Bardzo ciekawe spostrzeżenie o Syrence. Zapamiętam, bo to jedyna uzbrojona syrena jaką znam, a tarcza jest rzeczywiście dziwna – Koło = Słońce. Sama nazwa Syren – Syr Ryn (Sirin). Kiedy pytałem Ukrainki z którą pracowałem w Fundacji Turleja (było tam ich dużo do prostych prac, budowlanych, porządkowania zbiorów itp), co znaczy właściwie pojęcie Syra Ziemlja, wzruszała ramionami i mówiła syra – to syra, matka, Matka Ziemia, Święta Matuszka. Syr czyli Ser i Syr-watka, Syr-wątka, Syrwodka – to pokarmy dawane w ofierze, składane jako żertwa. Syrryn to zatem Strażniczka Wód Ziemi, ale raczej rzek a nie oceanów – jak ją przedstawiają Grecy czy tzw Zachód. Tamte z mórz i oceanów to Czeltice, albo inaczej Czetlice – czatujące, śpiewajace, wabiące w głębiny.

Zatem miecz i Koło – wojna i pokój, wojownicy i rolnicy, słońce i ocean – okołonas, okeanos. Może też być że Soł-Ryn, skąd byłyby na Rusi Siriny ptasie, latające, z głową kobiecą. Bardzo ciekawe spostrzeżenie. Dziękuję.

Mi się wspomina opowieść mojej babci z rodu siewierskich, nijako że to sam bóg oyciec dał człowieku z ulepionego niby z popiołu i z gliny samo koło garncarskie jako symbol ,że sam jest sobie wolny i czynić ma według swego upodobania – stad chyba najpierw było koło gancarskie a potem jak natura matka (O) pozwoliła to prasłowianie wykorzystali to do trans portu po lądzie – czyli przewożenia do hrodów swych do dobrodziejstw – koło dobrodzeija, koło Macieja, koło kowala – z portów, gdzie transport odbywał się drogą wodną, nalezy pamietac ze o wych latach Białe Lędźwia były pokryte szerszymi rzekami i tysiącami pomniejszych rzek którymi łatwo mozna było podrózować – tym samym nie tracić cennej energii, po zatym symbol syrenki warszawskiej też daje do myslenia skoro trzyma tarcze w kształcie koła oraz miecz w ręku

Wszyscy panowali jako władcy Górnego i Dolnego Egiptu.

Jednym z wczesnych władców sumeryjskiego miasta-państwa Umma, panujący ok. 2350 r p.n.e., jedyny przedstawiciel III dynastii z Uruk, był 'Lugalzagesi’. Jego miano również skłania do poszukiwania słowiańskich wątków. Może więc był to 'Lahal – zahęci’? 🙂 Skoro starał się zachęcać swój lud do zjednoczenia wszystkich miast państw.

