Wektory mogą być nietypowe. Np. przyjmując coraz większe zazębianie się języków europejskich oraz ich utrwalanie – niż ich oddalanie od siebie, i końcowa datę badania na rok aktualny, krzyżowanie się wektorów mogłoby oznaczać rok 2016 a każdy wektor kierunek migracji haplogrupy z której pochodzi dany język (w niej przeważającej), czyli strony świata. Pomiędzy tymi wektorami, będą kierunki wspólne, np. wschód – południe. Język polski, pojawi się więc na takim wektorze „X” (kierunki wspólne) pomiędzy wektorem poziomym prawym – wschód, a wektorem pionowym dolnym – południe. Oznaczony, jako należący do grupy R1a (haplogrupa) jako w nim przeważającej. Data początkową tego umiejscowienia w Europie, będzie ok. połowa wektora, lata 10 000 pne. Pozycja datowania najstarszego (Kosowo?). Język staroeuropejski, pojawi się na osi południowej z uwagą, że kierunek jest dla niego nieznany ale teoretycznie wiązany z przechodzeniem połączonego Bosforu przez ludy pierwotne, np. neandertalczyków. Datowanie, na lata 20 000 pne. Czyli od początku krawędzi wektora. Przypisana haplogrupa 'I1/I2′. Na wektorze pomiędzy lewym – zachodnim, a pionowym – południowym, pojawi się haplogrupa a/R1b (celtycka). W latach 6000 pne. Pozycja datowania najstarszego. Ponadto, pojawi się grupa językowa/haplogrupa jako; b/R1b, młodsza, ok. 4000 pne umiejscowiona na tym samym wektorze co nasza R1a. Wędrująca z Kaukazu. Grupa R1a zazebi się z I1 na Bałkanach, (pod lodowcem). Następnie, zazębi się z I2 na nizinie polskiej i wokół Bałtyku, 8000 pne. Wszystkie trzy haplogrupy; R1a, I1/I2, a/R1b, zbliżą się do siebie, w rejonie zachodnia Galia/Francja, najpóźniej w latach 4000 pne. Następnie, nastąpi zbliżenie R1a z b/R1b ok 3000 – 2000 pne rejon północ Morza Czarnego, niziny nad Dunajem, Bohemia. Od ok. 0 ne, już bardzo blisko osi wektorów, możemy zupełnie hipotetycznie pisać o starogermańskim. Lokalizacja, północna Skandynawia – Norwegia. A więc haplogrupa; I2, R1a, b/R1b, pojawiają się razem na wektorze północnym. Tutaj krzyżują i tworzą ten język. Następnie, zawraca on na tym wektorze na południe i tworzy odrębne języki germańskie, wpierw starosaski, staroangielski, staroniemiecki. Grupy językowo – haplogrupowe, nie powinny być w ogóle oznaczane nacjami/narodami. To, tylko w ich Legendzie, według datowań i miejsc na wykresie, plus kolor. Ich migracje, budowane przez ciągłe linie zmieniające wektory, poszerzane w sytuacji zagęszczenia tego kierunku migracji.

Może ktoś coś takiego zbuduje. Postaram się naszkicować w bliskim czasie. Za ewentualne błędy datowań i umiejscowienia haplogrup przepraszam. Chodziło o wskazanie zasady.

Po pierwsze, z jakich założeń badawczych wychodzimy? Jakie narzędzie badawcze budujemy. Prawidłowe założenia, to podstawa dla każdej, przyzwoitej analizy badawczej. Ta, na Nobla nie zasługuje. Bo można posiadać różne teorie, hipotezy, lecz na powagę zasługują tylko te, które udowadniamy jedynie prawidłowym/logicznym modelem badawczym.

I tak:

1) Jakie miejsce badamy? Pozornie, nie cały świat, tylko Europę. Tylko, że Europa to był kiedyś prawie wyłącznie lodowiec i wszystkie nacje europejskie przybyły spoza niej. Takie badanie, powinno to pokazywać. W podziale na tysiąclecia, co pozwoliłoby obserwować zarówno migracje do Europy po ustąpieniu lodowca jak i kolejne importy nacji/języków. Takie podejście, wskazywałoby kierunki tych migracji. Czyli wykres pełen, gdzie wektory pokazują; północ, południe, wschód, zachód a czas jest w punkcie ich skrzyżowania – przyjęty za np. rok 10.000 p.n.e. Każdy z czterech wektorów wykresu, powinien oznaczać taki kierunek. Tego, tutaj nie widzę.

2) Jaką datę kreacji języków europejskich badamy? Jeśli startujemy z założenia ściśle-historycznego, to nie ma tutaj mowy o żadnych nacjach/narodów, tylko haplogrupach! Dopiero z nich, powstały narody. Datowanie ścisłe, powinno więc opierać się na nich. Haplogrupy, odpowiadają obecnie językom danych nacji, bo są już nieźle zbadane. Wiadomo jest, jakie nacje są ich głównymi nosicielami. Odpowiada to więc (przeważnie, bo nie zawsze – np. wyjątek Szwajcaria) ich językom. Tak więc haplogrupy, według okresu ich zaistnienia, powinny być tutaj umieszczone na wektorach wykresu.

