To trochę złudny punkt widzenia.
Dla tej część z Nas, która miała to nieszczęście zaczynać w szkole każdy poniedziałek miesiąca od wprowadzenia Białoczerwonej i odśpiewania „put wsjegda budied sonce” twierdzenie „rosyjski jest jak ukraiński, a ukraiński jak polski, a polski jak czeski, a czeski jak serbski – wszystko można zrozumieć” jest jak najbardziej realne. Dla całej reszty, która nie miała takiego Nieszczęścia, przejście pomiędzy tymi językami niestety nie jest już takie oczywiste. Być może poza chorwackim ( po zakminieniu pewnych zabawnych różnic) cała reszta jest trudnością (przynajmniej w turystycznym wymiarze). Dotyczy to również jęz. czeskiego i słowackiego, gdyż o ile w regionie przygranicznym możemy odnosić złudne wrażenie ,że w zasadzie wszystko rozumiemy , to im „głębiej w las tym gorzej”. Tymczasem znając rosyjski – choćby pobieżnie – będziemy w stanie „załapać” wiele z innych jęz. słowiańskich. W wymiarze praktycznym to pewna niedogodność, ale dla mnie to dowód ,że my Polacy zostaliśmy ulepieni z innej gliny 😉 niż cała reszta słowiańskiej społeczności.

Przecież rosyjski jest jak ukraiński, a ukraiński jak polski, a polski jak czeski, a czeski jak serbski – wszystko można zrozumieć.