Jestem laikiem jeśli chodzi o językoznawstwo i tak sobie czytając Wasze wpisy Panowie min. o Achmenidach jakoś ciężko się to wymawia i od razu przychodzi myśl, że to płynniej wychodzi jako Lachmenidzi, czyli mieniący się, zowiący się Lachami, pochądzący od Lachów…i bach masz to we wpisie Rafała Orlickiego. Ci Achmenidzi to brzmi jak u sepleniącego, słychać brakującej literki, to tak jakby instynktownie gdzieś zapala się jakaś lampka, otwiera szufladka, widać inni mają podobnie. Może te „seplenienie” było celowe, podobnie z tymi Achajami, o wiele łatwiej i płynniej wymawia się Lachajowie niż Achajowie.
Wpis spóźniony o parę lat 😁 ale co tam.

Aszkenaz to żydowska nazwa dla Scytów, potem przeniesione też na niewolników żydowskich których Scyci sprowadzili nad Morze Czarne z Judei, po jej okupacji. Temat był poruszany pośrednio, nie miał osobnego artykułu, przewijał się w wielu dyskusjach pod artykułami o Słowianach, więc nie powiem gdzie to było. Zawsze warto rzecz przypomnieć, wiec podziękowania za odświeżenie tematu.

Ciągłośc zasiedlenia Krakowa ma miejsce od czasu kiedy zeszedł lodowiec.Artykuł ostatni o tym był w lutym 2015: https://bialczynski.wordpress.com/2015/02/01/o-trwalosci-niektorych-tradycji-w-krakowie-siegajacej-5000-lat-wstep-do-studium-ciaglosci-kulturowej-slowian-malopolskich/

Aszkenaz to więc Scytowie, a Scytowie są założycielami Persji Achemenidzkiej. Scytowie=Słowianie (haplogrupa R1a). Lachina = Regina czyli Scytowie Królewscy – Pendragoni.

Mam pytanie oderwane od wyżej wymienionego spostrzeżenia. Według znawców tematu jak stary może być Kraków.

w smutnych czasach przyszło nam żyć, że za brak politycznej poprawności wyrzuca się naukowców z pracy

Bardzo ciekawe i celne spostrzeżenia, których treść została zrealizowana w 80% w księdze Ruty i Księdze Tura. Wątek Smoka Draka przedstawia tutaj postać króla-maga, człowieka o nieludzkich właściwościach, który jest smoczym protektorem prawowitego władcy Góry Wawel (wieży Babel i czakramu Weli/Nawi). Postać ta jest także zrealizowana w micie o Skrycie i Człowieku-Byku – Mężoturze. Postać Nabuhodonozora czyli trzecia forma smoka zostanie opisana i omówiona w Księdze Tanów dokładnie – bo to ta sama postać w trzeciej formie Człowieka ze Skrzydłami Wężowymi (Anioła/Wodnika). Jest też czwarta forma – bo to wszystko Zodiak Podstawowy – krzyż równoramienny – .

Pozdrawiam – naprawdę bardzio, bardzo głęboka obserwacja także co do Po-Alani/Po-Halani (Pod-Hale) i koncówek ski, czy farr- war boski – hwarrena – chwała – fara.

Panie Piotrze osobiście rzuca mi się w oczy LAG – Człowiek, LAG – Ludzie (Lędzianie, Lechici), poza tym nawiązując do Pana sugestii zakupiłem i zajrzałem do książki Pana Sulimirskiego Sarmaci i jednym z plemion sarmackich które przebywało na terenie Polski byli Alanowie, co może też prowadzić do związku nazwy Polanie (Po-Alanie). Zwróciłem też uwagę na końcówkę szlacheckich nazwisk Polskich tzn. -ski którą proponuję umieścić w związku z królewskimi Kejanidami (Kej-Kawus) oraz Kijem i Kujawami (również tereny Polan), być może źle to oceniam ale końcówkę -ski tłumaczył bym pochodzeniem z rodu szlacheckiego Kija (Keja) czyli z-Kij lub z-Kej. Spekuluję ale również królewski blask farr lub chwarena tłumaczył bym wprost jako chwała, a współcześnie podobne znaczeniowo nazwisko nosi np. Ewa Farna, również Farą określa się kościół, a na marginesie podobny w wymowie jest tytuł Fara-on. Smoka wawelskiego natomiast tłumaczył bym jako z-Maga Babilońskiego (Smauga) jako że w źródłach klasycznych mianem Chaldejczyków określano magów, astrologów i wróżbitów, pochodzących z Mezopotamii. W książce Marii Składankowej „W kraju Bawri (Babilonie) składał ofiary Anahicie Ażi Dahaka”. Traetona pokonał Ażi Dahakę z trzema głowami o sześciu paszczach, z sześciorgiem oczu, Drudżę diabelską przemocną, czarownika wrogiego światu” Czarownika więc Maga (Smoka, z-maga, smauga). Jak czytam dalej „w przekazach późniejszych nie jest to już trójgłowy smok, lecz człowiek, król świata, któremu z ramion wyrosły czarne węże.” Kazał on składać sobie ofiary zupełnie jak w opowieści o smoku wawelskim. Dodam tylko że chaldejczycy to lud zachodniosemicki którego przedstawicielem w Babilonie był Nabuchodonozor II z czasów 604-562pne którego utożsamił bym ze smokiem z-Magiem, smaugiem Babilońskim czyli Ażi Dahaką. Pokonanie smoka wawelskiego można by tłumaczyć wiec jako pokonanie tego króla. Współcześnie uważam że spadkobiercami królów mezopotamii oraz sposobu władzy jaką sprawował Nabuhodonozor (Ażi Dahaka) są semici zrzeszeni w klubie Bankierów i w ten sam sposób pojmujący władzę jako piramidę w systemie Pan – niewolnik składający siebie w ofierze. Podobieństwo opisu Ażi Dahaka oraz wizerunku Baphometa wiele tłumaczy.

