….. Poeci i kapłani zawsze lubili góry o szczytach sięgających nieba i jaskiniach ginących w wiecznym mroku ziemi. W górach Bóg jest najbliżej. Tam, na szczycie układali wiersze i modlili się z wewnętrznej potrzeby. We wszystkich wielkich mitach przemiana bohatera w boga dokonuje się na szczycie góry. Na szczycie góry Ojty Herakles został Olimpijczykiem, Chrystus przemienił się na górze Tabor. Trubadurzy pamiętali o tym, gdyż w ich epoce most prowadzący ze Wschodu na Zachód nie był jeszcze zburzony. Jego pierwsze przęsło rozciągało się od potężnych gór Azji do Grecji, a drugie z Grecji do Pirenejów, w których Grecy lokalizowali ogród Hesperyd, świetlistą krainę dusz.
Ze wschodu przyszła ludzkość. Ze wschodu przyszły do nas wielkie mity, ostatni z nich był „radosną nowiną”. Ze wschodu przychodzi słońce…..
W chwili, gdy słońce znika za złotą bramą chmur, w wielu ludzi budzi się chęć, by za nim podążyć. Tylko dokąd? Człowiek to upadły bóg tęskniący za niebem. Może więc tęsknota poety jest rzeczywiście tylko nostalgią za utraconym rajem, gdzie człowiek był obrazem Boga, a nie jego karykaturą!…..Tragedia Kataryzmu, Otto Rahn, przełożył A.Kaniewski

Uwolnij swoją świadomość z niewoli umysłu

Zazdroszczę takich widoków. Znów zaczęłam chorować na Peru:( Kiedyś na pewno się tam wybiorę.
Starożytni kosmici w ogóle mieli rozmach, zapomnieli tylko zostawić wskazówkę, po co to wszystko:)

Starozytni kosmici Dali z siebie wiecej w takim razie w Puma Punku Bolivia…tam to sie naciosali tych kamieni 😉

Tak jest! 😀 😀
Ale zdjęcia fajne. Machu Picchu jest niesamowite. To jest jakieś 2200 m n.p.m.

Jak to kto? Starożytni kosmici:)