Zacytuję mimo wszystko łżawą Eupedię na temat haplogrupy G2:

G2a-L141.1, indoeuropejskie oddział G2a

W przeciwieństwie do innych gałęzi G2a, które są bardziej powszechne w obszarach górskich, G2a3b (L141.1), a szczególnie G2a3b1 (P303) subclade, znajduje się równomiernie w całej Europie, także w Skandynawii i Rosji. Co ważniejsze, G2a3b i jego subclades występują także we wschodniej Anatolii, na Kaukazie, w Azji Środkowej oraz w Indiach, szczególnie wśród wyższych kast, które reprezentują potomków R1a z epoki brązu, swych indoeuropejskich najeźdźców. Łączna obecność G2a3b1 w Europie i Indiach jest bardzo mocnym argumentem na korzyść jej pochodzenia indoeuropejskiego. Wiek koagulacja G2a3b1 pasuje również czas indoeuropejskiej ekspansji w epoce brązu.

Za ojczyznę R1b1a (P297) uznaje się wschodnią Anatolię i / lub na Kaukaz Północny. Sam Kaukaz jest hotspot haplogrupy G. Dlatego jest całkowicie zrozumiałe, że mniejszość mężczyzn należących do haplogrupy Kaukazu G (a być może także J2b) zintegrowała się ze społeczność R1b, które przekroczyły Kaukaz i osiedlili się na północnych i wschodnich wybrzeży Morze Czarne w okresie między 7000 a 4500 pne.

Wiekszość ​​G2a3 (L30) pochodzi z Anatolii do Europy Wschodniej i Środkowej w okresie neolitu (faktu udowodnionego w starożytnej badania DNA) kiedy dominuje tu R1a. W Europie Południowo-Wschodniej, dzieli się na dwie gałęzie: G2a3a, które poszły nad Dunaj do Europy Środkowej (LBK) i G2a3b, które wyemigrowały na wschód do Stepu Pontyjskiego i przyniósły rolnictwo w regionie. G2a3b byłby mieszany z rdzennych R1a ludzi, a następnie z nowo przybyłych R1b podczas Chalcolithic i epoki brązu. Do czasu, Proto-Indo-Europejczyków rozpoczął swój masowy rozwój, G2a3b mężczyzn (którzy podobno należały w przeważającej mierze do G2a3b1 i jego subclades) by dołączył R1b-M269 / L23 w inwazji na starej Europy z 4200 roku pne (=> patrz historii R1b ). G2a3a byłby wśród podbitych społeczeństw Starego Europie, szukając schronienia na terenach górskich.

Roman redystrybucja

Przez epoki żelaza, ludność G2a w większości krajów Europy została zdziesiątkowana przez indoeuropejskie najazdy, a następnie Celtickie wojny. G2a szukali schronienia przed najeźdźcami w górach, a jak dziś, osiągnęła maksymalne częstotliwości we Włoszech (Apeniny, Sardynia), w Alpach.

Starożytni Rzymianie Latynowie i schodzą z plemion, którzy najechali Italic na Półwysep Apeniński od 1200 roku pne. Wydaje się, że należał do haplogrupy R1b ​​przede wszystkim-U152 (=> patrz Genetyka Włochów), ale mogły przenieść znaczną mniejszość G2a3b (L141.1) rodach, zwłaszcza U1 i L497 subclades. Łacińska ojczyzna w środkowych Włoszech jest jednym z punktów dostępowych do haplogrupy G2a w dzisiejszej Europie. Wysoki poziom w G2a w Lacjum może być spowodowane podwójną obecnością indoeuropejskich G2a3b we wcześniejszych neolitycznych rodach, które pochodzą od Apeninów do życia w Rzymie, po wchłonięciu przez cywilizację rzymską.

Jeśli starożytni Rzymianie i inne narody z Romanised włoskim półwyspie żadnego wpływu genetycznego na inne części Cesarstwa Rzymskiego (jak powinny mieć), to z pewnością przyczynił się do umiarkowanego wzrostu rodach G2a (oprócz R1b-U152 i J2) w granicach imperium. W istocie, częstotliwość haplogroup G maleje ze wzrostem odległości od granic imperium. Haplogrupy G jest niezwykle rzadkie w krajach skandynawskich i bałtyckich dziś, pomimo faktu, że rolnictwo osiągnęło te regiony, w tym samym czasie, w Wielkiej Brytanii lub Irlandii. Innym powodem może być to, że zalesione niziny w północnej części Niemiec, w Polsce i nad Bałtykiem były zbyt ubogie w metale i nie przyciągały więcej pracowników Bronze-Age z Kaukazu. Europa na północny wschód ma również stosunkowo niski procent haplogrupy R1b, co dodatkowo wzmacnia hipotezę, że te dwie haplogrupy rozprzestrzeniały się razem w epoce brązu.

Scytów G1

Haplogrupa G1 jest w Południowej i Azji Środkowej oddziałem haplogrupy G. Podczas ludzie G2a migrowali na zachód do Anatolii i Europy w neolicie, ich kuzyni G1 migrowali na wschód do Persji i Indii. Tylko bardzo rzadkie przypadki G1 znaleziono w Europie, w tym w Wielkiej Brytanii, Niemczech, jak również większość w południowej, środkowej i wschodniej Europie. Jak te rody G1 tam się dostały?

Azja Środkowa stała się strefą łączenia na swym południowym krańcu rodów G1 i rodów J2 z północnymi rodami R1a podczas epoki brązu i epoki żelaza. Powstały nowe hybrydowe wspólnoty, jak u Scytów, którzy kiedyś kontrolowali całe euro-azjatyckie imperium, począwszy od północnego Pakistanu do Xinjiangu i Ukrainy. Rzymianie zatrudniali Scytów lub sarmackich jeźdźców w swoich legionach. Według C. Scott Littletona w książce „Od Scythii do Camelotu”, kilku Rycerzy Okrągłego Stołu było z pochodzenia Scytami, a legenda samego Świętego Graala pochodzi ze starożytnej Scythia. Hipoteza ta została również podjęta w filmie Król Arthur w 2004 roku, który zaczyna się z przybyciem Scytho-rzymskiej kawalerii do Wielkiej Brytanii. Jednak Scytowie byli stepowymi ludźmi i najczęściej należą do haplogrupy R1a. Jeśli któryś z nich należał do G, to prawdopodobnie były G1, nie G2a. To wyjaśniałoby rozproszone przypadki G1 w Europie północno-zachodniej.

Właśnie przeszukałem internet i widzę, że jest. Ani R1a ani R1b ani I1 ani I2. G2 – przyszedł z Kaukazu z R1a, jako współplemieniec Scytów, dla których Kaukaz w tamtych czasach nie był granicą tylko pasmem gór wewnętrznych w Królestwie SIS – Kaganacie Wielkiej Scytii.