zauważyłem podobnie ale nawiązując do książki Pana Piotra Makucha Polanie to może być po- Alanie (plemię sarmackie) czyli po- Lechici.

Dobre objaśnienie słowa szlachta daje pan Piotr Makuch. Z tym że to jest „rodowód powrotny” z Indii i sanskrytu, tego określenia i znaczenia, do Sławji Europejskiej poprzez Persów i Sarmatów, który można datować spokojnie na lata 800 p.n.e. do 400 n.e.

Dlatego nazywam go wtórnym, że najpierw zaistniała odwrotna droga haplogrupy R1a i jej kultury i języka – do Indii i Persji między rokiem 2500 a 1700 p.n.e. Słowo kszatrija JEST JUŻ ZNIEKSZTAŁCONYM PRAINDOEUROPEJSKIM CZYLI PRASŁOWIAŃSKIM ALBO STAROSŁOWIAŃSKIM (SŁOWIANO-ISTYJSKO-SKOŁOCKIM) słowem „Koszatyrs” gdzie kosz = los, a tyrs to trójząb = berło. Tyrs jako symbol królewski oznaczał Władcę Losu-Koszu i Tyrsu (Kos-Troj, Kas-tria – to samo w słowie kas-ta = kosz-tra), czyli Dzierżca Losu ludu.

Panie Rafale
widzę, że pisze pan etymologię klasyczną na nowo, przy pomocy etymologii morfemicznej. Jeżeli już uprawia pan na serio etymologię wyprowadzaną z najkrótszych form językowych to powinien pan sięgnąć do FONEMÓW a nie do morfemów. Morfemy są wtórne, są zapisem, są już zniekształcone. Musiałby pan móc porównać wymowę hinduską z wymową polską żeby w ten sposób porównywać z dużą dozą poprawności. Wprowadza pan masę zamieszania tą morfemiczną próbą pod artykułem. Nazwy Słowianie, Sławia, Lechia, Śląsk doskonale tłumaczy klasyczna etymologia z innych rdzeni niż pan to proponuje i tworzone są tam wielkie logiczne ciągi słowotwórcze z rdzeni i końcówek, czyli sylab bez potrzeby rozdrabniania tego ma morfemy czy fonemy.
Tak się składa że jako kodysta bawiłem się dosyć długo morfemami i wiem, że przy ich pomocy można niemal dowolnie manipulować znaczeniem i to do tego stopnia że w zdaniu pozostaje tylko barwa i emocja a nie ma ani grama sensu – nazywaliśmy to poezją abstrakcyjną, czyli bezsensowną a jednak znaczącą.

Z tego powodu śmiem sądzić że równie dobrze wywiedzie pan słowiańskie znaczenia ze słów chińskich i arabskich i aborygeńskich. I słusznie no bo kiedyś język był jeden – wspólnoty pierwotnej – Tak jak powiedział Szukalski – Macimowa – czyli język wysp Wielkanocnych i MU (Le-Murii).

Różnica między językami indoeuropejskimi a innymi polega właśnie na tym, że innych sylab – innych rdzeni użyto na wyrażenie tych samych pojęć. Na przykład słowiańskie sto (satem) czy germańskie cent (kentum) nijak się ma do wietnamskiego bo w wietnamskim użyto innego rdzenia do określenia setki – một trăm, w suahili – mia.