Fort 38 Skała powstał w 1878 r. jako fort półstały a następnie w latach 1884 – 1886 został przebudowany na pierwszy w Twierdzy Kraków fort pancerny.

Fort 38 Skała leży na grzbiecie łagodnie opadającym w kierunku zachodnim z Sowińca (358 m n.p.m.), najwyższego wzgórza w okolicach Krakowa; za Fortem grzbiet ten kończy się kilkunastometrowym obrywem skalnym, ukrytym obecnie w bukowym zagajniku.

Jego projektantem był Szwajcar w służbie austriackiej, gen. Daniel Salis – Soglio (podobny, niemal bliżniaczy Fort Airolo znajduje się w Szwajcarii, a nieco większy – Fort Brioni Minor – w Chorwacji).

Ten pierwszy, protopancerny czy też wczesnopancerny Fort stanowił zachodnie czoło Twierdzy Kraków; był głównym obiektem dla całego III sektora obronnego, usytuowanego w Lasku Wolskim, broniącego rubieży między dolinami Rudawy i Wisły; od strony północnej ubezpieczał go międzypolowy Fort piechoty 39 Olszanica, od południa Fort Bielany, a wspierała ogniem artylerii cała grupa baterii zlokalizowanych w Lasku Wolskim i na jego obrzeżach.

Podejście do Fortu Skała prowadzi lekko pod górę, by przez tzw. przedstok wału osłaniającego szyję Fortu wejść na dziedziniec, dawniejszy plac broni; zanim wejdziemy na most przerzucony nad fosą, dawniej pewnie podnoszony, przechodzimy przez bramę w ogrodzeniu wykonanym z grubych, stalowych prętów, które dodatkowo utrudniało ewentualnym napastnikom dostęp od zapola do Fortu, do fosy (takie ogrodzenie zachowało się tylko w Skale i w Winnicy).

Koszary szyjowe na swym stropie mieszczą dziedziniec; do dziedzińca przysunięty jest – położony piętro niżej – schron główny, zwieńczony z kolei betonowym wałem artyleryjskim, który tworzyła właśnie wielka kopuła Grusona z dwudziałową baterią 12 cm.

Poniżej, nad pionowymi ścianami skał tworzących fosę, piętrzył się stanowiący czoło Fortu dolny wał piechoty.

Cały Fort otacza dookoła głęboka na 6 metrów, wykuta w twardej skale fosa, wzmocniona dodatkowo betonem; już samo jej pokonanie wydaje się niemożliwe, a cóż dopiero sforsowanie jej pod ogniem z ukrytych w fosie trzech podwójnych kaponier: jednej szyjowej i dwóch barkowych; ich zabójcze uzbrojenie tworzyły kartaczownice za pancernymi płytami (właśnie usytuowanie kaponier przy stoku fosy świadczy, że Fort ten powstał w okresie przejściowym, między okresem budowy fortów artyleryjskich, a okresem budowy fortów pancernych); kaponiery narażone na zniszczenie stromotorowymi pociskami mortir, w fortach pancernych zostały przeniesione do przeciwstoku, jako tzw. kojce rewersowe.