Oczywiście że dalej watykańską.

Warto by na ten temat napisać większy analityczny artykuł, to wszystko prawda.Było to kolejne stracie Rzeczpospolitej z praktycznie „kwiatem rycerstwa europejskiego” i z europejską myślą wojenną. Wielokrotnie w przeszłości zbierano siły i próbowano zniszczyć Sarmację-Polskę, ale nie udawało się to aż do końca XVIII wieku.

Panie Czesławie, czy tylko wojska rosyjskie ?
Zapomina Pan, że pod Kłuszynem było 8 tysięcy wojsk obcych, głównie Szwedów, Niemców i Szkotów pod wodzą Pontussona De La Gardie, być może nawet więcej gdyż znany z prawdomówności i skromności w opisie własnych sukcesów Żółkiewski napisał, że Pontussonowi wypłacono żołd na 10 tysięcy wojska, wozy z tym żołdem zdobyli Polacy. Z tymi sołdatami także spotkał się Żółkiewski w walce otwartym polu, a trzeba pamiętać, że w sumie było wtedy w carstwie moskiewskim 15 tysięcy wojsk z Zachodu. Jeśli tak, to skąd w Moskwie były na to pieniądze i czy napewno pomagali oni Moskwie, czy może tylko „pomagali” , czyli naprawdę zniewalali ludność carstwa moskiewskiego w celu kontynuacji wyzysku kolonialnego, a Szujski był ich posłuszną marionetką, działającą pod szyldem „cara”.
W tej sytuacji Żółkiewski był tylko wyzwolicielem Moskwy spod kolonialnego ucisku i satrapii samozwańca Szujskiego, następcy innych samozwańców, m.in. Borysa Godunowa i Iwana IV, który prawdopodobnie też był marionetką władz kolonialnych, osadzoną na carskim tronie w miejsce zamordowanego prawowitego Iwana, nawiasem mówiąc wszyscy oni byli analfabetami, podczas gdy prosty polski żołnierz nie tylko umiał czytać i pisać, ale często znał łacinę.
Niemal pewną perspektywę wejścia Moskwy w roli 3-go członu unii polsko-litewskiej popsuł Zygmunt III, chwiejny i poddany wpływom habsburskiej małżonki, a wiadomo, że Habsburgowie bali się sojuszu polsko-moskiewskiego, nie mówiąc już o trwałym związku tych krajów słowiańskich.

29 października 1611 r. w Warszawie miał miejsce tzw. Hołd Ruski (inaczej: Hołd Szujskich). Zdetronizowany car Wasyl IV Szujski w sali senatu Zamku Królewskiego oddał się do dyspozycji polskiego króla Zygmunta III Wazy.

Równo 404 lata temu hetman Stanisław Żółkiewski odbył triumfalny wjazd do Warszawy po zwycięstwie pod Kłuszynem, gdzie polska armia rozgromiła kilkukrotnie liczniejsze wojska rosyjskiego cara.

W orszaku prowadzonym na Zamek Królewski byli wzięci do niewoli car Wasyl IV Szujski oraz jego bracia Dymitr i Iwan. Dymitr był dowódcą wojsk carskich pod Kłuszynem.

Podczas zaborów, jak również w PRL-u pamięć o tym wydarzeniu była konsekwentnie rugowana. Wielkie zwycięstwo polskiego oręża i jego skutki pomijano w podręcznikach historycznych, encyklopediach i opracowaniach.

Jan Matejko w 1892 roku roku namalował obraz pt. „Carowie Szujscy na Sejmie Warszawskim”, który upamiętniał wydarzenie z 1611 roku.
http://telewizjarepublika.pl/404-lata-temu-rosyjski-car-ugial-kolana-przed-polskim-krolem-rocznica-holdu-ruskiego,25442.html