W Babilońskiej liście królów, pierwszym władcą Sumeru był 'Ili-ma-AN’ gdzie rdzeń 'an’ jest wyrażnie „słowiański”, skąd współczesny ros.’an/ana’ czy nasz 'on’. poprzedzające go 'ili’, (gdzie, czyli?) 'ma’ (ma, posiada), podobnie. Od niego pochodzi zapewne 'człowiek/mężczyzna, umysł’ czyli 'man’, 'On-ma/posiada’, a z niego 'mans/mąż’, stanowiący kombinację 'ma-(o/a)n-ż(enu)’. Dynastia z kraju nadmorskiego nazywana była przypuszczalnie 'bala šeš.ḫa’, gdzie 'szu’ zastępuje już 'ha’, czyli oddech, życie, wiatr. 'bala’ (dom, ród’?), 'śeś’ (wieś, więż, skupisko, kraj,?), 'ha’ od wcześniejszego 'szhi, szhu, szha’. Tak więc dla mnie 'Sumer’ to prawdopodobnie 'Szum-mar/mer’ czyli 'wietrzna’ (’szum) kraina nad brzegiem 'morza’ (mar, mer). Wszystko, są to ślady posłowiańskich wpływów językowych które nie mogły nastąpić bez fizycznego uczestnictwa w budowie Sumeru. Niegdyś, zatoka morska sięgała aż murów miasta 'Ur’. (mor, mór? ; 'mo-ur’ > ma – ziemię? ściany z ziemi?). Niewątpliwie, długo panował tutaj świetny klimat powodowany chłodnym wiatrem od morza, oraz rozległych bagien. Słowianie lubili i potrafili zagospodarowywać bagienne krainy (Mazonia). „Sumerowie pojawili się w Dolnej Mezopotamii w drugiej połowie IV tysiąclecia p.n.e. Według odkrytych źródeł pisanych nazywali siebie „czarnogłowymi przybyłymi ze wschodu””. Jednak to, że nazywali się 'czarnogłowi” nie musi oznaczać iż nazwa Sumer pochodzi od ich głów, od tego jak sami siebie nazywali. To tylko teoria. Sum. 'SAGIGA’ ; 'saĝ-ĝi6-ga’, czyli 'czarnogłowi’ zupełnie nie przypomina 'Szumer’, zaś bardzo ; 'sah-hib-glaw’ ; (wyraz 'Sahib’, przyjęty do indyjskiego i arabskiego a oznaczający; pan/władca, (/ˈsɑːhɪb/, traditionally /ˈsɑː.iːb/ or /ˈsɑːb/;), co znaczyć mogło 'są/jest- hilb-głowa’. I wcale nie musiało chodzić o włosy, tylko o poczernione przez oksydowanie grawerunku, miedziane kołpaki, hełm wojowników na głowach. „Pomocna dla badaczy nad językiem sumeryjskim jest onomastyka. Ustalono, że nazwy miast, zasiedlonych przez Sumerów, nie należą do języka sumeryjskiego. Wypływa stąd wniosek, że ludność, która napłynęła w połowie IV tysiąclecia p.n.e. zastała w Dolnej Mezopotamii już wysoko rozwiniętą kulturę, którą przybysze wchłonęli i wzbogacili o własne dokonania”. „Sumerowie używali do budowania świątyń cegieł, które wytwarzali techniką nieznaną dotychczas w Mezopotamii, więc musieli przybyć co najmniej zza morza. Po badaniach nad strojami stwierdził, że miały one liściaste wzory. (dop.;jak nasze na Kaszubach). Na tej podstawie wysnuł wniosek, że Sumerowie nosili na co dzień spódniczki z liści…Golili głowy (rozpowszechnione także w Indiach i u Sarmatów, Lechitow), zaprzęgi zwierząt pociągowych – sznur przeciągnięty przez kółko w chrapach jak u Słowian)”. Sumeryjskie figurki 'orante’ z ogoloną głową, (porównajcie sobie kształt głowy 'pani z Vincza’ z twarzą z 'Orante Sumeru’!) wskazują, że Sumerowie nie mogli posiadać i czcić w swej nazwie czarnych włosów bo je golili, a twarz figury jest niezwykle podobna do lica figurek z Vinczi. Jest to twarz ludzka, bardziej kobieca, przechodząca w ptaka. Jej strój z rzekomych liści, może być pozostałością po symbolice piór, wcale nie roślin.

