Jego kult stał się również popularny w Asyrii.

Symbolem Marduka było trójkątne narzędzie rolnicze – łopata lub motyka – zwane marru (ponieważ na początku był najprawdopodobniej, jak inni bogowie, jedynie lokalnym bóstwem rolniczym). Towarzyszył mu wąż-smok.

Kojarzy się go przede wszystkim z takimi dziedzinami, jak magia, mądrość, woda i sądownictwo – im bowiem patronował.

Amar = RAMA

Rama pokonał RAwanę.

Jego dzieje opisane są w eposie Ramajana. Narodził się specjalnie po to by zabić demona Rawanę, walczył z demonami RAkszasami przez 14 lat.

According to Hindu Mythology Rama(/ˈrɑːmə/; Sanskrit: राम Rāma) is the seventh avatar of the Hindu god Vishnu and a king of Ayodhya. Rama is also the protagonist of the Hindu epic Ramayana, which narrates his idealistic ideas and his greatness. Rama is one of the many popular figures and deities in Hinduism, specifically Vaishnavism and Vaishnava religious scriptures in South Asia and Southeast Asia. Along with Krishna, Rama is considered to be one of the most important avatars of Vishnu. In a few Rama-centric sects, he is considered the Supreme Being, rather than an avatar.

Born as the eldest son of Kausalya and Dasharatha, king of Ayodhya, Rama is referred to within Hinduism as Maryada Purushottam, literally the Perfect Man or Lord of Self-Control or Lord of Virtue. His wife Sita is considered by Hindus to be an avatar of Lakshmi and the embodiment of perfect womanhood.

Ram and his brothers Lakshman, Bharat, Shatrughna were the Chaturvyuha expansions of Vishnu(Vasudev, Sankarshan, Pradyumna, Aniruddha). Rama’s life and journey is one of adherence to dharma despite harsh tests and obstacles and many pains of life and time. For the sake of his father’s honour, Rama abandons his claim to Ayodhaya’s throne to serve an exile of fourteen years in the forest. His wife Sita and brother Lakshmana decide to join him and all three spend the fourteen years in exile together. While in exile, Sita is kidnapped by Ravana, the Rakshasa monarch of Lanka. After a long and arduous search, Rama fights a colossal war against Ravana’s armies. In a war of powerful and magical beings, greatly destructive weaponry and battles, Rama slays Ravana in battle and liberates his wife. Having completed his exile, Rama returns to be crowned king in Ayodhya and eventually becomes emperor, rules with happiness, peace, duty, prosperity and justice—a period known as Ram Rajya.

The legend of Rama is deeply influential and popular in the societies of the Indian subcontinent and across South East Asia. Rama is revered for his unending compassion, courage and devotion to religious values and duty.

The name Rama appears repeatedly in Hindu scriptures. Besides the name of the protagonist of the Ramayana(subject of the current article), the name is also given to other heroes including Parashu-Rama(Bhargava Rama) and Balarama(Bala-Rama).

In the Vishnu sahasranama, Rama is the 394th name of Vishnu. In the interpretation of Adi Shankara’s commentary, translated by Swami Tapasyananda of the Ramakrishna Mission, Rama has two meanings: the supreme Brahman who is the eternally blissful spiritual Self in whom yogis delight, or the One(i.e., Vishnu) who out of His own will assumed the enchanting form of Rama, the son of Dasharatha.

Other names of Rama include Ramavijaya(Javanese), Phreah Ream(Khmer), Phra Ram(Lao and Thai), Megat Seri Rama(Malay), Raja Bantugan(Maranao), Ramudu (Telugu) and Ramar (Tamil).

The greatness of chanting of Rama’s name is mentioned in the Ramacharitamanasa.

In Sanskrit, the word Rama(राम) means 'charming’. The name is commonly given to male in India and Nepal.

Some of the popular names of Rama are-

Rama – charming
Ramachandra – Rama with a moon
Raghava – descendent of Raghu
Siyaavara – husband of Sita
Ayodhyapati – king of Ayodhya
Dashrathaputra – son of Dasharatha
Maryada-Purushottama – best ideal man

Co do możliwego zapisu dzwięków głagolicy, bardzo zastanowił mnie ten wątek. Sanskryt, to pismo zawieszone na jednej linii, mogącej wyznaczać górny/wysoki poziom dźwięku. Inne poziomy, mogły oznaczać ukosy/zakrzywienia liter. Kiedyś Słowianie posiadali pismo wiciowe, węzełkowe. Może więc każde zgrubienie na nim, supeł, należy czytać jako dźwięk? Co mogłoby tłumaczyć mnogość dźwięków w j. słowiańskich. Skąd się to wzięło. Może dodatkowo była muzyka jako mowa? 🙂 System uniwersalny? Zrozumiały dla każdego, jak nuty? A głagolica może być tego śladem.