Polacy uważali, że bezbronnego się nie morduje a rodzina carska, nawet pokonana, należy do przedstawicieli narodu i jest namaszczona przez Boga, więc włos z głowy jej spaść nie może. Bo byłaby to obrazą dla Boga i wyznawanej wiary chrześcijańskiej.
Proszę napisać Pani Barbaro, jak Moskowianie potraktowali polską załogę, której nie pokonali w walce lecz po obleganiu się sama poddała, mając gwarancje dobrego traktowania. Wyrżnęli ich i to okrutnie. Teraz, świętując wyzwolenie Kremla, świętują, pozbycie się swoich braci lechickich którzy są założycielami Moskwy (jak pisze o tym ruski Nestor) oraz potworną zdradę (złamanie umowy) i mord jakiego dokonali. Ma to bardzo silny, symboliczny, duchowy wydżwięk. Na odbudowanym łuku tryumfalnym w Warszawie, powinien zostać wyryty napis po rosyjsku, przypominający te historie. Bo Rosjanie żyją w zakłamaniu ideologicznym, posługującym się fałszowaną historią, dla celów Putina i jego kliki. Jak kiedyś, gdy historie zakłamywał stalinizm. My Polacy, powinniśmy znać nawet przykra prawdę o nas. Ale zawsze Prawdę. Bo nie jesteśmy zakłamanymi, zdradzieckimi Mongołami jacy podbili kiedyś Rosję – bez obrazy dla obecnych Mongołów i ludzi chorych umysłowo.
Tak więc podtrzymuję swoją propozycję! To byłoby dobre narzędzie edukacji, w tym cudzoziemców, o prawdziwej Rosji. Jakaś płaskorzeżba z wyrzynanymi, bezbronnymi Polakami by wystarczyła. Podobnie druga, z podbijana przez Moskwę wolną Republika Nowogrodzką, mordowanymi tam Rusinami i odmowa Polski udzielenia jej pomocy.

Pani Barbaro

wydaje się że nie warto świętować rocznicy Wypędzenia Polskiego Garnizonu z Kremla oraz Wojsk Polskich z Moskwy, a jednak ma to na tyle głęboki sens, że Rosjanie uczynili sobie z tejże rocznicy święto narodowe Nowej Rosji. Dlaczego i my nie mamy sobie poświętować? Zwłaszcza, że to jest rocznica 40 i 4 owego pamiętnego Hołdu Ruskiego.

Cieszy mnie bardzo ten szczegół relacji, który powiada że Polacy nie traktowali rodziny królewskiej źle – natomiast ciekawi co wiadomo na temat owego nagłego potrójnego zgonu.

Myślę że informacja o tym wydarzeniu powinna się znaleźć na Pańskim blogu. „Dziady” 7 Listopada w Gieczu: http://www.lednicamuzeum.pl/wiadomosc,zapraszamy-do-giecza-juz-7-listopada.html

Na Placu Czerwonym znów zebrał się tłum. Przyjechał Hermogenes i wystąpił na Łubnom miestie. Po długich sporach postanowiono udać się do cara Wasyla, aby wymusić na nim zrzeczenie się tronu. Ruszyli bojarzy wraz z tłumem przez Bramę Sierpuchowską i udali się do pałacu cara. Wzywano, by nie oddawać czci bezprawnie wybranemu monarsze [Wasylowi Szujskiemu]. Powinien on ustąpić, gdyż, jak rozprawiano, przez niego leje się krew, przez niego miasta Ukrainy popierają uzurpatora Dymitra. Doszło do ostrej wymiany zdań. Niezwykle silny i olbrzymiej postury Zachar Lapunow groził Wasylowi, że jeśli dobrowolnie nie ustąpi, to rozerwie go na kawałki. Szujski uniósł się gniewem i rzucił się z nożem na Lapunowa, w końcu uległ i spełnił warunki zamachowców. Wasylowi zabroniono mieszkać w pałacu carskim i zakwaterowano go w jego dawnym mieszkaniu bojarskim. Zdetronizowanemu carowi oddano we władanie Niżni Nowogród. Niedługo cieszył się wolnością. Trzy dni później ambitny i marzący o carskiej koronie Prokop Lapunow zmusił Wasyla do przyjęcia postrzyżyn zakonnych i zamieszkania w Klasztorze Czudowskim. Taki sam los spotkał żonę Wasyla. Dwóch jego braci wtrącono do więzienia.

Władzę zwierzchnią nad państwem uchwyciła grupa przedstawicieli rodów książęcych z Fiodorem Mścisławskim na czele. Ale i to rozwiązanie okazało się krótkotrwałe. Z grupy oligarchicznej wyłonił się „rząd siedmiu bojarów” (siemibojarszczina), który miał sprawować władzę do chwili „kiedy Bóg da Rusi nowego cara”. „Łotr tuszyński” był wykluczony z kandydatów do korony. Do Zygmunta III udało się moskiewskie poselstwo (460 osób) z prośbą o obsadzenie wakującego tronu przez królewicza Władysława, co miało uspokoić nastroje w stolicy. Rząd bojarski zgodził się uznać za cara królewicza Władysława, pod jednym wszakże warunkiem, że przejdzie na prawosławie. Hermogenes początkowo opierał się oddaniu berła innowiercy, ale i on w końcu ustąpił. Również Wasyl Szujski złożył przysięgę Władysławowi. Wkrótce hetman Żółkiewski stanął pod Moskwą.