Jest oczywiste, że Prasłowianie przybyli do Europy z południa przez Bosfor (wtedy połączony stałym lądem, boi Morze Czarne przeszło wielki kataklizm rozrywający tą cieśninę. Było kiedyś znacznie większe i jeszcze w czasach A. Macedońskiego połączone z M. Azowskim. Stąd haplogrupowe półkole R1a1a omijające je daleko od północy, bo Arjo – Scytowie podbijając Indie i Chiny/Tubet, nie wędrowali po bagnach), omijając lodowiec na północy i wielkie bagna tundrowe tuż pod nim. Stąd całkiem normalne, że mamy najstarszą kulturę Słowiańską Wincza (odległe lub bliższe synonimy; więż, związanie, pismo, wici, przekaz, wieś, widzenie), właśnie na południowych Bałkanach, w Serbi i Bośni, Kosowie. (czy tutaj nie mamy jakichś starych haplogrum R1a?) Nawet piramida Bośniacka leży w tym obszarze i sama nazwa Visoko fantastycznie z nią koresponduje, czego nie trzeba nawet rozbijać na morfemy i wyjaśniać, bo dla Słowian jest oczywiste, że chodzi o 'wysokość’. Tak, jak nazwa miejscowości od której pochodzi kultura Vinczi od miejscowości Wincza, gdzie spójrzmy na sam rdzeń 'Win’ bo przyrostki 'cza’ mogą mieć rożne znaczenie lecz raczej określają miejsce. Może ten rdzeń być śladem 'uprawy wina’ ale też jakiejś zagłady, ukaranej 'winy’, lub 'wi-in’ czyli 'innej kultury, dawnej, innego – przedchrześcijańskiego 'widzenia’ świata. Nazwy miejscowe w posiadaniu tych samych ludów, władających podobnym językiem co twórcy osady, często kryją zupełnie inne znaczenie ni z nam się dzisiaj wydaje.

Dokumentacja tamtego projektu była nieco świeższej daty, niż linkowany artykuł. Ostatnia informacja dot. właśnie „remontu” kaplicy i wyprowadzki obrazu.

W pełni się z pana głosem zgadzam i jestem pewien, że ocalimy słowiańską wiarę, tradycję i kulturę. Wiara przyrody nigdy nie będzie religią, nie potrzebuje klechów jako pośredników którzy stają między bogami a ludźmi, po to żeby pobrać opłatę obola za każdy kontakt z siłą wyższą. Wiara Przyrody nie jest sprzeczna z nauka, lecz ją uzupełnia tam gdzie nauka nie może czegoś dotknąć albo potwierdzić. Kultura Słowiańska jest tak samo stara jak wszystkie inne kultury a od wielu starsza, po drodze w dziejach zmieniała po prostu nazwy i formy. Ma co najmniej tyle lat ile cywilizacja Człowieka na Ziemi. Język ewoluował, ewoluowały przedmioty materialne ale od 10.000 lat nasi dziadowie, których krew nosimy dzisiaj w swoich genach tworzyli w Europie Wspólnotę Prasłowiańską = Scytyjską (haplogrupa Y-DNA R1a), a potem Słowiańską razem ze Staroeuropejczykami (haplogrupa Y-DNA I1, I2) mówiącą już językiem niemalże takim jakim my mówimy – słowiańskim. Naszą kulturę współtworzyli też z nami Celtowie (haplogr. R1b). 95% wszystkich współczesnych Polaków jest nosicielami tych genów: R1a, I1, I2 lub R1b, więc byli oni naszymi pra-dziadami a my jesteśmy ich pra-wnukami w prostej linii, pokolenie za pokoleniem, czy się to komu podoba czy nie.

O Kamieniu i co się z nim stało jest tekst w dziale Świątynie Wiary Przyrodzonej na Czarnym Pasku – Joście pod Głupianką – o ile dobrze pamiętam tytuł. Tak tu jest link: https://bialczynski.wordpress.com/slowianie-w-dziejach-mitologia-slowian-i-wiara-przyrody/swiatynie-wiary-przyrodzoney-slowian/joscie/

Obrzęd „Joście”, dobrze był opisany na stronie projektu boże stópki , niestety strona obecnie gdzieś wsiąkła , pozostało jedynie to https://pl-pl.facebook.com/bozestopki.
Ludzie tam raz w roku, chyba w święta Wielkanocne , urządzali procesję do menhira, który z przykazania władz kościelnych został rozbity na części. Większy fragment został wmurowany w kapliczkę ,którą postawiono w tym miejscu. Z tego co pamiętam lokalna społeczność chyba zarządała zwrotu tego co zostało z kamienia, a kapliczka jest w przedłużającym się „remoncie”. Święty obrazek został z niej wyprowadzony, a ludzie dalej chyba się tam udają z procesją Joście nazwaną.