Niby Ra?

https://www.youtube.com/watch?v=dIh8KBOOkYU

https://www.youtube.com/watch?v=46w99bZ3W_M

https://www.youtube.com/watch?v=c__xzSfQA5g

https://www.youtube.com/watch?v=B569Cxj_T2U

„Należy zauważyć, że w zależności od wyjściowego dźwięku ten sam dźwięk może mieć różne nazwy
(i różny zapis muzyczny)” :

cis = des
dis = es
eis = f
fes = e
fis = ges
gis = as
ais = b
his = c
ces = h

Czyli dla jednego dźwięku po dwie różne sylaby,dźwięków podstawowych jest siedem
plus półtony do pięciu z nich (dlatego że miedzy h i c,oraz e i f jest półton naturalny
nie ma między h i c albo e i f,dźwięku pośredniego)
7 i 5 = 12 razy 2 = 24 w obrębie jednej oktawy…

„Zastosowanie podwójnych znaków chromatycznych sprawia, że jeden dźwięk może być wynikiem chromatyzacji 3 różnych dźwięków, np. cis = des = hisis (wyjątek gis = as). Właściwość ta nazywana jest enharmonią. Należy pamiętać, że enharmoniczna identyczność dźwięków funkcjonuje tylko w systemie równomiernie temperowanym (a więc na instrumentach o ustalonym stroju jak fortepian, czy organy). Na przykład w systemie pitagorejskim różnica pomiędzy dźwiękami enharmonicznie równoznacznymi wynosi 41 centów (1 półton = 100 centów).”

„Pierwszym człowiekiem, który zaobserwował i opisał zjawisko kształtowania się elementów fizycznie namacalnych w geometryczne wzory pod pływem wibracji dźwięku był niemiecki fizyk i muzyk, Ernst Chladni (1756-1827).
W latach 50-tych pionierskie prace na tym polu przeprowadził szwajcarski fizyk Hans Jenny (1904-72), który opisał swoje eksperymenty pod nazwą Cymatics (badanie zjawiska fali). Fotograficznie unaocznił różnorodność geometrycznych , symetrycznych form tworzonych przez fale dźwiękowe oddziałujące na różne rodzaje skupienia materii (proszek, pasta, płyn), które zawarto w publikacji Cymatics, vol I&II (Macromedia publ. 2001).

W ostatnim czasie japoński naukowiec, Masaru Emoto fotograficznie udokumentował fenomen pamięci wody, w której tworzy się niejako zapis informacji falowo docierających do niej. Zarówno ekspozycja na dźwięk (muzyka, słowa), jak i obrazy (zdjęcia , kolory) ulegała odwzorowaniu w geometrycznych kształtach kryształów zamrażanej wody. Można to zobaczyć w filmie – „Wieści z wody”.

„Według hinduskiej filozofii „natura jest świadomością pulsacji”.

Właśnie dlatego dźwięk mantry OM uznano za „Świętą wibrację”. Samogłoska „O” z otwartymi ustami symbolizuje „uniwersalne Ja”, natomiast spółgłoska „M” wymawiana przy zamkniętych ustach to „indywidualne Ja”. Po łacinie Omnes znaczy „wszystko”, co po angielsku wyraża all, zawarte w słowie Allah, a również Alleluja.”

Może w takim razie należałoby wyjść od głoski A?

„Jeśli przećwiczymy wyśpiewywanie gamy do-re-mi-fa-sol-la-si z odpowiednią intonacją i czystym głosem, to już mamy pierwszy ważny etap nauki za sobą, bowiem codzienne staranne odśpiewywanie tych zgłosek daje nam już pewne wyrównanie energii subtelnych w ciele. Podczas wydawania z siebie dźwięku możemy usłyszeć, która nuta nam „nie wychodzi”. To sugeruje, że właśnie na tym poziomie istnieje zaburzenie. Np. jeśli nasze „do” (C) chrypi albo zacina się, wiemy ze czakra pierwsza, podstawy, wymaga troski – czyli nastrojenia. W takich przypadkach najchętniej słuchamy utworów opartych na tym dźwięku. Zwróćmy choćby uwagę na fakt, że intonowanie modlitwy w kościele czy meczecie opiera się głownie na nucie C.

Dotyczy to również Mantry OM. Wyśpiewywanie gamy możemy zastąpić znanymi od wieków mantrami.”

Nuta C 65,406392 [Hz]
http://www.michalkaszczyszyn.com/pl/lessons/notes.html

https://www.youtube.com/watch?v=u9mlVFM-ZhI

Ale jak to teraz przełożyć na alfabet żeby z kolei alfabet stał się zapisem nutowym który coś znaczy…
czyli jest melodią…a jeszcze dojdzie kwestia konsonansów i dysonansów przy interwałach

Przechodząc płynnie od „s” przez „ś” do „sz”, czy od „a” przez „o” do „u” mamy już tyle głosek, że rozpoznanie ich barwy zależy jedynie od wyćwiczenia mózgu, a nie jego obecnych możliwości.

Podobno mózg ludzki jest w stanie usłyszeć tylko 76 rodzajów głosek, a język polski dostarcza ich 49 podczas gdy łacina i język angielski i hiszpański tylko 24.

Bardziej bóg pozorny, czyli słońce udający.