Lud stolicy niechętnym okiem spoglądał na zabiegi bojarów. Podniosły się nawet głosy za przywróceniem na tron Wasyla Szujskiego. Bojarzy, przypisując niepokoje intrygom Wasyla i jego braci, nosili się z zamiarem zamordowania ich, lecz ujął się za nimi Żółkiewski. Hetman oświadczył, że król Zygmunt polecił mu osłaniać byłego cara przed gniewem bojarów. Ci ostatni wydali Wasyla wraz z jego rodziną pod jurysdykcję polskich władz wojskowych. Był to jedyny w historii Rosji przypadek, iż obalony car nie został zamordowany. Od niechybnej śmierci uratowali go Polacy. Żółkiewski umieścił Szujskiego w klasztorze Josifa Wołokołamskiego, gdzie strzegła go straż kozacka. Po krótkim tam pobycie odesłano byłego cara do Osipowa. Braci Wasyla umieścił hetman w swoim namiocie, następnie zaś odesłał do Białej. Tymczasem w Moskwie rozeszła się pogłoska, że Polacy zabili byłego cara. Niektórzy duchowni protestowali przeciwko zmuszeniu postrzyżonego na mnicha Wasyla do noszenia świeckich szat. Żółkiewski zaś już wówczas planował przeniesienie Szujskich do Polski, „aby tutaj, w państwie moskiewskim, smut oni nie robili” […]

W sierpniu 1611 roku hetman Żółkiewski podpisał układ z bojarami, w myśl którego ludność stolicy miała złożyć przysięgę wierności carowi Władysławowi. Duma bojarska wydała Polakom – jak podawał latopis – „bez wstydu i smutku” Wasyla Szujskiego. Ubrano go w drogie szaty i jako jeńca króla polskiego wieziono ulicami Moskwy. Wasyl jechał w oddzielnym powozie wraz z żoną, za nim drogę przemierzały powozy z jego braćmi: Dymitrem i najmłodszym z rodu, Iwanem. Na przedzie jechał Żółkiewski otoczony zbrojnymi. Ludność z ciekawością przyglądała się niezwykłemu widowisku.

Po dwóch miesiącach podróży – 29 października – carski orszak uroczyście wjechał do Warszawy. W szczelnie wypełnionej izbie senatorskiej zamku królewskiego czekał już król wraz z dostojnikami. Hetman mówił o haniebnych czynach cara, przypominając, iż „to ten jest, który nad panem swym Dymitrem [Samozwańcem I] koronowanym, przysięgę mu oddawszy, za pana przyjąwszy, zdradę uczynił”. Przemówili senatorowie, sławiąc hetmana jako bohatera. Ale oczy wszystkich utkwione były w drobną postać kremlowskiego jeńca. Dano mu polecenie, aby ukląkł przed Zygmuntem. „Car moskiewski – odpowiedział Wasyl – nie klęka przed królami. Wyrokiem Najwyższego zostałem jeńcem, a nie wzięty waszymi rękoma; wydali mnie moi poddani, zdrajcy”. Twarz Szujskiego pokryła się wypiekami upokorzenia i bezsilnej furii. Zygmunt III na znak łaski, podał jeńcom rękę do ucałowania. U stóp króla złożono carskie chorągwie. […]

Rodzinę Szujskich, teraz już zakładników króla, osadzono w zamienionym na więzienie zamku gostyńskim, niedaleko Warszawy. W niewoli polskiej nie przebywali długo. Ich pobyt w Polsce zapewne nie był dla nich uciążliwy, gdyż jedyny, który przeżył niewolę, Iwan Szujski, nie chciał wracać do Moskwy. Podobnie jak jego bracia, chętnie przyjmował podarunki od polskiej pary królewskiej. Car Wasyl zmarł w czwartek 12 (22) września 1612 roku w dolnym zamku, w obecności żony, braci, sług moskiewskich i dworzanina króla. Pozostało po nim niewiele – kilka osobistych przedmiotów i ikona oprawiona w srebrną ramę. W dniu 17 (27) tego samego miesiąca zmarł Dymitr Szujski, a 15 listopada 1612 roku żona Wasyla. Nagły i niespodziewany zgon rodziny carskiej dał okazję domysłom i plotkom. Mówiono, że ich otruto.

Król polecił przewieźć zwłoki do Warszawy, gdzie pochowano je w ceglanej rotundzie (usypalnica), wewnątrz której znajdowała się Kaplica Moskiewska z fundacji Zygmunta III.

Pewnie nie byłoby z tym problemu pod warunkiem że łuk byłby „tęczowy”. Sowieci ostatnio przywiązują dużą wagę do pomników więc może lepiej by było gdyby postawiono przed ichambasadą taki pomnik jak car w pozycji wiernopoddańczej cmoka w rączkę majestat Rzeczypospolitej 🙂