3) Dla jakiego czasu historycznego badania danego języka, odnoszą się badania? Dla uwiarygodnienia zazębiania się języków, wywodzenia jednych z drugich, nakładania przybyszów do Europy znacznie późniejszych, konieczne jest wskazanie nie tylko daty badania haplogrupy, nie tylko badanie współczesnych języków, co wyjście z daty badania w jednym czasie, wszystkich starożytnych języków europejskich. Dla Europy, nie będzie to przełom ery, w którym notujemy mowę Rzymian i Greków. Nie będzie to rok 900-ny, gdy już jest notowane u rzymian brzmienie mowy Słowian. Zacząć. należy od ok 3000 p.n.e od Wedy/Wiedy/Widy, nieco pożniejsze Awesty, gdzie mamy ewidentnie słownictwo słowiańskie i staroeuropejskie. Formę języka zmieszanego z nich obu. Wenetskie – Ariowe. Czyli, presłowiańsko – staroeuropejskie. Nie będzie więc na wektorach bliskich zeru, innych języków jak powyższe dwa. Żadnego germańskiego tam nie znajdziemy, jak znajdziemy się na prawidlowo zbudowanym wykresie blisko osi. Germański będzie dopiero po 900 r,.n.e. Jeśli pokierujemy się słowami rzymskich cesarzy rzymskich, że „wszyscy Germanie, jak jest nam wiadomo, mówią po słowiańsku”. To jasna wskazówka dla datowania brzmienia języka słowiańskiego. Nie mówiąc o mapach Herodota, na których Germanów nie ma! W takim układzie, wiążąc poz. 1 + 2, uzyskamy w początkowym okresie Europy starożytnej, tylko cztery nacje; Scytów (protosłowian), Celtów (protoromanów), Hellenów (protogreków) i Nordów + środkowych Venetów (staroeuropejczyków). Wszystkie mapy zawierające jakieś udziwnione i często sprzeczne granice Magna Germanii, zawierają poza plemionami ewidentnie słowiańskimi, wielkie plemię Venetów nad Bałtykiem, o których z dawien dawna, praktycznie zawsze, sami Niemcy mówili, że mówią po słowiańsku. Uprawnia nas to do wysnucia tezy, że Słowianie są w swojej mowie ściśle powiązani ze staroeuropejczykami, których rasa zasiedlała ten rejon. Możliwe, że nasz język wywodzi się nawet bardziej od staroeuropejczyków o nierozpoznanym pochodzeniu (Neandertale?) niż z Azji. Jeszcze wcześniej, powinni byc tutaj jedynie; Vinczi oraz Raseni i Staroeuropejczycy.

Mapa jaką została przedstawiona, buduje sztuczny wizerunek Germanów jako jakiejś obcej Słowianom nacji, gdy w takim ujęciu jak wyżej proponuję, byliby to bliżej centrum (northern Germany, poziome, brązowe kreski), punktu daty wyjściowej 10 000 p.n.e, starożytni proto – Słowianie i Staroeuropejczycy. Żadni Germanie! Herodot się nie mylił! Ich wtedy nie było. Były to natomiast lokalne plemiona słowiańskie – scytyjskie.

Mapka prezentowana, to badanie współczesnych języków. Bez odniesienia do historii języków i haplogrup. Język polski współczesny, to język w połowie podobny do mowy ludu Chrobrego. To inne słowa, układy zdań, akcent, zanik wielu głosek. Za Chrobrego, Słowianie mieli niemalże jeden, jednolity język. Nie było mowy ruskiej i polskiej! Była mowa słowiańska a raczej venetska. Dowodem całkowitej niepoprawności założeń powyższych wykresów, jest odnotowanie języka szwajcarskiego. Takiego języka nie ma do tej pory! Jest natomiast; niemiecki, francuski, włoski, retoromański a właściwie rateński. Ten ostatni, to język słowiański, w jakiego podobnym brzmieniu, jak mówili Rzymianie, gadali Raseni (Etruskowie). Zanim Celtowie podbili Rzym. Nie mógł więc być to; celtycki, niemiecki, frankoński, germański. To po prostu był język słowiański.
Podobnie, w centrum wykresu wskakuje język huński. Nie huński, tylko Madziarski, czyli Słowian znad Donu. Tu się ten język zazębia z pokrewnym słowiańskim. Hunowie, to Ugrofinowie, zupełnie co innego, kolejna fala migracji.

Zaprezentowane mapki, to próba ratowania – w obliczu faktów naukowych, pozycji niemieckiej w Europie, poza pozycją rosyjską.